De 18de etappe…We zitten in Turkije

Einddoel Istanbul komt in zicht...

Het was weer eens een prachtige overgang van Ben, Eva en Gé naar Ben, Carla en MaJet. Wat was ik blij om haar weer lekker in mijn buurt te hebben. De paarden konden me voor even gestolen worden en  de rest trouwens ook. Maar dat duurde maar even want al snel stond ik met beide benen op de grond  van MaJet ’s vraag  “Jan zit Karel de hele tijd op te jagen, doe er wat aan”. Nou ja, ze had gelijk, want die Jan is in de paddock gewoon de baas en laat Karel nooit met rust. We hebben in de paddock snel een tussenlijn gespannen en voor de nacht twee high lines gemaakt. Daarmee hadden de paardjes en vooral MaJet rust. De wisseling van zondag verliep net als steeds anders en opeen eigen manier. Eva moest al vroeg op pad met de bus van Edirne naar Istanbul om haar vliegtuig te halen om 1230u. Gé ging een paar uur later omdat hij pas om 2200u vloog. Het was een leuke en speciale week. Vader Ben en dochter Eva, beleefden oude tijden met het kamperen en het samenzijn. Mooi om te zien. We hebben er allemaal van genoten. Wij gaan verder Op weg naar Istanbul, nog een stukkie en er is feest. Het is fijn om in Turkije te zijn, het land en de mensen van mijn  dromen en het land van Ataturk, die je dus overal tegenkomt.  Mijn inschatting is dat Jan & Karel het zeker volhouden en geloof me aan mij zal het niet liggen. Na een paar dagen was het nog maar 190 km.

Als je doorloopt wordt de afstand steeds kleiner, gek hè

Ataturk kom je overal tegen

Wie zijn er bij de 18de

Een leuk en heel apart team. MaJet, mijn echtgenote, moeder van onze kinderen, vriendin sinds jaar en dag, getrainde amazone en steun en toeverlaat bij deze tocht. Haar vriendin Carla, ook de mijne trouwens, een uitstekende amazone en gezelligheidsdier en voor de tweede achtereenvolgende week, vriend Ben, techneut, chauffeur, gezellige wijndrinker en bovenal steunpilaar door dik en dun. De volgende week, de 19de etappe en ook de laatste in dit mooie avontuur zijn we met het zelfde team onderweg en Op weg naar Istanbul. MaJet en Carla wisselen elkaar af als amazone en kwartiermaker.

Ben, steunpilaar, in alle omstandigheden

Carla, weidse blik en goede amazone

MaJet, zoals altijd in volle actie en actief amazone

MaJet en Carla hadden meteen sjans

 

Routebeschrijving naar aankomstplaats

De aankomst is gepland op maandag 27 augustus om 13.40 uur op  New Port Aile Plaj in Silivri. Kom je van Istanbul  via de  D100  neem je de afslag naar Silivri (links af) na centrum;  op eerste t-splitsing rechts, over de ventweg links langs de snelweg; met de bocht naar links . Op T splitsing links, na 100 m rechts een winkel, daarachter direct naar rechts , dan links, rechts, links.

Het laatste restaurant/theetuin aan de linkerkant is Newport, waar  we Noud en MaJet om 13.40 uur verwelkomen. Vanaf Newport zien we de brug liggen (waar je eerder langsreed) en waar Noud en MaJet, Jan en Karel overheen komen.

(Let op dat je ongeveer 15 km vóór Silivri niet per ongeluk op de groene tolweg (aangegeven met groene borden) naar Edirne terechtkomt)

Loop voor Leven

Ons tochtje loopt tegen het einde maar de acties van Loop voor Leven gaan gewoon door. Het is een mooi project waarvan we met z’n allen hopen dat er ook mooie resultaten uit voortkomen. Beste mensen heb je nog geen storting gedaan dan wil ik vriendelijk verzoeken alsnog eens na te denken wanneer je met je bankzaken bezig bent een bedrag over te maken op 1122.33.007 t.n.v. Loop voor Leven o.v.v. Op weg naar Istanbul. Alvast heel hartelijk bedankt ik ben er trots op Istanbul te gaan halen en wil net zo trots zijn op het totaalbedrag dat straks binnen is voor ‘Loop voor Leven’ via ‘Op weg naar Istanbul’.

Wanneer je met je bankzaken bezig bent kun je een bedrag over te maken op 1122.33.007 t.n.v. Loop voor Leven o.v.v. Op weg naar Istanbul, Alvast bedankt...!!!

 

Maar dan Turkije

Het mag duidelijk zijn, ik ben gek op de Turken en hun land. Wat een fantastische mensen en wat een land. Je bent overal welkom en iedereen doet gewoon met je mee.  Ok en ook MaJet zijn er verrukt van. Geweldig. Ik bedoel dus gewoon Turkije en niet en commerciële plekken als de kusten of Istanbul. Nee, nee, het platteland. Lieve behulpzame mensen. We zijn nu drie dagen hier en overal worden we extreem geholpen. Maar dat geldt ook voor de andere landen waar we doorheen trokken. En toch is het hier anders. Ik denk dat de hartelijkheid het is: warm, solidair, oprechte belangstellende vragen, betrokkenheid en vooral meedenkend. Ik kan er nog een tijdje over doorgaan maar dat zou misschien niet leesbaar worden. Nogmaals ik wilde andere volkeren en mensen die ik op dit reisje heb ontmoet zeer zeker niet minder belangrijk maken want ook daar heb ik genoten: de Bulgaren, Roemenen, Hongaren, Oostenrijkers, Duisters en Limburgers………. warm en betrokken…….. ik ben blij met jullie.

We lopen nu in het noordwestelijke gedeelte van Turkije. Prachtig landbouwgebied. De oogsten worden binnengehaald en wij vinden dat mooi omdat we over alle landbouwakkers heen kunnen draven. De kenners weten dat dat heel veel kilometers zijn, dus lekker om doorheen te raggen. De dorpjes die we aandoen zijn heel leuk. Als het ff kan stoppen we bij theetuinen waar alleen mannen zitten, zitten en zitten. Ze hebben het overal over en zitten, zitten, zitten. We sluiten aan, want wij zijn de attractie van de dag waar ze naast zitten, zitten, zitten ook over kunnen praten, praten, praten.

 

Eindeloze velden

Stoppeltjes van de zonnebloemen

Uitgestrektheid en gelukkig op vele plaatsen water

Ergens op de vlakte heeft een herder zijn beestje in de schaduw

Zelf rust hij uit op zijn slaapbank

MaJet aan het dalen naar zeeniveau

Bij iedere theetuin zijn we welkom en willen de mannen praten en zitten

Onderwijl rusten de paarden uit, eten hun zak leeg en drogen hun spulletjes

Veel bekijks en aanspraak onderweg in de dorpjes

 

Camping in Edirne

We werden door Yuri en Vasco van Alex naar Turkije gebracht. Via de contacten en relaties van Alex kwamen we op een camping terecht bij Edirne.  De eigenaresse, Iskra, deed verschrikkelijk  haar best om het ons naar de in te maken, wel onder de voorwaarde dat ze op een van de paarden mocht zitten.  We hebben alles geregeld en daar bij haar twee rust- , wisselen-  en klootdagen gehad

(klootdagen  = om lekker te kloten, te  rotzooien, niks te doen, op te knappen, sjouwen met van alles en nog wat, te dutten, te genieten van de plaatselijke hapjes en drankjes enz. Zie ‘Dikke van Dale). We hebben het allemaal gedaan !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! dus.

Na vele uren, dagen enz. zij we opgestapt en hebben de campingdame geholpen op Karel te klauteren en ermee rondgelopen. Ze zat de kirren als ????? oké een echte genietster. Ook wij genoten ervan. Een toen op weg aar de volgende locatie…..Arizbaba samen met Carla.

Onze plek met Jan&karel, zoals altijd, in de buurt

Jan&Karel maakten geen aanstalten om te gaan zwemmen ze hadden mooi groen gras

De campingdame zat te kirren op Karel

Bij het afscheid van Omur Camping

Bij de start van de 18de etappe

 

Van de hemel, naar het kerkhof in Arizbaba

Het lijkt een vreselijke titel maar is het dat ook ?  Kijk die camping was geweldig. De paarden , mochten daar echt waar gewoon alles en wij als mensen trouwens ook. De douches en toiletten en andere voorzieningen waren goed. Dus geen klagen. Toen gingen we op weg naar de volgende “rustplek”. Toen we het hoorden leek het een vrij definitieve…………………. Maar gelukkig konden we verder, na een hele nacht op een kerkhof doorgebracht te hebben. Het was natuurlijk wel heel veilig, want wie waagt zich nou midden in de nacht op een begraafplaats,  behalve Dracula, maar daar hadden we al in Roemenië al over op de kast gezeten.

De aanloop was overweldigend. Aan het kerkhof hingen een stuk of 5 grote drinkbakken en daar komen twee keer per dag de kuddes koeien, schapen en/of geiten hun drankje halen. Wij stonden tegen de drinkbakken aan en werden zowat door alle dieren overlopen. Gelukkig staan die krengen ’s nachts op stal en daarmee was onze nacht een hele rustige zo aan de rand van het dorp Arizbaba. De wijze mannen en de dorpsoudste kwamen ons vertellen hoe we verder Op weg naar Istanbul konden rijden. MaJet en Ben planden de route samen met dit gezelschap voor de volgende dag.

 

Onze volgende rustplaats, het kerkhof van Arizbaba

Jan&Karel mochten het gras maaien rondom de graven.

Terwijl MaJet en Ben met de dorpsbelangrijksten de route voor de volgende dag uitzetten

Het vee overliep ons zowat, maar Ben bleef er rustig onder

Ook de schapen waren van de partij

Wij bleven met de troep zitten rondom ons paleisje

De waterbakken zo dichtbij was wel heel prettig

 

Ben en Carla vinden een wereldstek in Kavakli

Afgesproken werd dat er  niet vooraf maar gaande de looproute van Jan & Karel  naar een nieuwe locatie gezocht zou gaan worden. Een nieuwe avontuur, want waar loop je met de paarden heen en gaat het in dat dorpje wel lukken en zijn wij dan niet gedwongen nog eens een stel kilometers verder of terug te lopen !!!!  MaJet en ik op Jan & Karel begonnen aan de route zonder te weten waar we uiteindelijk precies moesten zijn  maar hebben vertrouwen in Ben & Carla. Wij maken een mooie tocht, wel een beetje lang, meer dan 8 uur, maar voldaan bereiken we het dorp Kavakli. Ik bel Ben en vraag waar zitten we. Antwoord: ”Loop maar gewoon naar het hoofdplein in dit stadje en daar staan we midden op het plein”.  Geloof je het als ik zeg het hele dorp wist dat we er aankwamen : “Héééééé  Hollanda, Ad Istanbul”.  (ad is paard). Midden in het dorp stond de caravan en paardenwagen. Carla kwam ons tegemoet en Ben had de bietjes in zijn hand. Rondom de caravan en de Roflex Mobiele Zaun stonden allemaal mensen te koekeloeren. Prachtig en wij (MaJet & ik) voelden ons helemaal weer thuis hier in Turkije. De plaatselijke apotheker had elektra, toilet en stromend water geregeld. Toen de paarden helemaal klaar waren en netjes afgezadeld en opgepoetst, werden ze in de paddock geplaatst. Het dorp liep de hele avond uit voor het circus “Van Brandenburg & Dirks”.  MaJet had aan een stel kinderen kaarten van Loop voor leven uitgedeeld omdat daar Jan & Karel op staan. Vroeg in de ochtend meldden zich een aantal kinderen met de kaart omdat ze dachten tegen inlevering van de kaart een ritje op de rug van een van de paarden te mogen maken. We hebben hier natuurlijk positief op gereageerd en op Jans en Karels ruggen , rondjes gelopen op het stadsplein. Ouders met film en fotocamera’s hebben de boel vastgelegd.

Leuk stadje Kavakli

In het centrum van Kavakli op het stadsplein, ons plekkie voor de nacht

Veel belangstelling van jong...

....en oud

Voor het vertrek een paar rondjes met de kinderen op Jan&Karel over het stadsplein

Bij het vertrek samen op de foto met onze contactman Ahmet van de gemeente

 

Jan laat zijn sporen na

Na al die weken gaat het goed met Jan & Karel. Ze zijn afgevallen en veel vetweefsel is omgezet in spierweefsel. Het grootste probleem tot nu toe zijn de ijzers. Vaak vervangen of gerepareerd. Bij Jan is dat niet helemaal in goed aarde gevallen, maar wel begrijpelijk. Ook hebben beide paarden hier en daar wat kleine wondjes die we iedere dag behandelen. Jan heeft op de singelplaats een aardige wond zitten die we ook twee maal per dag behandelen. Maar daar heeft hij niet zo’n trek in. Als je er al naar kijkt dan begint hij met z’n achterlijf te draaien en moet je maken dat je wegkomt. Carla wilde afgelopen week een keer helpen met als resultaat een flinke blauwe plek op haar bovenbeen door Jan ’s rechter achter ijzer. Jantje toch !!! Over ruim twee weken zijn we thuis en dan maar snel met Sarah kijken hoe het er met beide paarden voor staat en wat er moet gebeuren. Hier hebben we deskundigen er naar laten kijken en die hebben me steeds gerust gesteld.

Carla's bovenbeen met Jantjes stempel

 

Na de bedrijvigheid van een stadje naar de “rust” van een dorp.

Lekker vroeg vertrokken we voor een korte route uit Kavakli op weg naar Devecatagi. Het zou een warme dag worden. Eenmaal op weg kwamen we in een uitgestrekt akkerbouwgebied terecht met uitsluitend mais en zonnebloemvelden. Sommigen al geoogst de meesten nog niet. Hier en daar een graanveldje waarvan de oogst al binnen was gehaald. Op die geoogste akkers kun je lekker draven dus dat deden we veelvuldig. Er staat hier op alle nog bebouwde akkers heel veel water, dus dat was wel lekker fris. Jan & Karel moesten wel regelmatig stevig door de poelen ploeteren en moesten dus hard werken. Het terrein was glooiend met hier en daar een heuveltje op en weer af. We zitten op een hoogte variërend van 80 tot 200m. Onderweg kwamen we op het erf van een herder/hoeder terecht. Een echtpaar dat het geweldig vond bezoek te krijgen. Er werd meteen een watermeloen uit de struiken gerukt en opengesneden en wij kregen, zal zittend op onze paarden een geslacht kwart meloen aangeboden. We hebben ervan genoten. We kwamen even na lunchtijd aan in Devecatagi. MaJet en Ben hadden daar een aparte locatie gevonden. Na het stadsplein, de begraafplaats en de camping was dit weer heel apart en prima. Een oude vervallen school, midden in het dorp met een eigen kraantje en een toilet, waar je je niets bij moet voorstellen. Het geheel pittoresk.  Hier is de rustdag gepland. We staan er goed bij en ook hier weer veel aandacht van de plaatselijke bevolking. Watermeloenen en tomaten worden aangedragen en wel zo veel dat we morgen best ergens op de markt kunnen gaan staan om het aan te bieden. Tja wij dachten rust te vinden op het echte platteland, nou vergeet het maar. Het is Ramadan en de Minaret houdt zich maar tijdens een paar spaarzame momenten van de dag rustig. Moslims mogen de hele dag in deze periode niet eten en drinken. Na 2000u wordt het vasten opgeheven tot 04.00 uur in de ochtend. De mensen eten en drinken wat ze kunnen en de Iman roept vanaf zijn torentje om 04.00 uur dat het nu wel mooi is geweest. Dan trekken de eters door de staten met luid tromgeroffel en houden dat een tijdje vol. Onze caravan staat ongeveer 100m van de Minaret af en we staan aan de hoofdstraat dus je kunt wel raden wat er zoal midden in de nacht in onze bedden aan de hand is. Maar het hoort er allemaal bij en is ook weer uniek dat je bij in de buurt mag zijn.  Onze plek is fantastisch en we blijven hier twee dagen.

Op het erf van de hoeders

Moeder wijst de weg

Terwijl vader op zijn mobiel wordt opgetrommeld

Pittoreske plekje

 

Wij vinden het prachtig

De buurman doet zijn werk

Jan&Karel hebben het naar hun zin

Jan voelde er zich helemaal op zijn gemak

Vergat te eten en droomde van een mooie graspol

 

Team van de week

Je zult begrijpen dat het heel leuk is als je vrouw mee draait in dit fantastische project. Leuk gezellig en af en toe ook als vanouds, dus discussies, maar dat hoort er nou eenmaal bij. We hebben voor de 18de en 19de etappe ook weer een heel fijn team op de been weten te brengen. Das dus genieten en in je opnemen wat je niet wilt vergeten.

Team van de week vlnr. Carla, MaJet en Ben

 

Prachtige route met mooi eindpunt

Ben en MaJet hadden flink hun best gedaan om een mooie locatie te vinden en dat lukte ook. Vroeg in de ochtend reden MaJet en ik aan op weg naar Karaagac. Ook deze route konden we helemaal door de akkers en onverharde paden lopen, dat blijft toch uniek. Zeker als je bedenkt dat een stuk draven makkelijk een kwartier tot 20 minuten kan duren. Probeer dat maar eens te vinden in Nederland. Aan de route lag een flink meer waar we een hele tijd langs hebben kunnen lopen. Het was genieten. Rond de klok van 1230u stonden we midden in Karaagac. Het ontvangstcomité stond klaar: de burgemeester, hoofd van de plaatselijke politie, de dorpsoudste, hoofd van de school enz. Er werd flink uitgepakt. Frisdrank, meloenen, brood, oliebollen, groenten, zonnebloempitjes en nog veel meer. We werden overladen met welkomstgeschenken. Fantastisch en heel leuk. De rest van de middag zit je in een kringetje met alleen heren en geen van spreekt een andere taal dan Turks en die beheers ik weer niet. Dus met gebaren en veel voordoen komen we weer een heel eind. De hele dag door was er aanloop van mensen die de paarden wilden zien en ons begroeten. Vele kinderen waren ook weer van de partij en ’s avonds werden er op het schoolplein ritjes op de ruggen van Jan & Karel gemaakt. Vroeg in de ochtend kwam de goegemeente weer opduiken. MaJet moest mee om naar de tuinen te kijken en kwam terug volgeladen met zakken eten en drank !!!! Carla en reden naar het volgende dorp waar de burgemeester ook weer voor een nieuwe locatie zorg zou dragen.

Mooie route langs groot meer

Ik werd er aardig vrolijk van

Weer zo'n weergaloos pad

Apart beeld verwevenheid van energieopwekker en godsdienstpilaar

Het ontvangstcomitee

MaJet&Carla met de boys op stap.

Bij het afscheid met Kemal

 

Van het ene naar het andere schoolplein

Carla en ik kwamen aan in Ahmetbey, het plaatsje waar MaJet en Ben een nieuwe onderkomen hadden geregeld met de burgemeester, alleen was bij ons vertrek nog niet bekend waar dat dan zou zijn. Hier hebben we ook een rustdag en willen we zondag graag het Suikerfeest, einde van de Ramadan, meemaken.

Carla en ik reden een mooie route en braken nog een paar records. De route was overigens kort en we konden goed doorrijden. Zonder pauzes haalden we een gemiddelde snelheid per uur van 9,6 km en was op enig moment de maximale snelheid 36 km per uur. Twas dus een leuk tochie en we staan nu met vandaag erbij op precies 2.883,2 km. Maandag beginnen we aan de laatste etappe. Van Ahmetbey naar Silivri. Totaal zal dat een 125 km zijn en daarmee komen we net boven de 3.000 km, minder dan verwacht maar we hebben met onze GPS van Garmin ook lekker zuinig kunnen rijden.

En dan weer de vlakte op

Onze nieuwe en laatste lokatie van de 18de

Carla zit er lekker op en Karel doet het prima

En dus ook nog even voor de moskee

Stoppen in een dorpje onderweg voor kopje thee

Waar J&K ook weer hun eigen veldje hebben en...

...Jan zijn doel heldhaftig verdedigd

 

 

 

 

 

 

 

 

En tot slot, zoals u inmiddels gewend bent: Filmpjes…

 

19 reacties op De 18de etappe…We zitten in Turkije

  1. Connie Janszen

    Ha Noud,
    wat een prestatie (nou ja,nog eventjes dan)
    Ik ben trots op jou, op de paarden en op alle mederuiters en begeleiders. Wat een project heb jij georganiseerd.
    Geniet van de laatste dagen en ik ben benieuwd of je straks kan ontwennen aan de tocht en de paardjes.
    Zet hem op en ik denk (jaloers) aan jullie
    Connie

  2. Elly

    Ik lees jullie verhalen nog steeds met zoveel plezier, dat ik het zelf ook jammer vind dat de tocht bijna ten einde is. Veel plezier deze laatste dagen en heel veel plezier met het aankomstfeest!
    groetjes Elly!

  3. D&G

    Prachtig weer om je verslag te lezen, Noud . Geniet met z’n allen van de laatste etappe en van de aankomst in Istanbul !! Jammer dat we er niet bij kunnen zijn . Liefs

  4. monita

    ik volg jullie op de voet, met je verhalen en foto en natuurlijk op you tube, Noud en majet en medereizigers GEWELDIG wat jullie doen.
    wat zal jij afkickverschijnselen hebben als je weer thuis bent, HOop dat je alles op n dvd zet ,
    veel succes op het laatste stuk ,gr monita

    • mariette

      hoi Monita, Margit; leuk dat je ons zo actief volgt; ik zit nu op een boerderij in een peipklein turks dorpje. Noud komt overigens op 8 sept om 15.00 bij Radboudziekenhuis aan. Als je zin hebt….
      liefs mariettte

  5. Marion

    Noud,
    Vanaf het moment dat ik in de krant heb gelezen dat je deze tocht ging maken heb ik je via de site en twitter gevolgd. Met veel plezier. Toen kwam ik ook nog iemand van jullie organisatie tegen met wie ik even gepraat heb. Ik wil jullie groep veel plezier toewensen de laatste paar dagen en weer een goede tocht naar Nederland.
    Het was een genoegen om je verhalen te lezen. Ik zal zeker een donatie doen.
    Hartelijke groet,
    Marion

  6. rina en hans

    Ha Noud, Mariette, Carla en Ben,
    De mooie klus is bijna geklaard! We zullen straks de verhalen gaan missen, maar eerst een goeie aankomst en een fantastisch feest toegewenst daar in Istanbul.
    Goeie reis ” back home” en rijd voorzichtig…
    liefs,
    Rina en Hans

  7. Wies

    Hoi Noud, Mariette, Carla, Ben
    Wij zijn inmiddels in Istanbul en maken ons op voor de ontvangst! wat een schitterende verhalen en foto’s lees en zie ik. Zie erg uit naar de omhelzing over een paar dagen. En dan gaan we dit mooie en geslaagde project van jou Noud, nog eens goed vieren. Want het mag gezegd: het is een bijzonder project, en dat is het. iedereen die ik erover vertel is onder de indruk. Ondertussen vermaken we ons heel goed met Jos, Bob, Kris, Frank en inmiddels ook Louise, Ron en Maureen, hier in Istanbul/Yesilkõy, in het mooie hotel!. we zien uit naar jullie! heb nog een paar hele mooie dagen met Jan en Karel, met elkaar en met al die mooie mensen die je ontmoet. Tot heel snel, alle Liefs van Wies

  8. Loes

    Wished we were there With you! Een Glorieuze intocht en mooi feestje gewenst vanuit regenachtig Mook.
    Piet en Loes

  9. Boos

    Ha die Noud
    Als ik het goed heb heb je morgen het einddoel van de tocht bereikt. Jammer dat ik er niet bij kan zijn, maar het zal wel een gedenkwaardig moment worden, samen met Marjet en vele anderen. Ik vindt het erg knap dat je alle ontberingen van deze tocht glansrijk hebt doorstaan, en soms lijkt het alsof je die niet eens opgemerkt hebt. Ik had het er met Snoek over hoe het zal zijn als je weer terug bent in het normale Maldense leven. Dit is waarschijnlijk een slecht moment om het daarover te hebben, want who cares. Maar toch: we denken dat je in een groot gat gaat vallen en elke dag op de manege te vinden bent en thuis een groot hobbelpaard laat plaatsen in de tuin. Anderzijds heb je ook het stoppen met Imko overleefd, dus het gaat goed komen. En een ervaring rijker.
    Tot ziens in Nederland
    Groeten Bliek

  10. heleen Govers

    ha die Noud, Ben, Carla en Mariette.
    Hier zitten we dan in Beek Ubbergen. Het regent. Linie en ik zijn even met jullie op reis gegaan. Vanochtend vertelde Ben dat jullie nu op de manege in Istanbul zijn aangekomen. Geweldig. PROFICIAT.
    We hopen dat jullie nog even blijven genieten, ook van de zon. Die laat ons nu echt in de steek.
    Ben en Carla heel leuk om jullie dinsdag, over 2 dagen, weer te zien. Ik kijk er naar uit.

    Een hele fijn intocht morgen met jullie kinderen en vrienden.
    Heel veel groeten van LInie, Bert en Heleen. Veel liefs

  11. Bouke

    Hai Noud
    You did it. Wat een prestatie wat een organisatie.
    Onze felicitaties voor jou, je technische staf, je amazones, je chauffeurs .
    We komen je in sept. persoonlijk feliciteren. Voor morgen bij je aankomst : een prachtig feest in Turkije.
    Veel groeten van Arjon
    Bouke

  12. D&G

    Proficiat! PetjeAf!!

  13. Vickie and Neal Foster

    Hi Noud, since meeting you a few weeks ago we have been eagerly following your progress and wow….what an achievement!!!! Well done to you (and lots of helpers) and not to forget, both of your horses. You really are such an inspiration. :)
    Vickie and Neal, Glavan, BG

  14. Ans van zeeland

    Hallo Noud en alle andere vrijwilligers,

    Natuurlijk heb ik jullie gevolgd van A tot Istanbul!.
    Wij hebben genoten en naar ik heb gelezen jullie ook.
    Bedankt voor jullie fantastische reisverhaal en hopelijk geniet je nog lang van een fantastische aankomst.

    YOU DID IT!

    Ik zie uit naar je persoonlijke verhaal in Maldenburch…………

    Groet,
    Ans

  15. Heleen Govers

    Lieve Noud,

    Proficiat met deze grote prestatie. Ik ben heel trots op je en op je team Ben, Majet en Carla.
    Fijne avond en drink er lekker een borrel op.
    Lieve groeten Heleen

  16. jan giesen

    Beste Noud, Marriette en kids, helpers, voorbereiders etc etc

    Geweldige prestatie die jullie individueel en gezamelijk geleverd hebben.
    Het is iets om enorm trots op te zijn en veel respect verdient.
    Noud ik heb met veel plezier iedere week jouw logboek gelezen, was erg leuk en herkenbaar in hoe je bent.
    Wat ik vooral ook bijzonder heb gevonden is de gastvrijheid in de verschillende landen en bij de mensen in de dorpjes, daar heb ook erg van genoten.
    Noud en Mariette en anderen we hopen dat jullie nog lang na kunt genieten van deze geweldige inspirende onderneming.

    groet fam Giesen

  17. Hans van den Hombergh

    He Noud, Marjet en allemaal,

    Het is gelukt!!
    Proficiat….
    En direct op de terugweg weer een behouden vaart,

    Hans van den Hombergh

  18. Huub Schmitz

    Ha Noudje,

    De droom is werkelijkheid geworden. Fantastisch avontuur. Geweldige prestatie!
    Hebben je verhalen met plezier gelezen hier bij HPBO. Van harte proficiat!
    Succes met afkicken.

    Huub

Geef een reactie

*