De laatste etappe…….’De thuisetappe’

We dachten dat zal wel allemaal gemakkelijk gaan, maar zo is dat dus niet gegaan. De papieren voor de overtocht kwamen pas donderdag tegen de middag aan zodat we pas laat konden vertrekken. Bij de grens besloten we dat de boys van Alex Tonev de paarden zouden meenemen naar Bulgarije en wij nog zouden overnachten op  “onze” camping in Edirne om de volgende dag verder te reizen. Aldus geschiedde en MaJet en ik hadden een vrij avond zonder Jan & Karel. Vroeg in de ochtend reden we naar de grens. De overgang van Turkije naar de EU kostte ons maar liefst 7 uur. Daarna reden we naar Sevlievo, naar Jan & Karel. Daar kwamen we rond de klok van 20.30 uur aan. De paarden hadden er meer dan 32 uur over gedaan om hier te komen. Wet en regelgeving zijn tijdelijk in verband met allerlei paardenziektes aangepast  en dat gaat ons tijd kosten. Maar dan nog steeds niet getreurd, MaJet en ik kunnen met Jan & Karel een paar prachtige tochten maken hier en dat zullen we zeker doen.
We verbleven drie dagen bij Alex en zijn vrouw Romi. De paarden konden hier lekker relaxen en uitrusten. We maakten een paar kleine tochtjes en voor de rest, slapen, eten, biertje en gezelligheid.  Het leek wel vakantie.  MaJet en ik genoten van de ruimte en de tijd. Ik deed dutjes en de paarden,  MaJet onderstreepte in een paar boeken een heel stel alinea’s en werkte alvast 193 mails van haar werk af. Lekker bezig en tevreden dus.

Bij Alex in de wacht

Mooie omgeving bij Alex

We maakten nog een mooie rit, Alex Romie en ik

Alex uit de bocht

Samen nog even genieten van Alex's mooie omgeving en lekkere gras

Nog een afscheidsetentje met de fam. Tonev, vrnl. Alex, Romie, Vasco, MaJet en Noud

...en dan rijden maar!

Jan achter in de paardenwagen

Leuk stel, ze hebben staan de schaken onderweg

Karel op zijn plekje voor een paar dagen

 

 

 

 

 

 

 

Lekkere hapjes

Baaltje hooi

FF luchten onderweg

Vermaak me prima

Aan de Bulgaars Roemeense grens een stop voor de nacht

Aan de Turkse grens en wachten maar

 

Stoute Noud

Maar ja wachten op anderen en afhankelijk zijn is voor mij wel heel  lastig, vooral dat laatste. Ik had eigenlijk al lang besloten zonder papieren verder te gaan als het allemaal zo lang zou moeten duren. Die klote regelgeving en al dat gedoe, waar is dat in godsnaam voor nodig. Oké verspreiding van van alles en nog wat !! Onze paarden zijn tegen wat er ook komen gaat geënt. Laat ik maar ophouden met zeiken en zeuren. Met uiteindelijk de meeste zaken op orde konden we gaan rijden. Kostte wel een paar dagen maar vooruit. Maandagmiddag om 1400u reden we bij Alex in Bulgarije weg. We reden tot aan de grens met Roemenië en besloten daar te overnachten op een camping waar we wederom gastvrij werden onthaald en we lekker hebben zitten eten en de paarden verwend werden. Vroeg in de ochtend gingen we weer op pad en in één ruk kwamen we aan bij Emiel in Arad, adres waar we op de heenweg ook verbleven. Leukkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk !!!!! Jan&Karel werden perfect verzorgd en wij ook. Tot in de late uurtjes zaten we lekker buiten bij de BBQ. Emiel en Alina hartstikke bedankt en tot snel. Bij het afscheid gaf Emiel mij zijn paardenring……. Ik heb het ding de hele dag aangehad. Zie filmpjes op You Tube.

De paardjes luchten en wij...

...aan de tomaten

in een mooi opgemaakte salade

 

Daarna lekker slapen

Met de ferry de Donau over

Je moet ook hier veel geduld hebben. De ferry vaart als ie vol is

 

Van Roemenië naar Hongarije, dan Oostenrijk

Op stal in Heumen, waar ik heel regelmatig contact mee heb gehad tijdens de reis, vroeg Elly al per sms, “ Wanneer kom je hier aan”. Ik heb aangegeven donderdag de 6de of vrijdag de 7de. Even een zijpaadje. Op 6 september zijn MaJet en ik 30 jaar getrouwd, je vraagt je af hoe ze het  kon volhouden, maar morgen zitten we de hele dag samen in de paardenwagen en ik schat in dat we veel lol zullen hebben.

Oké, we verlieten Emiel & Alina  in Arad op woensdagochtend rond de klok van achten. We staken de grens met Hongarije over en verdienden meteen een uur, de klokken van zomertijd lopen niet overal hetzelfde in Europa. We verdienden één uur. De hele reis verliep voorspoedig en we stopten regelmatig om hooi, van Alex en Emiel, bij te voeren. Na een uurtje of twee ff eruit, drinken en lopen en dan weer verder. Eindelijk zijn we in Oostenrijk. Wat me wel nog van het hart moet, is dat de grensovergangen hier in het oosten van “ons” Europa waardeloos zijn.

Onderweg uitwaaien en grazen

en aan de Cola

Als het kan ook maar even lekker rollen

 

Aziz van de ANWB/Wegenwacht, een geboren hulpverlener

Op de snelweg bij Wenen krijgen we een klapband en tja de kenners weten het …………………..… dan sta je stil !!!!!! Wachten op hulp en de ANWB bellen. Krijg ik me daar een geweldige gozer aan de lijn: Aziz Amekrane. Wat een geduld en wat een hulpverlener, ik ben blij al meer dan 40 jaar lid van deze club te zijn. We werden goed geholpen door de Oostenrijkse hulpverleners langs de weg en met een nieuwe band gingen we verder. De verdiende zomertijd hebben we als joker ingezet en verloren. We gingen naar een camping 11 km boven Wenen en kwamen daar in een enorm noodweer terecht. Ook wel weer eens leuk, maar niet handig met een gedeukte caravan waar een wiel kas van verdwenen is als gevolg van de klapband en de caravan dus onder water kwam te staan. OCH JA  we hebben de troep opgeruimd en zijn  gaan slapen. Morgenvroeg gaan we verder en denken donderdagavond thuis te zijn. Welterusten en tot morgen.

 

Klapband, dus gedwongen stop

Langs de weg heel gevaarlijk, dus binnen even naar de paardjes kijken of het goed gaat

Tot de hulp komt lees je gewoon je boek uit op de vangrail

...en blijft rustig, want het schijnt goed te komen

Dan wordt je wagentje afgesleept

Bij de bandenspecialist kunnen ze er uit en knabbelen aan een stel grassprietjes

Bandje wordt gerepareerd

Jan & Karel in de paardenwagen

Ook voor mijn vriendjes Jan & Karel is het natuurlijk een hele toer om achter in de paardenwagen te staan gedurende zo’n kleine 3.000km. Veel hooi achterin en steeds opnieuw tijdig stoppen. Om het 1,5 uur een stop en de paarden bestuderen, water en wat brokken geven en om de drie uur een klein uurtje eruit en lekker grazen en rondstappen. We hadden alle twee de idee dat ze er goed bijstonden.  Het in- en uitstappen ging probleemloos. In de wagen hangt een binnen camera zodat we de mannen in de cabine kunnen bekijken en zien of alles goed gaat. Voor de nacht hebben we bijna steeds op de plekken waar we op de heenreis hadden overnacht een stop gemaakt en konden Jan & Karel lekker de wei in en soms op stal om languit liggend de ochtend af te wachten. Het zijn en blijven twee super paarden.

Laatste stukje op de snelweg

Donderdagochtend zijn we in alle vroegte vertrokken.  Wenen waren we zo voorbij en via de Oostenrijkse snelweg kwamen we in Duitsland terecht waar we, op welke snelweg dan ook, steeds opnieuw  wegwerkzaamheden tegenkwamen met als gevolg….files, files en stilstaan. Ik zal jullie maar niet vermoeien met onze activiteiten in de auto op deze saaiste dag van mijn reis. Het laatste stukkie door Nederland was weer leuk, want we waren er bijna en de klok wees 22.15 uur. Rond de klok van elven kwamen we aan.

Hele warme ontvangst bij huize Banning in Heumen

Daar kwamen we aan bij SE Stables, de familie Banning in Heumen. We parkeerden de combinatie langs de weg en laadden Jan & Karel uit. Zij hadden ook een flinke tocht achter de rug. We liepen naar de kantine van Elly & Saskia en we werden daar verrast door een hele groep paardenliefhebbers van daar op stal. De hele familie Banning was er inclusief Bas, Jeroen en Laura. Ook mijn trouwe vriend en steun en toeverlaat bij ‘Op weg naar Istanbul’, Hans de Leeuw was er bij. Wat een mooie ontvangst en wat was het gezellig en aangenaam om zo thuis te komen. Allemaal hartstikke bedankt.

Jan & Karel waren meteen weer thuis. Voor de komende weken hebben ze een aparte stal en zijn ze afgezonderd van de andere paarden, wijs besluit van de dames Banning. Nadat de boys de stallen hadden onderzocht hebben we ze in de bak losgelaten. Naast de bak zijn hun oorspronkelijke stallen, waar nu voor the time being, twee andere paardjes in stonden. Jan & Karel in de bak was werkelijk een lust voor het oog. Springend, galopperend  en rollend konden ze hun energie kwijt. Wat eigenlijk heel leuk en apart was om te zien was alsof het leek dat ze gewoon alles herkenden. Elly en Saskia werden helemaal besnuffeld en ze deelden een soort kopjes uit. In de bak bleven ze soms staan en gingen dan rustig rond staan te kijken. Op een gegeven moment herontdekten ze hun eigen stallen weer, waar nu dus andere paarden in stonden. Ze hebben er een hele tijd met een scheef hoofd naar staan te kijken en je zag ze denken “Jongens dat duurt niet lang binnenkort staan wij daar weer !!”.

In de kantine was het reuze gezellig. Tot in de late uurtjes hebben we staan te vertellen en een flink deel van de reis besproken. Het was helemaal top en super daar in Heumen.

En dan zijn we weer thuis bij de familie Banning in Heumen

Elly en Saskia zijn blij dat de jongens weer heelhuids terug zijn.

En Jan&Karel geldt Jippie we zijn weer thuis lekker door de bak raggen

 

The day after

Vrijdag aan de slag met van alles en nog wat aan opruimen en ruimte maken. Ook natuurlijk Jan & Karel bezoeken. Voor vandaag een rustige dag waarop we met beide heren een korte rit hebben gemaakt. Sarah Dekker de dierenarts heeft de paarden helemaal onderzocht en bloed afgenomen. Haar oordeel: “De paarden staan er prima bij, nu goed aftrainen en vooral de voeding in de gaten houden”. Een paar dagen later was de uitslag van het bloedonderzoek binnen en de uitkomsten waren goed, geen afwijkingen of vervelende dingen. Samen met Sarah en Elly hebben we een aftrainprogramma opgesteld en een voedingsschema samengesteld. Er kwamen vele mails, sms’jes, telefoontjes en bezoekjes binnen. Allemaal heel leuk en warm. Voor ons zit de reis erop, helaas, jammer, spijtig. Het was een mooi avontuur waar door de medereizigers, vrienden, volgers en mijzelf erg van genoten is en Jan & Karel ???? Ik maak hierop een inschatting, die hebben ook de reis van hun leven gemaakt. Ze zijn gelouterd teruggekomen en vele ervaringen rijker. De rust in hun hoofden is geweldig, ze zien er goed uit en stappen lekker, vol met ervaringen verder door het leven.

Zaterdag ontvangst bij Loop voor Leven

Op zaterdag  8 september had de Radboud een ontvangst voorbereid waar vele genodigden bij aanwezig waren. Het was een mooie ontvangst waarop we alle aandacht kregen. Wethouders van de gemeente Nijmegen, de heren Tankir en Jenen spraken een woordje net als Nicoline Hoogerbrugge van de stichting Loop voor Leven. In totaal staat de teller aan euro’s nu op 38.000. Een mooi bedrag waarvan de verwachting is dat er nog best het teenentander bij zal komen.

Vind je ook dat je nog een bijdrage moet leveren, stort het geld dat je kunt missen dan op 112233007 tnv. Loop voor Leven o.v.v. Op weg naar Istanbul. Alvast hartstikke bedankt.

Hieronder een fotoimpressie van de aankomst op de Radboud:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Familie-en vriendenfeest

Na dit alles dacht ik lekker naar huis te gaan. Ik werd vreselijk om de tuin geleid en kwam uiteindelijk bij onze vrienden Piet en Chris op hun erf terecht waar een hele grote groep mensen me stond op te wachten. Toen ik eens goed rondkeek zag ik dat ik ze allemaal kende. Er was een thuiskomstparty georganiseerd waar MaJet, Kris, Jos, Rik, Bob, Frank en Fransje, de mijnen, veel tijd en energie in hadden gestoken om een mooi groot feest te bouwen met een zelfgemaakt Turks buffet. Ik was blij, verrast en verlegen van al dit feestelijke en prettige geweld. Van familie en vrienden moet je het hebben en dat blijkt dan toch maar weer opnieuw.

 

 

Dus………………………………………………………. ook fijn om weer thuis te zijn !!!!!!

Horse Event Deurne

Jan & Karel mochten zondag mee naar het Horse Event in Deurne waar we voor uitgenodigd waren om er een praatje/interviewtje te doen. Een aparte gebeurtenis daar in Deurne. Je kijkt er je ogen uit. Ontzettend veel mensen en bijna net zoveel paarden. Net als bij de groep mensen zien al die paarden er ook anders uit. Je hebt ze in alle maten, kleuren en rassen. De meeste paarden zagen er wel nerveus uit met al die tenten, vlaggen, voetvolk en herrie om hen heen. Jan & Karel, inmiddels al heel wat gewend, stapten overal zo doorheen. Na onze presentatie was er ruimte voor geïnteresseerden om de vragen die ze nog hadden te stellen. Ik ben er samen met MaJet, Hans en een paar anderen nog een poosje mee bezig geweest. Aansluitend naar huis, paarden in de wei en wij even lekker in de tuin en dan naar bed. Uitblazen.

 

Het slot: een terublik

Zoals beloofd in het verslag van de 19de etappe zou ik nog terugblikken op een aantal zaken. Welnu laat ik achtereenvolgens aan de orde komen  de paarden, dan de medereizigers, de sponsoren, dan de volgers, dan de gastheren/vrouwen onderweg  en eindigen met de routes die ik heb gelopen.  Maar laat ik beginnen met mijn thuisliefde.

De thuisliefde. Tja tis wat als je zomaar 5 maanden huis en haard verlaat. Dat kan alleen maar volgens mij als het hele thuisfront er achter staat en je alle steun wilt geven. Ik heb absoluut geen klagen. MaJet, mijn vrouw, de moeder van onze kinderen, mijn huisgenoot en bovenal mijn beste vriendin heeft alle ruimte gegeven die ik nodig had maar ook alle steun verleend die gevraagd werd door mij. Hartstikke goed en ik ben heel blij dat ze in totaal drie volle weken is mee geweest waarmee zij een goed zicht heeft op wat er zoal op zo’n reis aan de hand is en je daar dan samen ook goed over kunt praten en op terugblikken. Sterk dat ze is gaan paardrijden om ook samen nadien ritjes te kunnen gaan maken, anders had ik dat ook vaak alleen moeten doen. Helaas is tijdens mijn afwezigheid de moeder van MaJet overleden. Jammer voor ons allemaal want ze was een prachtmens met heel veel uitstraling. Ik heb MaJet weinig kunnen steunen door mijn afwezigheid maar ze heeft het samen met onze kinderen en haar zus en broers heel goed gedaan. Miep ik zal je missen.

Dan mijn kinderen met hun relaties. Alle vier; Kris, Jos, Rik en Bob met de partners van Rik en Kris, Fransje en Frank, ook jullie hebben veel gedaan aan de ondersteuning van mijn reisje. Moeders gesteund en geholpen, voor een week mee geweest, ingezet voor Loop voor Leven en tot slot een geweldig feest georganiseerd en ingevuld. Jullie zijn echte kanjers en ik heb er veel aan gehad dat we elkaar regelmatig aan de telefoon hadden, dan wel sms of e mail.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De paarden; Jan & Karel. Ik heb er in alle etappebeschrijvingen op gewezen dat deze beide heren geweldenaren zijn. Ik heb er op mogen leren paardrijden en ze hebben mij onderweg nooit in de steek gelaten, sterker nog ik heb ze dingen zien doen die ik niet voor mogelijk hield. Deze beide knapen zijn kanjers en echte vrienden. Iedere nacht op een andere plek, iedere dag een nieuwe route gelopen, moeilijke situaties zelf oplossen en altijd trouw. Mannen perfect gedaan.

 

De medereizigers. Er zijn er heel wat mee geweest, 57 in totaal. Stuk voor stuk berekend op hun taak en hun klus goed geklaard. Heel belangrijk was de gezelligheid onderweg op de paarden en in en rond de caravan ’s ochtends en ’s avonds. Het was iedere dag voor de chauffeurs en hun helpers, een avontuur om weer een goede locatie te vinden, maar het is steeds gelukt, niet altijd een eenvoudig karwei, maar wel altijd succesvol. De ruiters/amazones hebben het ook heel goed gedaan. De weersomstandigheden  speelden ons soms parten, maar zijn iedere keer opnieuw overwonnen; sneeuw, hagel, onweer, zware regenbuien en hele warme dagen hebben ons niet belet de route te lopen die we afspraken op de ochtenden. Het was onderweg op de paarden heel prima. Meestal lekker alleen met een flinke ruimte tussen de paarden, soms op elkaar wachten en optrekken als de situaties daarom vroegen. De verzorging van de paarden ging iedere dag opnieuw als van zelfsprekend en een ieder die erbij was wist wat er verwacht werd. Voor de paarden altijd duidelijk. Degene die met blauwe emmers rondloopt brengt eten of water, daar werd door hen op gelet en de paarden keken hen na en grommelden als ze ze zagen. Het is fijn om goede en betrouwbare vrienden te hebben die doen wat ze beloofd hebben en dit project tot een succes hebben gemaakt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De sponsoren. Geweldig fijn dat er tenten zijn die een dergelijk avontuur als een uitdaging zien en daar graag een bijdrage aan willen leveren. De grote voerspecialist Havens heeft gesteund en geholpen waar het kon. Joris Kaanen van Havens liep zelfs een week als ruiter mee toen er een probleem ontstond. Torsten Menzel van Roflex Mobiele Paddocks stelde dat wat nodig was en waarmee wij een weitje van ruim 125 m2 konden bouwen, ter beschikking. We hebben er heel veel plezier aan beleefd en op de foto’s kun je nog eens goed bestuderen hoe zo’n omheining eruit ziet. Hans de Leeuw van SoMe Solutions, de initiatiefnemer en bouwer van de site Op weg naar Istanbul, het getwitter, de activiteiten op Facebook en vooral ook het ambassadeur zijn van dit project en ook voor Loop voor Leven.  Ignaat Verhees die de bus geweldig versierde, alsof het een mooie vrouw is, maakte dat we overal herkenbaar waren en uitdaagde tot vragen die wij dan weer konden beantwoorden en vertellen waar we godsvredesnaam mee bezig zijn.  Arthur van de Westernshop in Vorstenbosch heeft veel advies en materiaal gegeven. Ook daarmee was de bijdrage tot succes zeer zeker ruim aanwezig. Maar wat ik absoluut niet zal vergeten is ede inbreng van Elly en Saskia Banning van SE Stables. De stal waar ik leerde western rijden en de grondbeginselen van een goede en juiste paardenbehandeling aangereikt kreeg.

Andere belangrijke helpers. Sarah Dekker, Frank en Gerrie de smeden van Jan en Karel, Rob Renirie, Ben Wensing, Ab Adams, Tim de Leeuw, Wilma en Annet en stom stom, ik ga er nu natuurlijk een paar vergeten, maar trek het je niet aan. Allemaal bedankt voor de hulp en fijne steun.

De volgers. Die waren ook echt geweldig. De reactieschrijvers op de site “Op weg naar Istanbul”. Het was iedere week weer leuk om zoveel gemeende reacties te lezen op de site en het verhaal van de afgelopen week. De sms’jes die ik dagelijks mocht ontvangen, soms wel meer dan 25. Echt heel prettig en fijn te merken dat zovelen met je bezig zijn. De mails en tweets, mensen teveel om op te noemen. Ook de wekelijkse groeten en cadeautjes die de wisselende chauffeurs, hun helpers en de ruiters/amazones meebrachten. Hartverwarmend.

Gastheren/vrouwen die we iedere avond opnieuw weer konden vinden en waar we mochten verblijven. Water en stroom waren zeer zelden een probleem. We werden meestal verwend met etentjes of eten voor ons en Jan & Karel. Hartelijkheid en gastvrijheid, ik heb er zowat elke week wel over geschreven op de site ze waren volop aanwezig in alle landen in alle steden, dorpen en gehuchten. Ontroerend hoe je wordt opgevangen en vertroeteld. Geweldig

De routesdie we liepen zijn zeer talrijk geweest en zeer afwisselend. Ben je van plan stukken van mijn route of misschien wel de hele route te gaan lopen kijk dan op de site en noteer voor jezelf waar wat te halen valt. Ik kan met een gerust hart zeggen dat Hessen, Bayern, de Poesta in Hongarije, het platteland met die geweldige dorpen, het heuvelachtige terrein met prachtige vergezichten in Bulgarije en het akkerland van West Turkije de moeite waard zijn om doorheen te rijden op je paard. In het algemeen geldt dat vooral de uitgestrektheid en het echt kunnen vermijden van lopen op asfalt vanaf Boedapest op de Poesta geweldig is. Dagen in de weer zijn waarop je nauwelijks mensen tegenkomt, alleen maar natuur, daar droom je als lange afstandsrijder natuurlijk regelmatig van.  Op You Tube kom je korte intro’s tegen en beelden van deze mooie en uitdagende landschappen. Veel plezier ermee en als je tijd en zin hebt….ga erheen je zult genieten. Ik ben ervan overtuigd.

Allemaal hartstikke bedankt! Ik ga nu stoppen met het wekelijks op deze site stukjes tekst aanleveren. Wil je nog reageren, ik wacht erop en vind het leuk. Het ga jullie allemaal goed en doe één ding voortdurend MAAK EEN BEETJE LOL.

Groetjes Jan, Karel en Noud

8 reacties op De laatste etappe…….’De thuisetappe’

  1. mariette

    lieve Noud, ik wist natuurlijk dat de ‘laatste etappe’ erop stond en kan daarom als eerste reageren. Je hebt een mooi en lief verhaal geschreven voor mij, onze kids, je paarden en alle betrokkenen. Dank je daarvoor. Het is een mooie afronding van een groot avontuur en het realiseren van je droom waarbij je velen betrokken hebt. Dat past bij je. Naast je als geweldige ruiter en paardenvriend te profileren begin je ook steeds meer schrijverstalent te ontwikkelen! Wie weet waar dat nog toe gaat leiden….
    Lieve Hans, heel hartelijk dank voor de geweldige manier waarop jij tijd nog moeite gespaard hebt om iedereen elke week weer deelgenoot te laten zijn van alle belevenissen; Dat was niet niks!!
    Lieve vrienden, bedankt voor alle steun en gezelligheid gedurende de afgelopen maanden, maar eerlijk gezegd vind ik het ook niet erg dat het nu weer even ‘gewoon’ wordt!!
    xxx Mariette (Majet)

  2. Anke

    GRÓTE, GRÓTE GROTE BEWONDERING!

  3. bob

    Dat was het dan pap :-) Dank voor de mooie woorden (en minder dank voor die vers-uit-het-vliegtuig foto ;-) )
    Ik ben ook stiekem wel blij dat je er weer bent!
    Liefs xxx

  4. Heleen Govers

    Lieve Noud, lieve Mariëtte.
    Ik vind het heel knap hoe geweldig jullie alles hebben gedaan. Ben heeft genoten.
    Veel groeten
    Heleen.

  5. Elly

    Voor alle “bezorgde ” mensen die deze geweldige reis gevolgd hebben.
    De paarden staan inmiddels weer een aantal weken ” thuis ” op stal in Heumen.
    Ze zijn in prima conditie, ze zijn fris en fruitig, eten goed slapen goed, genieten van de dagelijkse buitenritten .
    De kleine schaaf plekjes en wondjes zijn bijna niet meer te zien, hun huidjes glimmen als een spiegel.
    Ze eten goed maar poepen nog beter ! Lopen lekker in het zonnetje te grazen in de wei .
    Er zit absoluut geen stress in deze paarden, hun gewicht is ook weer wat toe genomen.
    Zover als wij het kunnen beoordelen hebben deze paarden geen nadelige gevolgen op gelopen van deze unieke prestatie. Ze hebben gedaan waar ze goed in zijn n.l. werken, samen met mensen die daar intens van genoten hebben. Petje af voor de paarden, Noud en alle mensen die mee hebben gedaan .Vr.gr. Elly en Saskia Banning

  6. Ward

    Beste Noud, wat heb je veel mensen geboeid en aan je verbonden!
    Ward

  7. LIanne STeinfort

    HOI Noud,
    wát een geweldig initiatief heb jij ondernomen!! IK lees hier toevallig een OUde BIt, waarin een reisverslag van jou staat. BEn gelijk even naar je site gegaan, en wauw, je hebt de reis er al weer opzitten!!!! Wat een ervaring en wat een mooi doel! En wat heb je het goed georganiseerd, met al die vrijwilligers en chauffeurs, briljant! En what’s next……??? VOlgende reis op het oog?

    Hartstikke leuk!
    groet
    LIanne STeinfort

  8. noud

    Lieve allemaal…………….. het was dus geweldig en we hebben met z’n allen flink genoten. De rekening van Loop voor Leven staat nog steeds open. Dus ben je van plan om te storten voor dit mooie doel, zet je geld weg naar no. 112233007o.v.v. op weg naar istanbul.

    NIEUW AVONTUUR !!!!! Begin april 2014 spring ik er weer op en ga weer op pad in een zelfde constelatie en constructie als naar istanbul. Je hoort nog van me

    groetjes allemaal

    Noud, Jan&Karel

Laat een reactie achter bij LIanne STeinfort Reactie annuleren

*