Het verslag van Bob, Jos, Rina & Hans van de 14e etappe, ‘Een slaapplaats voor 6 man + 2 paarden was gemakkelijker dan…. ‘

…de laatste avond in het centrum van Boekarest eten te vinden naar onze wens (koude droge witte wijn zou toch niet zo moeilijk moeten zijn?).

…in 1 keer met het gezelschap bij Noud arriveren. De ploeg van deze week sloot zich op 3 verschillende dagen aan bij de karavaan. Op zondag avond Hans en Rina, op maandag Michel en op woensdag Jos en Bob.

Team van de week vlnr Hans, Rina, Jos, Michel en Bob

…de buikgriep  te overwinnen. Noud heeft een aantal dagen flink in de kramp gelegen (letterlijk). Op 1 van de dagen was het alleen zó warm en vaders voelde zich zó slecht, dat Jos en Bob samen met Michel en Jan en Karel op pad zijn gegaan. Een korte route (18km) aan het eind van de middag door mais- en zonnebloemvelden was een geweldige ervaring. Jos op Jan, Michel op Karel en Bob mocht er achteraan rennen :) (nee hoor, we hebben af en toe gewisseld).

Bob op Karel en Jos op Jan. Ze maakten een mooie rit

…een krik vinden in de paardenwagen. Al op de eerste ochtend was het raak: De paardenwagen had een lekke band. Na de Duitse gebruiksaanwijzing uitgebreid bestudeerd te hebben, bleek er noch een krik, nog een reserve band aanwezig in de paardenwagen. De krik van de Japanse huurauto bleek helaas niet stevig genoeg. Op zulke momenten zie je weer wat je allemaal mee kunt maken in het buitenland. Wat te doen? De campingeigenaar wist er wel raad mee. Met een fietspomp ging hij enthousiast aan de slag. Wij waren bang dat zijn hoofd eerder zou knappen dan de autoband, maar het was wel met succes! De band leek weer hard. Later toch maar even naar de vulcanisator, die band was toch niet zomaar leeg gelopen. Na een paar keer spugen werd het gat gevonden, bleek dat er een spijker in de band zat…
….Jan en Karel de veerboot op krijgen. Het was namelijk ook de week van de grensovergang naar Bulgarije. De nacht voor de overtocht sliepen we letterlijk aan de grens. We hadden een zogenaamde wereldstek met uitzicht op de Donau, en 24-uurs beveiliging door het overtal aan politie en grensambtenaren van Roemenie die erg nieuwsgierig waren. Om de beurt stond er een groepje politiemannen sigaretjes te roken en ons kampement te bekijken. De volgende ochtend met de boot de Donau over, toch wel even spannend. Maar het bleek zeer eenvoudig te zijn! Wij liepen zo de grens over, Hans en Rina hadden echter iets meer moeite (en geld nodig) om te douane te overtuigen dat iets niets geks in die grote caravan zat. De boottocht was een peulenschil, hoewel Jan en Karel letterlijk flink aan het schijten waren van angst. Hierdoor verplaatsten wij ons allemaal om de beurt even in iemand uit de laagste Indiase klasse (Dalits), en veegde we netjes alles schoon.

Mesten doen we overal

Samen naar de overkant....is dit liefde

….de avond door te komen met een gezelschap waarvan alleen dochterlief een paar woorden Engels sprak. De eerste nacht in Bulgarije werden we uitgenodigd om bij twee families (buren van elkaar) te komen logeren en eten. Super lieve en leuke mensen! Naast de paar Engelse woorden van dochterlief Vicky  ‘My name is Vicky’ en ‘I am 7 years old’, kon Rina met 1 vrouw een beetje Frans praten. (Overigens erg leuk om te zien hoe trots pap en mam waren op hun dochter dat zij Engels kon praten!!) De gastvrijheid kon je echter voelen en proeven…. De ene schaal na de andere kwam op tafel, gekookt door de vrouwen. Als de ene buurvrouw met iets nieuws kwam, sprong de ander op om ook weer iets uit haar keuken te toveren. De mannen droegen de Raki, Vodka, wijn en het bier aan. En om de beurt kwamen er andere mensen uit het dorp langs om te kijken wat er gaande was, een borrel mee te drinken, en vooral niet te praten maar wel te lachen :)

Vicky met haar ouders en Jos

Vicky

We zijn elke dag op zoek geweest naar een nieuwe slaapplek, we hebben elke nacht in een andere omgeving geslapen, elke dag nieuwe mensen leren kennen, elke dag lekker gekookt met de ingrediënten die we konden vinden (en die aanwezig waren in de geheime voorraadkast), elke dag biertjes gedronken, elke dag geholpen de paarden te verzorgen en de klusjes voor die dag te klaren en het belangrijkste van allemaal we hebben elke dag plezier en lol met elkaar gehad.

Het was ontzettend mooi om een paar dagen deel uit te mogen maken van deze fantastisch mooie reis! Ik had het voor geen bier willen missen! uhm goud….

Bedankt Noud/pap en bedankt medepassagiers! Het was top!

Bob en Noud doen samen laatste stukje van de dag, het was zo warm

Één reactie op Het verslag van Bob, Jos, Rina & Hans van de 14e etappe, ‘Een slaapplaats voor 6 man + 2 paarden was gemakkelijker dan…. ‘

  1. mariette

    lieve Hans, Rina, Jos en Bob,
    Pittige week hebben jullie gehad. Ik weet zeker dat Noud door jullie goede zorgen zo snel weer op de been was. Dank daarvoor. K&K Mariette

Geef een reactie

*