De 16de etappe, van Sevlievo naar Tikhomirovo! Istanbul..we komen eraan!

De 15de etappe was nog niet afgelopen of het team voor de 16de stond alweer klaar. Michel, Ansje en Bart hun week zat er op toen Jan en Anna op vrijdagavond binnenkwamen. We hebben er een gezellige avond van gemaakt en zijn lekker uit wezen eten. Zaterdagochtend samen ontbijten was ook prima. Het mooiste is eigenlijk dat de kwartiermakers van de 15de, de 16de luitjes met de opgedane ervaringen op weg hielpen. Hartstikke goed.

De teams wisselen ervaringen uit

Het afscheid van Bart, Ansje en Michel was voor mij net als iedere keer weer ook een emotioneel moment. In een week tijd bouw je samen heel wat diepgang op en maakt veel mee waar we allemaal steeds weer opnieuw van genieten en het prachtig vinden. Je bent echt met z’n viertjes op stap en de beleving is voor ieder anders maar steeds weer leuk en uitdagend. Je komt op plaatsen waar je never nooit van je leven zou komen en je ontmoet mensen die aardig en vriendelijk voor je zijn. ’s Avonds aan tafel bij het eten en de borrel wissel je de opgedane ervaringen uit en legt mooie anekdotes op tafel. Genieten, genieten,  genieten en het allermooiste vind ik nog dat de kwartiermakers en ondersteuners bijna allemaal stuk voor stuk van paarden zijn gaan houden in het bijzonder van Jan & Karel.

Maar ik denk dan steeds………………….DAT KAN OOK NIET ANDERS MET DEZE GEWELDIGE PAARDJES.

Zaterdag in de loop van de dag hebben we Nikkie, de amazone van de 16de en haar vriendin Sanne van de trein gehaald. Zij hadden al een dag of 10 door Bulgarije getrokken en veel beleefd en meegemaakt. We zijn deze week dus met z’n vijfjes. Ook weer helemaal prima.

Sanne de co van Nikkie die mooi kan tekenen

Anne kan lekker koken en is gezellig!

Janne, chauffeur

Amazone van de week, Nikkie

 

 

 

 

 

De Jantjes....ze passen bij elkaar

 

Hristova familie

Bart en Ansje hadden nog een pracht locatie versierd in de stad Sevlievo. Een motel waar we ook een huisje bij hadden met veranda, douche en keukentje. De familie Hristova verwende ons en waren erg aardig. Het toeval wilde dat pa, Hristofor een hele goede vriend is van Alexander Tonev, de man die voor de paarden alles in orde gaat maken om Europa uit en Turkije in te komen.

Door Jan & Karel afgegraasde stuk land tussen de motelhuisjes

ff nog wat hooi verzamelen

Hotel Rositsa bezet door 'Op weg naar Istanbul'

 

Bij het afscheid

 

 

 

Alexander Tonev biedt alle hulp

Afgelopen oktober zijn MaJet en ik naar Istanbul afgereisd om de aankomst en in-uitvoer van de paarden te regelen. Daarbij hebben wij de baas van de nationale Turks hippische bond, Mehmet Gürdogan ontmoet. Hij maakt alles voor de uitvoer van Turkije naar Europa aan officiële papieren in orde en adviseerde ons contact op te nemen met Alexander Tonev in Bulgarije die de invoer naar Turkije vanuit Europa kon regelen. Ik heb een paar keer contact met Alexander gehad voordat ik aan de reis begon en hem ontmoet in Schijndel waar hij paarden moest afleveren. Nu staan we op zijn terrein, vlakbij de stad Sevlievo. Alex is een bijzonder aimabel en sympathiek man die erg hulpbereid is. Dat komt dan ok wel heel goed uit. We hebben hier een paar wachtdagen omdat de veterinaire dienst de bloedonderzoeken moet doen, de paarden checkt en de papieren in orde moet maken. In de tussentijd kunnen wij een paar problemen oplossen zoals het vervangen van de aansluitstekker caravan, paardenwagen, installeren hulp aggregaat voor de mobiele omheining (gesloopt door Jan) en het verder uitzetten en plannen van de route. Alex weet voor alles een oplossing. Ondertussen maken wij hier in de omgeving een paar ritjes met de paarden waarbij Alex een van zijn paarden, Jorgo, beschikbaar heeft gesteld voor Sanne. Om hier te mogen paardrijden is prachtig, een heel mooi gebied met ruime mogelijkheden. Geweldig dus!

Uitzicht vanuit de caravan bij Alexander

Ons kampement met de stallen voor Jan & Karel

Prachtige omgeving, we hebben genoten hier

 

 

 

 

 

 

Sanne op Jorgo, Nikkie op Karel. Jan maakt foto

Zonsondergang

Vader Alexander Tonev, een vriend voor het leven en zoon Vasco, geweldig stel!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Roflex weer compleet

In het verslag van de 15de etappe meldde ik reeds dat de fantastische Mobiele Paddock van Roflex door ondeskundig gebruik voor een deel is gesneuveld. We hebben aansluitend de paddock zonder stroom opgezet hetgeen erin resulteerde dat de paarden dit snel doorhadden en gewoon door de bedrading heenliepen. Met Torsten Menzel van Roflex heb ik hier een paar keer telefonisch contact over gehad. Hij heeft afgelopen vrijdag een zending met nieuwe palen en nieuwe elektriciteitsvoorziening , ter vervanging van de gesneuvelden gepost. Eind van de week komt het materiaal binnen. Tot die tijd stelt Alex Tonev een noodvoorziening ter beschikking. Weer goed geregeld en wij kunnen verder. Allemaal weer hartstikke bedankt en de complimenten voor Roflex voor de kordate en snelle reactie en ondersteuning

Electra caravan defect. Reparatie in de late uurtjes

Bart was er achter gekomen samen met Ansje dat de verlichting van de caravan toch wel heel raar deed. Alex Tonev beloofde dat er iemand zou langskomen. Na twee dagen kwam er in de avond rond 22.00 uur een man aan, niet zo maar een maar de elektricien. Een nieuwe 16-polige stekker was zeker in Bulgarije nergens voorradig, maar ook niet nodig. Nadat de stekker geopend was en de man uitgetierd bleek uit de vertaling dat er, volgens hem, bij de Mercedes garage in Nijmegen alleen maar ‘kneusjes’ werken. Na een uurtje prutswerk deed alles het weer en waren er een paar onderdelen over. Dan te bedenken dat ik een paar honderd eurootjes betaalde aan Wensink en het hier omgerekend nog geen 12,50 euro.

Het werk van de grote Mercedesdealer in Nijmegen, Wensink wordt nu vakkundig hersteld

Officiële papierkraam in orde

Wat een gedoe allemaal als je met je paardje als vrij man even de grens Euro-Turkije wilt overstekken en terug. Laat ik maar duidelijk zijn dat kost heel veel geld en heeeeel veel tijd. Wachtdagen voor bloedproeven, wachtdagen voor de paparassen, wachttijd aan de grens en wachtmomenten aan alle loketten. Gelukkig hebben wij mensen geleerd geduld te bewaren en je opengevallen wachttijd nuttig in te vullen. Trouwens al die gasten die aan je paarden zitten en van alles willen meten is ook geen pretje. Ze kijken chagrijnig, brommen iets onverstaanbaars, knijpen de knollen en schelden erop als ze gaan ronddraaien. Het ergste is nog die witte jas. Jan raakte helemaal in paniek: “wat moet die figuur met snor en jurk in mij n hok” interpreteerde ik zijn gedachte ?? Voor de overtocht van Europa – Bulgarije, zijn de papieren in orde en is het nog even wachten op de uitkomsten van de bloedtesten. Alex Tonev zorgt ervoor dat er bij de grensovergang zullen zijn. Een te gekke vent en geweldig hoe alles geregeld kan worden.

De vakman dokter kijkt alles vakkundig na opafstand

Alex neemt het bloed af

Maar Vasco doet het werk

 

 

 

 

 

 

 

Een forse bergpas

Bij Alex op het terrein en de verdere route bediscussiërend ontdekte ik dat er vele obstakels in de komende 45 km zitten. Veel bos, veel afgronden, ondoordringbare bossen en verharde wegen afgezet over nagenoeg de hele route met vangrails en forse hoogteverschillen. Zijn advies…….. “Wij helpen en zetten jouw met de paarden de pass over en jullie gaan vanaf daar verder naar de volgende locatie in Magliz”. Ik heb er voor gekozen zijn advies op te volgen. Op een trip vergeven van allerlei risico’s zit ik niet te wachten. Het was een mooie rit en we hebben die dag dus 41,3 km gelopen bij heerlijke temperaturen, veel wind en zware bewolking. Om 1115u stapten we op en om2015u kwamen we aan. Onderweg hadden we nog pech en moesten een loszittend ijzer van Karel laten repareren, 1 uur en 3 kwartier oponthoud. We maakten een prachtige tocht, zonder asfalt van Shipka naar Magliz.

Geweldig gebied met prachtige uitzichten

Veel afwisseling

Zwaar weer op komst, het bleef ons bespaard.

De smid deed zijn werk en wij konden verder

Ik mot op de foto met mijn uitstraling

Uiteraard met toeschouwers en hulp

Onderweg wil iedereen op J&K voor de foto

Ook veel aandacht van oudere dametjes

Ook weer nieuw ruilaanbod, nu met uitgebreid opslagmogelijkheden

 

Magliz leuke plek om te zijn en een aparte locatie

We zijn aangeland bij Rajcho Gunchef. Geweldige kerel en vriend van Alex. Hij heeft met zijn paarden een oud fabriekspand gehuurd waar in kralen zo’n 25 paarden zijn gestald. Jan & Karel hebben een binnen verblijf weten te bemachtigen en dat is prettig zodat ze niet de hele tijd in een gras loze drassige omgeving hoeven te staan. Graag hadden we weer vroeg vertrokken, maar Karel heeft opnieuw een ijzer los en Rajcho zou nog een plaats regelen dus in plaats van op onze paardjes zitten we nu in onze tuinstoelen te wachten. Maar ook hier net als bij ons “Het komt goed”. Vandaag gaan we wel weer een hele mooie tocht maken over glooiend terrein met lege, net geoogste akkers waar je fantastisch overheen kunt draven.

Jan & Karel in hun koninklijke onderkomen

Oude fabriekshallen op achtergrond

Bulgaarse paardenstal

De stalknecht helemaal verrukt van Jan & Karel

 

Aankomstfeestje in Istanbul

Tja ik heb het steeds geroepen: ”27 augustus om 13.40 uur plaatselijke tijd kom ik aan op het strand van Silivri”. Dat staat nog steeds en ik lig goed op schema. Ik heb inmiddels begrepen dat er mensen zijn die graag de aankomst willen meemaken en ik vind dat helemaal geweldig. ’s Avonds hebben we een groot aankomstfeest een paar dorpjes verder. Bij deze voor al degenen die er bij willen zijn hier komen de adressen en plekken. De aankomst is in Silivri op/bij het strand. Silivri ligt op circa 75 ten westen van Istanbul-centrum. Met een Dolmus kun je er komen en er rijden ook bussen. De reistijd bedraagt ongeveer 2 uur. In Silivri kom je via de D 100 binnen. Als je centrum door bent, is er een baai aan de zee van Marmaris. Jan & Karel komen samen met mij en MaJet aan over de brug Inonü Caddesi en slaan af op de Sahil Caddesi en lopen door van Nil SK aan het strand. Daar is een kleine authentieke Turkse Theetuin: “Lokanta-Kafetaria-Bar Firmalari” daar staat de thee warm en het bier koud.

’s Avonds vieren we een groot feest in het nabij gelegen dorpje Ortaköy bij Erkanli Country. Ortaköy ligt landinwaarts oostelijk van Silivri op ongeveer 20 km. Je kunt daar ook overnachten (00902127343523). Leuk om iedereen die er bij kan zijn weer te zien.

Op pad bij Rajcho Gunchef

Ik gaf al aan dat we op een fabrieksterrein terecht waren gekomen. Heel bijzonder, niet alleen de locatie maar vooral de mensen die daar actief zijn. Rajcho Gunchef, hoe bedenk je zo’n naam, samen met zijn assistente/bedrijfsleider hebben een geweldig idee uitgewerkt en gerealiseerd. Hou je van trackings te paard van een week en zoek je iets heel aparts, kom dan hier naar toe. Een prachtig gebied om te paardrijden en mooie tochten te maken aangevuld met een hondenroedel die mee op pad gaat. Rajcho is zijn hele leven actief in de jachtsport en beheersing van  de wildstand in Bulgarije. Hij fokt hiertoe honden en niet zo maar iets aan honden geen damesrasjes of vechthonden, geen troeteltjes of bankzitters, niet echt puur natuur. Poolhonden worden gekruist met wolven en getraind in niet agressief gedrag en kunnen leven in de directe omgeving van mensen. Helpen bij de jacht is de opdracht. Ik heb mijn ogen uitgekeken over hoe gepast en verdraagzaam deze, toch gevaarlijk uitziende honden, de tijd doorkomen. Die Rajcho is een prachtmens en entertainer die heel veel samenwerkt met Nina, een instructrice en coach van het Nationale Paarden Team voor gehandicapten dat aan de Para-Lympics deelneemt. Op onze vertrek dag zijn ze met Nikkie en mij het eerste deel meegereden. Een mooie ervaring in een mooi gebied. Overigens vergeet ik bijna dat Rajcho voor we weggingen Karels linker achter ijzer nog heeft vastgezet, dat zat los. Het ijzer rechtsachter had ook nog een paar tikken nodig en die Rajcho hem dan ook. De manier waarop hij dat deed dwong veel respect en vooral vertrouwen af. Geweldig. De foto’s spreken voor zich.

Rajcho de entertrainer en Nina de coach van het nationale team gehandicpten paardrijders

De bijzondere honden in actie

Rajcho repareert Karel achterijzer

De honden vingen nog wat wild

Een prachtige tocht met een hele groep

Effu de rivier door

Rajcho in volle actie

Prachtig paard

Nina mag er ook zijn hoor

Bij het afscheid van Nina en Rajcho

 

 

 

 

 

 

Aankomst in Hristeni

Na een mooie tocht samen  voor een deel met Rajcho & Nina kwamen, Nikkie en ik aan in Hirsteni. Een dorp op een glooiend vlak in de heuvels, prachtig gesitueerd en met ons gebouw als echte bouwval, zaten we weer op een bijzondere locatie. Er is over nagedacht. Overal schaduw en als je wilt, overal zon. Leuke huisjes tegen een heuvel gebouwd en doorkruist door onverharde straten en steegjes. Droom je er ook al van ?? Nou wij hebben genoten. Maar het mooiste komt nog. Bij aankomst op de aangegeven plek troffen wij twee bijna té enthousiaste meiden aan. Meiden ????  Nee vrouwen !! Jan & Karel werden uit onze handen gehaald en meegevoerd naar de wasplaats. Hoeven krabben, helemaal nakijken, borstelen, afspuiten, dan in de shampoo en met warme water werden die twee ontzeept. Daarna drooggewreven en op een hele mooie stal ondergebracht. Die twee keken erbij alsof ze dat nog nooit hadden meegemaakt.

Met de bazin Michaëla kon ik het goed vinden en heb maar meteen een nieuw gezin gesticht. Rare opmerkingen maken n.a.v. deze actie mag….reageer onderstaand !!!!!!!

Leuk zo'n nieuw gezin. Heb er het nog niet met Jan & Karel over gehad

Ook voor Jan een feest met Michaela

Gezonde stand- en overnachtingsplaats

Voor iedereen.... Nikkie genoot

Bij het afscheid van de stalknecht

Van Hristeni naar Matzenho

Een klein dorpje onder de rook van Stara Zagora was het volgende doel. Daarvoor moesten Nikkie en ik het Bulgaars Middelgebergte over. Vanaf nu tot onze aankomstplaats rijden we over vlak land voornamelijk akkerland. Inmiddels zijn de graanvelden en veel zonnebloemvelden gemaaid en dat is wel net zo prettig. Als de maïs nou ook nog eens wordt binnengehaald dan kunnen we bijna in één rechte streep naar Istanbul rijden.

Vandaag maakten we wel een hele mooie maar ook zware tocht over de laatste heuvels. De tocht was prachtig, er moesten hoogtes met stijgingspercentage van 30% overwonnen worden en Jan & Karel deden het prima. We daalden circa 1.200 m.  Ik was regelmatig helemaal buitenadem en Nikkie huppelde als een jonge geit over de stenen en rotsen heen. Op de toppen waren de uitzichten wederom prachtig. We stonden regelmatig stil om het goed in ons op te nemen en filmpjes te maken. Ook vandaag weer zo’n rit die in de top thuishoort.

Wat een uitzicht

Berg op

Berg af

Flinke rotspartijen op ons pad

En mooie plaatjes

Wandelen door een geoogst maïsveld

Peter prachtvent met manager Nina prachtig duo

Vandaag zijn we in Manege 2000 aangeland. Apart is dat we deze week alleen nog maar bij maneges stonden. Als ik terugkijk op waar we allemaal stonden dan valt op dat je serietjes kunt maken. Als de kwartiermakers in het begin succes hebben met hun zelf bedachte zoekmethode en ze hebben succes dan herhalen ze dat steeds weer. Zo stonden dagen achter elkaar bij kleine keuterboertjes op de binnenerven, een andere week stonden we veelvuldig op campings en weer in een andere week waren burgemeesters degenen die plaatsen regelden waarbij meestal een officieel gebouw de plek werd (achter gemeentehuis, op schoolplein, rond kerkgebouw). Deze week is de week van de maneges en dat is ook weer eens heel fijn. Paardenmensen om je heen die je met raad en daad bijstaan en het geweldig vinden dat je een dergelijke tocht maakt. Nu zijn we bij Peter aangekomen en dat heeft mij veel rust gebracht. De paarden moeten nog eenmaal voordat we Istanbul bereiken beslagen worden. Op meerdere voorgaande plaatsen hadden ze Peter al geadviseerd. De laatste keren dat Jan & Karel beslagen werden of dat ijzers vastgezet moesten worden waren in mijn optiek absoluut niet goed gedaan. De laatste keer dat Jan beslagen werd, in de eerste week van juli, heeft dat Jan een flink trauma opgeleverd, zelfs zo erg dat ik zijn achter ijzers  sindsdien niet meer kan en mag schoonmaken. Ik waarschuwde Peter hiervoor. Als zeer professioneel man sprak hij Karel toe en ondernam een aantal pogingen hem rustig te krijgen en zover dat de achterbenen opgetild mochten worden. Het ging hartstikke goed en na het beslaan mocht ook ik er weer aankomen. De onrust die ik had hierover was groot en nu als sneeuw voor de zon verdwenen. Peter hartstikke bedankt.

We hebben hier een rustdag ingebouwd om na de zware tochten van de afgelopen drie dagen bij te komen. Fijn effe weer een wasje doen, de paardenwagen en caravan opruimen en werk dat is blijven liggen afmaken. Een heerlijke dag, maar morgen gaan we verder zodat we het geplande eindpunt van de 16de etappe t.w. Radnevo morgenavond bereikt hebben.

Jan bleef goed rustig tijdens het beslaan. Peter is een echte vakman

Bij het krieken van de dag met de afwas van vorige avond

Nikkie aan de tomaat uit eigen tuin

De tentjes doen hun werk binnen de omheining

 

 

 

 

 

 

 

Team van de week

Met Anne, Sanne en Janne hadden we een mooie week. In het begin even pech omdat er niet gelopen kon worden in verband met de keuringen van de paarden voor de grensovertocht, maar de dagen die overbleven om tochten te rijden waren geweldig. Nikkie, de amazone van team 16, heeft enorme mazzel gehad. Vier prachttochten die allemaal afwisselend waren. We konden afgelopen week veel tijd met elkaar doorbrengen omdat we nagenoeg iedere dag mooi op tijd binnen waren. Anne kookt overigens heerlijk en dat was fijn omdat ik dat dan niet hoefde te doen. Met Jan lekker zitten beppen en gezellig een stevige borrel drinken en Sanne, een studiegenootje en vriendin van Nikkie beleefden we ook weer iets aparts. Zij tekent en schildert namelijk en heeft twee mooie portretjes van Jan & Karel gemaakt die nu in de caravan hangen.

Nou fijn dat jullie erbij waren. Bedankt voor alle steun en gezelligheid en heb een mooie terugreis.

Team van week 16: vlnr Anne, Nikkie, Sanne en Jan

Jan & Karel door Sanne aan het papier toevertrouwd, leuke prent

 

Van Matenho naar Tikhomirovo over de start en landingsbaan

De ingewikkeldste delen van de dag zijn het vertrek en de aankomst. De GPS werkt op een uitgezette ongeveer lijn, dus loop je eigenlijk op een soort veredeld kompas. Dat gaat overigens goed. De dekking bij Garmin van het straten en paden arsenaal is ongeveer 50% dus veel staat er niet op. Het vertrek en de aankomst plan je zo nauwkeurig mogelijk maar dat geeft geen enkele garantie dat het klopt. Vandaag bij het vertrek hadden we de goede richting te pakken maar ineens zaten we op de star- en landingsbanen van een vliegveld in gebruik. Dus een paar sirenes waarschuwden ons en Nikkie en ik liepen via een omgevallen hekwerk ergens aan de achterkant van het vliegveld het terrein weer af. Op nieuw kwamen we op een complex terecht met vele gebouwen. Hier en daar een blaffende hond en ineens stond er een man in legeruitrusting naast ons draaiend met zijn handen zo van: “Wat mot dat hier”. Bleek het een militair terrein te zijn. Wij uitleggen dat we op weg naar Istanbul zijn. Gelukkig sprak hij een paar woorden Duits en begreep hij dat we verdwaald waren. Hij liep met ons mee naar de uitgang en wenste ons veel succes verder. Vanaf daar maakten we een mooie tocht. Het landschap waar we in terecht kwamen gaf ons meteen het beeld dat we de komende drie weken zullen zien. Veel akkers waar de oogst net van is binnen gehaald, glooiend terrein en weinig bomen. Het werd erg warm, maar ook heel mooi. Het hele landschap wordt doorkruist door irrigatiekanalen die na de vijfde beek door ons irritatiekanalen  worden genoemd. Ze kennen aan beide zijden steile betonnen kanten en er stroomt met een rot vaart water doorheen. Je moet dus steeds einden omrijden om een overgang te vinden erg vervelend, zeker ook nog omdat de paarden er niet bij kunnen om te drinken. Maar goed alles went. De aarde hier is gitzwart en er zijn hier legio rijstvelden ook weer apart om doorheen/er langs te rijden. De tocht kende in de planning 27 km, het werden er uiteindelijk bijna 39, door al dat omlopen.

Toen we bijna thuis waren vroegen we langs de weg bij een bedrijf om water. Dat kregen we en lieten meteen het adres zien van waar we heen moesten. Zij kenden de familie en wezen ons de weg. Na een paar minuten reed er een auto langs ons en zei kom volg maar. Het was de dochter des huizes, Donika, die inmiddels was gewaarschuwd per telefoon dat we in aantocht waren. Ruim 4 km reed ze ons vooruit en kwamen we op een wonderschonen locatie aan, waar we twee dagen zullen blijven om de teams te laten wisselen. Eind volgende week gaan we over de 2.750 km heen en de grens met Turkije over. Het wordt spannend en ik wordt al een beetje zenuwachtig. Maar genieten blijft op nummer 1.

Start-en landingsbaan

Militair terrein, we worden geholpen eraf te komen door de bewaking

Rijstvelden

Enorme vlaktes, mooi om overheen te rijden

 

Gitzwarte aarde

Irrigatiekanalen worden irritatiekanalen

Deze keer een luxe onderkomen

 

 

 

 

Onderweg acties

We komen wat tegen en er gebeurt van alles. Nou een kleine greep uit de foto’s van de 16de etappe.

Hond zonder oren

Schedels zonder vel

Amandelen

Het spoor over

Slobberen in de sloot

Vliegtuig op ons pad

Slobberen in de sloot

 

en tot slot nog enkele filmjes, deze week zijn er 15 op YouTube geplaatst, hier een paar voorproefjes:

 

 

 

 

 

 

8 reacties op De 16de etappe, van Sevlievo naar Tikhomirovo! Istanbul..we komen eraan!

  1. Gonny en Niek

    We blijven smullen van de verhalen en van de prachtige foto’s! We wensen Mariette en Noud onvergetelijk mooie weken samen en een spetterende aankomst in Istanbul.

  2. heleen

    Hallo Noud, Ben, Karel,Jan, Mariette en Carla
    Hele mooie laatste weken toegewenst.

    Heleen

  3. Connie Janszen

    Wat een heerlijke verhalen. Lekker genieten op afstand. Ik denk nog vaak terug aan de tocht te paard.
    Was mooi!
    Noud en Majet, genieten jullie van de laatste etappes.
    Knuf Connie J.

    • Mgls

      i hope they make the playoffs too right now 8th is loionkg better than 7th because the sixers have a chance to beat the bulls better than the heat. awesome recap going to the sixers vs nets game apr 13VA:F [1.9.8_1114]please wait…VA:F [1.9.8_1114](from 0 votes)

  4. Timon

    Je ziet er fit uit Noud! En ook deze was weer erg leuk om te lezen!

  5. Willy Pietersen

    Wat een prachtige verhalen weer! Als je aan het lezen bent heb je het gevoel of je er bij bent. Ik hou niet van paardrijden, maar Noud door jouw verhalen ben ik zelfs van Jan en Karel gaan houden!
    Veel succes de laatste weken en fijn dat je dat samen met Majet kunt doen.
    ISTANBOEL ze komen eraan!!
    Lieve groetjes Willy

  6. Goedele van Nieze

    Wat een leuke verhalen om te lezen zeg, alsof je er zelf bij bent! Wij zijn zelf pas in Istanbul geweest en hebben toen daar een fietstocht gedaan door de stad zelf. Met Baja Bikes, erg leuk. Als we nog een keer gaan willen we misschien daar ook proberen om te gaan paardrijden in de buurt als dat kan!

  7. Goedele van Nieze

    Hetzelfde ook gedaan in Sevilla! Weet jij of je daar ook kunt paardrijden?

Laat een reactie achter bij heleen Reactie annuleren

*