De 13e etappe, van Godenau naar Galicea Mare, Roemenië

Vanochtend in alle vroegte zijn de begeleiders/chauffeurs Geert, Thijs, Rik en amazone Sarah richting Nederland gegaan. Alweer een afscheid waarbij ook emoties een rol speelden. Het was een aparte week waarbij ik de eerste twee dagen terug in Nederland was om met familie en vrienden afscheid te nemen van Miep, mijn schoonmoeder. Samen met mijn zoon Rik zijn we terug gevlogen naar Timisoara  om de week en het avontuur verder te beleven. De laatste twee dagen hadden we pech. Thijs en Geert hadden ergens iets verkeerds gegeten en dat pakte uit in een flinke donatie aan ‘Edit Papierfabriek’. Gelukkig waren ze op de vertrek dag, deze keer maandagochtend redelijk, opgeknapt en werden er weer grappen gemaakt. Na hun vertrek heb ik de caravan schoongemaakt, de wekelijks was gedaan en de zadels en ander paardenspul schoongemaakt en gecontroleerd.

Geert en Thijs doodziek op een bankje aan de Donau

Edit was er blij mee

Thijs wilde toch ondanks zijn ziekzijn nog een foto maken van zonsondergang met J&K

 

 

 

 

 

Morgenochtend komen Hans, Martina en Petra. Dit wordt voor mij een spannende week. Hans ken ik al sinds jaar en dag en is een goede vriend van me. Ik vind het heel fijn dat ook hij een week meereist en meewerkt in dit spannende jongensboek. Martina, de amazone voor deze week en een vriendin van haar, Petra, als co-begeleider zijn voor mij twee onbekenden. Alle drie hebben een gaatje gevonden om hier naar toe te komen om een groep die helemaal was uitgevallen, door ernstige blessures, te vervangen. Fijn dat het kon worden opgelost. Mijn MaJet heeft hierin een enthousiasmerende rol naar beide dames gespeeld. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goed zal gaan, immers als je vrouw meedenkt en kiest dan zal het ongetwijfeld goed zijn. Welkom en geniet mee.

Martine deze weeks amazone

Petra in de rol van co-begeleiding

Hans, de chauffeur 13de etappe

Martina doet enig herstelwerk aan vliegenkap en vliegenjas

 

 

 

 

 

 

 

Vertrek van de eerste camping op deze reis

We stonden twee dagen op een camping in Mehadia. We werden gedwongen daar een extra dag te blijven omdat we weer eens helemaal verregend waren de dag ervoor en alles maar dan ook alles piernat was geworden. Dan maar weer de zon als droogtrommel inzetten en de spullen schoonmaken. Het was wel handig, want zoals ik al aangaf hadden we twee zieken in ons midden die op deze dag konden bijkomen. Ook werd er een rit met de paarden gemaakt. Sarah en onze Rik reden rond op de Roemeense steppenvelden. Zieke Geert wilde ook nog even rondrijden en dat lukt nog aardig ook.  We hebben een nieuwe locatie gevonden en het is weer een camping aan de Donau. We staan hier prachtig. Er is een toilet en douche en internetverbinding. De buurvrouw stimuleerde me om ook de wekelijkse was te gaan doen. Bij het vertrek op de vorige camping was niemand aanwezig alleen een vriend die we opdeden, daar ben ik dan ook maar mee op de foto gegaan.

Geert maakte toch nog een kort ritje op Jan

Afscheid van een nieuwe vriend

Sarah en Rik terug van een tocht op de steppen

Onze buurvrouw doet de was

Afscheid van de buren op de tweede camping

Onze nieuwe lokatie

 

Wat staat ons deze week te wachten

Afgelopen week zijn we door de 2.000 km grens gereden. We zitten nu op 2.036,8 km. Ik ben er hartstikke trots op en blij al zover te zijn gekomen. We rijden deze week van Drobeta Turnu Severin naar een dorp ten zuiden van Craiova. De week daaropvolgend trekken we Bulgarije in. Vanaf daar is het nog maar een klein stukje en zullen we al snel de 2.500 km grens slechten en dan……………..

Jan & Karel op Bali !!?

Iedere vergelijking is onjuist maar hier ten zuiden van de stad Drobeta Turnu Severin, is het bij zonsondergang net Bali. Zie de foto’s. We hebben op de wissel dag met z’n drietjes genoten, zij van het eten en ik van de ondergaande zon. Prachtig !!!

Het eten staat klaar terwijl de zon ondergaat. Voor iedereen genieten dus!

Zijn we soms op Bali?

Nee het is de Donau

Of toch...

Jaaaaa Bali..!

Nee nee Roemenië

 

Die mobile Zaun van Roflex

Ik raak er maar niet over uitgeluld, maar dat ding van Roflex is echt super en helemaal het einde. Je zet hem overal snel op, er zit stroom op en voor de afmetingen van 8 bij 8 meter kun je denken dat het grazen snel voorbij is omdat het op is, maar het verplaatsen van de paaltjes is een werk van niks. Geweldige uitvinding en nadat ik het met Jan & Karel heb besproken riepen ze in koor ze verdienen daar de Nobelprijs voor grazende paarden. Later meer!

De mobiele paddaock biedt overal uitkomst

 

Zie hier

en hier dan

De omheining is perfect

 

 

 

 

 

Weer een nieuwe lokatie

 

Team van de week

Een hele bijzondere week, immers er waren uitvallers, geveld door ernstige blessures konden Alwin, Peter en Marcel helaas niet komen. Zij baalden er stevig van net als ik want ik had me erg verheugd met een mannenclubje op pad te gaan en veel lol te beleven. Gelukkig hebben de mannen alles in het werk gesteld om deze week met een volwaardige bezetting door te kunnen laten gaan waarvoor nog heel veel dank. De oplossing kwam echter uit onverwachte hoek. MaJet had het er op haar werk over gehad en dat leverde meteen een tweetal dames op die zeer enthousiast en resoluut aangaven naar Roemenië af te reizen en mee te gaan. Hans, een goeie vriend had al aangegeven als chauffeur mee te gaan. We hebben een hele leuke week gehad met niet zoals toto nu toe bijna altijd bekenden voor elkaar, maar vreemden. Het was geen enkel probleem, van de meet af aan hadden we de gewenste klik en zijn aan de slag gegaan. Martina is een fijne en mooie ruiter en Hans en Petra hebben de hele week voor pracht locaties gezorgd en vonden dat ook leuk om te doen. Met z’n viertjes ook heel leuke en iedere avond lekker eten en borrelen en elkaar de verhalen van de dag vertellen  die echt niet van de poes waren. Lieve dames en Hans hartstikke bedankt het was super.

Team van week 13, vlnr Martina, Petra en Hans

 

Eerder naar Bulgarije?

Het zou kunnen zijn dat we eerder dan gepland Bulgarije intrekken. Met het contact dat ik heb, is naar de route gekeken en vastgesteld dat dat een goede keuze zou zijn. Alleen…….. misschien is het niet zo eenvoudig als voorgesteld, want we moeten de Donau oversteken en gezien de geschiedenis is er maar één officiële brug tussen beide landen en gaat het vervoer via veerponten en dat is nou net het probleem. Op de meeste ponten mogen paarden niet als vervoermiddel worden overgezet, want die dingen kunnen in paniek raken en moeten ze dus in een paardenwagen worden overgezet. Over de plaats die wij kozen Ojahova, kan niemand ons tot nu toe vertellen of paarden erop mogen. !!!!! . In Bulgarije heb ik afspraken kunnen maken vorig jaar met Alex Tonev, paardenman en liefhebber in h&n. Hij gaat ervoor zorgen dat we de EU uitkunnen zonder veel oponthoud, de bloedproeven doen en de papieren, eventueel het vervoer over de grens, in orde maken. Ik ben inmiddels zo dichtbij het einddoel dat ik ook dit met zo weinig mogelijk risico’s wil rondbreien. Dus de keuze eerder Bulgarije in te trekken is voor mij duidelijk en wenselijk.

De mensen en hun land

Roemenië is heel leuk, vooral de mensen en de landschappen zijn om verliefd op te worden. Ik kan er een hele poos over vertellen, maar met foto’s kom je ook een heel eind, zeker wat het landschap betreft. De mensen zijn onbedorven natuurlijk, open, warm, sociaal en zeer gastvrij. Je bent overal welkom. Net nog werd er een verse kaas van ruim een kilo binnengebracht en een zak met fruit. Wij denken dat de armoede groot is hier op het platteland, maar de mensen die we spreken zijn ogenschijnlijk gelukkig en niet zo materieel ingesteld en geven de indruk dat dat wat ze hebben voldoende is. Je kunt hier echt van mensen genieten ook al versta je ze helemaal niet.

Over het landschap waar we nu doorheen trekken kan ik kort zijn. Ga er heen je wordt zeer zeker niet teleurgesteld. Wandelaars, fietsers, ruiters en autoritjesmaker, ga erheen. Advies is wel niet in juli of augustus, je kookt al vanaf een uur of 10 en dat komt natuurlijk door het zuid Europese landklimaat dat hier heerst.

Hartelijke ontmoetingen

Wij wijzen jullie de weg wel en nog water nodig ook dat krijg je van ons

Blijf hier, we kunnen helpen!

 

 

 

 

 

Baaltje hooi voor de paarden

Met gasten uit Germania

Gezellig kleppen bij de bus en vragen of ik een een biertje wil

 

 

 

 

Dat noem je nog eens een landschap

Uitgestrekt en eindeloos

Heuvels af, doen we lopend....wat is het warm

Perfect om met je paard doorheen te raggen

Wat voel je je klein

 

 

 

 

 

 

 

Maar blijven genieten ook al waren we hier ff de richting kwijt

Martina loopt voorop je raakt elkaar hier niet kwijt

Jan is zijn verrekijker kwijt en vraagt 5 december een nieuwe, zegt ie

 

Hele dorp in rep en roer en het werd……..Rogova

Voor deze ene dag ging ikzelf op zoek naar een nieuwe locatie. Het was niet de eerste keer want eerder mocht ik al een paar maal met de chauffeur mee. Dus met dit beetje ervaring ging ik alleen op pad. De eerste plek waar ik aanhield bleek de grootste wijnfabriek van Roemenië te zijn. Daar werd wat gelachen en gedaan en ik kon weer vertrekken. Alle eerdere zoekers hadden me al verteld dat het makkelijk leek maar pittig is om een fatsoenlijke plaats te vinden. In het volgende dorp reed ik rond en lette vooral op boerderijtjes/huizen met een binnenplaats en weitje achter de hut. Niet te vinden dus. Ik was al een paar keer op en neer gereden toen een stelletje bankzitters iets schreeuwden. Ik stopte en kwam ook op het bankje terecht met m’n landkaart, boekje “Hoe zeg ik het in het Roemeens” en de brief waarin we vragen of er een mogelijkheid tot overnachten is voor de paarden en een beetje elektra voor de caravan. Na lezing van de brief ontstond er een heftige discussie. Vier mannen grepen naar hun mobiele telefoon en vingen gesprekken aan. Een telefoon werd in mijn handen geduwd en een vrouwenstem aan de andere kant vroeg “Can I help You” terwijl ik het verhaal aan het vertellen was kreeg ik nog een mobiel aangereikt, een man die Duits sprak. De kaart en brief was ik inmiddels kwijt, daar liep iemand mee over straat en ging een huis binnen. Met mijn boekje voor eerste hulp bij gesprekken in het Roemeens hadden een paar pubers heel veel plezier. Een vrouw bracht vers fruit dat ik moest eten en een kop koffie werd klaar gezet. Gebaren van gaan zitten en handjes naar beneden bewegend van rustig aan,  vielen mij ten deel. Ik bleef er dus maar kalm onder en wachtte gewoon af in de wetenschap HET KOMT GOED, wat wij in Nederland tegenwoordig heel vaak roepen maar het resultaat blijft nog wel eens achterwege. Gelukkig is dat hier niet zo. Ik moest mee om vier plekken te bekijken en mocht er eentje uitzoeken, Dat heb ik  dan ook gedaan en de teleurstelling was per direct van drie gezichten af te lezen. Ik heb verteld hoe laat we aankomen en denk dat het halve dorp op de bankjes zit om te beppen met elkaar en te kijken als die rare snuiters op paarden voorbij lopen en zwaaien naar alles wat beweegt. En ja hoor we hebben een perfecte plek gehad zonder voorzieningen maar met een half dorp als fan. Een hele tas met tomaten en groenten werd bij binnenkomst aangereikt en een familie kwam een watermeloen brengen. We hebben genoten dus en waren zeer voldaan. Van Adrian, de eigenaar van het land waar we op stonden namen we midden in het veld afscheid.

Enthousiasme en hartelijkheid in Rogova

Een zak vol tomaten en groenten

De familie brengt een watermeloen

 

 

 

 

 

 

 

Afscheid van Adrian, net vader geworden die nacht

 

De Roemeense Bank

Deze wordt gekenmerkt door BANKZITTERS. Geweldig mooi en super om te zien dat voor ieder huis in dit land een bank is geplaatst waar bijna altijd mensen op zitten. Op iedere bank vindt is er iedere dag/avond een soort unieke Pauw & Wittemanshow te beleven. Er wordt gewoon gezeten zonder woorden en dus ook geen inhoud, gediscussieerd, geruzied, gelachen of normaal perfect gehangen. De bankjes zijn fenomenaal, maar dus bijna altijd  bezet. Meestal door mensen en als die er niet zijn ligt er een kat of hond op. Het is gelukt een aantal van die bankjes op de prent te zetten…..kijk maar lekker mee.

Das één

Das twee

Das drie

 

 

 

 

 

Das vier

Das vijf

En zes

 

 

 

Nu zeven

In Vladaia bij Lavinia en Nelu was het goed raak

Wat een leuk echtpaar. We mochten langs het huis staan en kregen elektra en water. Maar dat was bij lange na niet het enige. Al meteen werd de groente bezorgd en even later een zelfgemaakte overheerlijk zoute kaas. Alsof dat dat nog niet genoeg was kwam het echtpaar tegen negenen nog met een paar liter rode wijn aanzetten. We hebben veel plezier gehad. Lavinia sprak goed Engels en hij hield van grappen. Een succesformule waar je de avond mee kunt doorkomen.

Overigens hadden Martina en ik een hele mooie tocht achter de rug met een prachtig landschap waar we 8 uur doorheen reden maar niet op uitgekeken raakten. Glooiend, goudkleurig, een flink stuk bos met overweldigende schaduw, beekjes en riviertjes, kortom alles wat je op een rit wenst, zat erin.

Fijn echtpaar, we hadden veel plezier samen

Gezellig bezoek in Vladaia

De paarden werden echt verwend

En wij stonden er met z'n zesjes weer prima bij

 

 

 

 

 

 

Van Vladaia naar Castrele Traiane

Petra en Hans hadden een aparte locatie gevonden aan de rand van het dorp bij een ouder echtpaar waar de man in een rolstoel zat en de vrouw des huizes met een net geopereerd oog dat er niet mooi uitzag rondliep. Ook vandaag weer een mooie tocht. We waren lekker op tijd binnen rond de klok van 2 uur en dachten nu de tijd te hebben de stukjes voor de site te schrijven en de caravan een beetje op te ruimen. De laatste 4 kilometer van de tocht heb ik moeten lopen. Jan zijn rechterijzer zat los. Hans gebeld en die ging meteen op onderzoek uit. Een dorp verder scheen een smid zijn praktijk te hebben. Toen we aankwamen en de paarden net helemaal verzorgd hadden belde Hans met de mededeling dat de smid er aankwam…….. gebracht door de politie. Inmiddels was het halve dorp uitgelopen om naar deze attractie te komen kijken. Iedereen wilde met ons praten, maar opnieuw begrepen we er natuurlijk geen zak van. De politie arriveerde en de smid stapte met wat gereedschap in zijn hand uit. Waar zijn de paarden?? Ik observeerde de man en dacht ??? wat gaat er gebeuren. Snel besloot ik alleen de achter ijzer van Jan te laten vervangen of vastzetten. Gelukkig sprak de politieman Engels en hadden we een gesprek met z’n drietjes. Jan werd uit de Roflex paddock gehaald en aan een boom vastgebonden. Een zigeunerjongen moest Jan zijn achterbeen optillen en vasthouden. Maar Jan was inmiddels door alle toeloop van al die mensen behoorlijk gestrest en liet niet veel toe. Het werd een hele operatie met de twee ijzers, maar uiteindelijk lukte het toch. Ik had meer vertrouwen in de smid gekregen en vroeg hem de voorijzers en die van Karel te controleren en eventueel waar nodig te herstellen. Karel kreeg op twee ijzers een paar nieuw nagels en Jantje een aan de voorkant. De boys staan er weer goed op. Velen hielpen met het beslaan een echt avontuur waar ik nog vaak aan zal terugdenken en ik vermoed Jan ook. De petjes en zonnebrillen van Havens kwamen nog goed te pas en iedereen wilde wel zo’n ding hebben.  Met de smid rekenden we 3 euro af ??? en een fooi natuurlijk. De politie beloofde voor de nacht een extra oogje in het zeil te houden, want misschien zouden mensen slechte ideeën kunnen krijgen. We zien het wel. Ik voel me safe hier in Roemenië bij een prachtig, heerlijk en fijn volk.

Fijne lokatie... en Jan & Karel hebben een buurvrouw!

Weer compleet op een leuke plek

Leuke fans

 

Het dorp heet ons welkom

 

 

 

 

 

 

 

De politie levert de smid af

De smid doet zijn werk

De smid in het midden met zijn hulpmaten

Van de politie moet je het hebben

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jan moest steeds weer gerustgesteld worden

Een goed gevulde tribune

Aansluitend een oploop bij het hoofdkwartier

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ook de perstribune is gevuld.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jan & Karel zijn helemaal oké

Met onze paardjes gaat het goed, dus afkloppen. Ze eten goed, de mest ziet er goed uit, ze slapen en rusten op hun tijd en ze eten prima en afwisselend. Vandaag de ijzers gedeeltelijk vernieuwd en in het materiaal hebben we een aantal spullen gewisseld zoals de dekjes, singels en peesbeschermers bij Karel. Verder kijken we ze iedere dag na op teken, wondjes en andere hebbelijkheden. Hier en daar wat zalf of een sprits uit de bus met blauwe antibiotica en iedere dag goed borstelen. Onderweg daar waar mogelijk en dat komt vaak voor even de benen koelen in een stroompje of riviertje. Grazen doen ze al lopend, of staan er ff stil voor de hele dag. Ik weet dat dat met een bit niet netjes of goed is, de knollen genieten er echt van. Vervelender is wanneer ze graag even willen rollen in het gras en het zadel en de ruiter zitten er nog op.

Soms heeft Jan zin met zadel en ruiter op de grond te gaan liggen...

The day after

A het spannende avontuur met de smid en alle dorpelingen eromheen hebben we een dag later een leuke, korte route gereden. Eenmaal aangekomen in Galicea Mare konden Martina en ik heel goed de paarden verzorgen en daarna een biertje drinken. Al zittende kwam er een man met een enorme dikke buik vragen wat de bedoeling was. Wij gaven aan, hier slapen en morgen weer vroeg op pad. Bleek de grond waarop we stonden van hem te zijn. Marcello, de man die ons de plek had toegewezen kwam erbij staan en er werden wat woorden gewisseld en een ontevreden eigenaar draaide zich schouderophalend om en liep weg. Marcello gaf aan dat er geen probleem was dus blijf maar lekker staan. Aansluitend belde Hans met de mededeling dat we een stukje verder in een voetbalstadion terecht konden en of we nu nog wilden verhuizen. Komt wel beter uit voor het vervolg van de route, dus we besloten dit dorp te verlaten en naar het volgende te gaan, Macesu de Sus.  Het voetbalstadion was overigens te gek. Het drop was in rep en roer en een stel jonge mannen kwamen direct helpen met de opbouw van de Roflex Paddock. Voor de rest was het er heel gezellig. We krijgen wat aandacht hier in Roemenië dat kan ik je verzekeren. We zitten vlak bij Bulgarije. Morgen ff rusten en de nieuwe ploeg afwachten. Een nieuwe week wacht ons en het wordt  de veertiende etappe. Doei, doei.

Het voetbalstadion met de reserves van team 1 op de voorgrond

Hulp te over

Op een bijveld is de spits alvast in training

Tot slot, voor de ‘diehards’die er geen genoeg van kunnen krijgen, nog nog twéé YouTube filmpjes!
Er staan er nog veel meer op YouTube, commentaar mag gegeven worden!

 

6 reacties op De 13e etappe, van Godenau naar Galicea Mare, Roemenië

  1. monita

    hallo noud en ploeg,
    fantastisch ,ik volg jullie op de voet, geniet van jullie op afstand, zet m op ,wens jullie alle het goede toe,gr

  2. Willem van Ameijde

    Hay, Noud en Team ook ik geniet iedere keer weer van jullie verhalen en foto’s
    Er is echter bij mij die helemaal niets van paarden afweet, behalve dat ze groot zijn, een vraag gerezen,
    Waarom hebben ze altijd een kap op???

    Veel plezier en succes nog,
    Willem

  3. Huub

    he Noud, wat een prachtige verhalen en ik moet zeggen, je schrijft ook aardig ;-) . mooi om al die indrukken te lezen en dan die bereidheid van de medemens.
    blijf voorlopig nog even rijden, dan heb ik weer genoeg te lezen. geniet, maar dat doe je zeker als ik de naar de foto’s kijk.

    fijne dag en groet

  4. Gea Groothand

    Hoi Noud , wat fantastisch allemaal, leuk die filmpjes en foto’s en dan jouw verhalen erbij, echt heel leuk. Goede reis nog verder jullie schieten al aardig op naar het einddoel hè. Gr. Gea Groothand

  5. Connie Janszen

    Ha Noud,
    wat leuk om regelmatig jouw reisverslag te lezen. En wat doen jullie het goed!! De foto’s geven ook een mooi beeld van het landschap en de mensen die je tegenkomt. Ik ben jaloers.
    dikke knuffel, Connie

  6. jan giesen

    Ha Noud en metgezellen, schiet goed op.
    Ben benieuwd hoe het verder gaat, ook aan de grens en als je die Donau over moet.
    Moest wel lachen toen ik Jan zag liggen in het gras.

    Wat ik ook wel appart vind!
    Wij krijgen hier in ons landje vaak negatieve informatie over de landen waar je nu de laatste weken doorheen trekt en krijgen vooral te horen wat niet goed gaat.
    Maar soms zijn het de kleine dingen die er toe doen en daar bedoel ik mee jouw beschrijvingen en foto`s van die landen en de uitgestrekheid en rust die ervan uitgaat.
    En niet te vergeten de gastvrijheid van de mensen ter plekke.
    Een mooiere promotie / reclame van deze verschillende landen kun je niet hebben.
    succes.
    We blijven het volgen.

    groet jan en ank

Geef een reactie

*