Verslag 13e etappe van Martina, Petra & Hans

 

Team van week 13, vlnr Martina, Petra en Hans

Old men ride horses …

De meeste Roemenen vinden het tamelijk belachelijk om op een paard te gaan zitten, als je er toch gewoon een wagen achter kunt hangen waar je in kunt zitten. Gezeten voor de caravan en na het consumeren van een aanzienlijke hoeveelheid van de door hem zelf meegebrachte wijn durfde onze gastheer die avond, nog eens aangemoedigd door Noud die zat te oreren dat hij als oude man alle tijd had om  te paard naar Istanbul te rijden, er wel een gewaagde grap in te gooien: ‘Old men ride horses’, zei hij, ‘young men ride women’. Om vervolgens niet meer bij te komen van het lachen.

Na een kleine week deelgenoot te zijn geweest van het hele project weet ik dat het eerste deel van de bewering nergens op slaat. Wie niet jong van lijf en leden is kan zo’n tocht nooit volbrengen. En wie mocht denken dat die ruiters de hele dag weinig anders doen dan een beetje relaxen boven op dat paard heeft het ook al helemaal mis.

Als aanvoer- en afvoertroepen heb je het een stuk gemakkelijker. Je breekt het kamp af, rijd wat rond met de karavaan, bouwt de boel weer op, doet boodschappen en zoekt een plekje voor de volgende dag. Als je ’s ochtends om een uur of zes opstaat heb je dat toch zeker vóór negen uur ’s avonds geregeld. Waarna je nog alle tijd hebt om wijn te drinken met de locals of met elkaar.

Overigens blijkt ook in Roemenië de politie je beste vriend. Als je tenminste het geluk hebt een bemand bureau te vinden. Om voor ons onduidelijke redenen zijn er nogal wat politiebureaus met hangsloten afgesloten. Dat is dan wel weer in lijn met de vele leegstaande agro-industriële complexen en kazernes op het platteland. Alsof na de val van Ceausescu iedereen zo de deur uit is gelopen om er nooit meer terug te komen.  Maar tref je een bemand bureau aan, dan zit je goed. Na overhandiging van de in het Roemeens gestelde brief, en nog eens extra benadrukken dat je op zoek bent naar een veilige plek, beseft de gemiddelde Roemeense politieman zijn verantwoordelijkheid. Een paar telefoontjes, en je rijdt met de lokale politiechef achterin je auto ter inspectie naar de uitverkoren plek. ’s Avonds komt diezelfde chef of een ondergeschikte nog een keer of wat langs om te kijken of alles in orde is. Lof, niets dan lof, heren en ook dames van de Roemeense politie.

Van de politie moet je het hebben

Al met al was het een heerlijk, inspannend en avontuurlijk weekje, met prima reisgenoten, en veel, heel veel zon. Noud, zet ‘em op, die laatste paar weken zijn niet meer dan een peulenschil. See you in Istanbul.

Hans

Roemenie op hoog niveau:

Wat heerlijk om mijn ervaring van de 13e etappe van Noud, Jan & Karel ‘op weg naar Istanbul’ met jullie te delen….

Ik ben een collega van Mariëtte en ik word op enig moment door haar gebeld met de vraag of ik een zieke/uitgevallen ruiter kan vervangen?! Maar natuurlijk… Ik stort me op de website, krijg een 06-nummer van haar echtgenoot Noud (?), zodat ik kan bellen of sms-sen en ik krijg een naam door van ene Hans (?), als zijnde de chauffeur…

Ik bel Noud, (lijkt me wel een aardige man) en ik mail met Hans (lijkt me ook niet onaardig)…

Hans, de chauffeur 13de etappe

Petra in de rol van co-begeleiding

Martine deze weeks amazone

 

 

 

 

 

 

Enfin, of ik de week erop kan invliegen en men is nog op zoek naar een 2e chauffeur? Nou die is zo geregeld: ik bel een vriendin Petra, en die zegt gewoon haar geplande fietsvakantie in Zuid-Frankrijk af en we boeken tickets naar Boekarest en regelen een huurauto. We ‘doen’ Boekarest in drie dagen en ontmoeten Hans op dinsdagochtend 10 juli tijdens een ontbijtje, stappen in de auto om 350 km. te overbruggen en zo worden we tegen de middag met een vorstelijke lunch onthaald door Noud. Hij zit op een prachtig plekje aan de Donau, net buiten Drobeta Turna Severin.

Eerst natuurlijk kennismaken met Karel! Oei, met mijn 1.59 m. is hij met z’n 1.72 m. best wel groot…. Maar geen nood: er is altijd wel een opstapje (sorry Noud, was de 1e keer wel gênant) te vinden of een welwillende sterke Roemeen die me in het zadel helpt…. De eerste rijdag (na een aantal jaren) start ik toch met een beetje buikpijn, het is toch een vreemd paard. Niets is minder waar, Karel is totaal niet vreemd. Het is een prachtig, lief, gewillig en sociaal dier en we wennen snel aan elkaar! We gaan ’s morgens zo vroeg mogelijk op pad naar de volgende overnachtingsplek, de temperaturen liegen er immers niet om, en soms moeten we nu eenmaal over een stukje asfalt, daar ontkomen we niet aan, en dat met 40+ graden, is later op de dag geen pretje voor onze vrienden….

Hartelijke ontmoetingen

We maken prachtige ritten, door zeer weidse uitgestrekte velden met koren, maïs, en zonnebloemen. We hebben gebadderd in de Donau, over schaduwrijke bospaadjes gereden (hé lekker even, geen zon), kleine heuveltjes op en af, door en langs kuddes schapen, geiten, etc. Maar dan de dorpjes: omdat we hoog te paard zitten, kijken we over alle hekjes heen, die rond de huizen staan. Zo zien we dus de Roemen in hun dagelijkse bezigheden op eigen erf: de tuin, de was, (soms zichzelf) en iedereen reageert wanneer ze ons zien. De poort gaat open en men stelt steeds dezelfde vragen: wie, wat, hoe, en vooral: waar dient de hoofdkap voor?

De ontvangst bij de overnachtingsplek is ook iedere dag weer bijzonder: Petra en Hans vinden steeds weer een prima plek voor de paarden, bij ontzettend gastvrije Roemenen, die meteen de groentetuin induiken voor tomaten, courgettes, komkommers, pompoen, verse melk, eigengemaakte kaas, jam, wijn en wat sterker spul. Oud of jong, blind of verlamd, arm of nog armer, wat een mooi volk!

Hoogte- en dieptepunt:

Het dieptepunt deze week was toen Jan een los hoefijzer had en er vervolgens een smid aan te pas moest komen. Petra en Hans hadden de smid gevonden (via de politie) en met een politiewagen werd de goeie man afgeleverd. Helaas was dit waarschijnlijk de spannendste dag van de afgelopen tien jaar bij een groot aantal hangjongeren in dit dorp. Het hele terrein liep vol en was vervolgens niet meer van plan te verdwijnen als toeschouwer van dit spektakel. De altijd zo relaxte Jan werd redelijk onrustig! Enfin: factuur hoefsmid: € 3,–. De ‘helpers’ wilden natuurlijk ook een aandeel, dus petjes en brillen van H(e)aven kwamen goed te pas. Stoere binken veroverden vervolgens onze stoeltjes bij de caravan, vroegen om bier en sigaretten en gingen zelfs bij Noud in de caravan aan tafel zitten, terwijl hij hard aan de slag was op zijn laptop: En nu, op…… Gelukkig, deze hint is in vele talen begrijpelijk!

Hulp te over

Een hoogtepunt voor mij was de ontmoeting met een jong stel: Hans en Petra hadden een mooie plek gevonden naast een grote hooimijt bij een boerderij van een jong stel. Een mooie, lieve maar verlegen vrouw, Levinia, sprak redelijk Engels, was op college geweest, maar was daarna in dit dorpje met haar man op de boerderij terechtgekomen: 6 koeien, een varken, een paar kippen, wat akkergrond. Iedere ochtend om 05.00 uur opstaan en hard werken. ’s Avonds om 21.00 uur de koeien weer binnenhalen. Van haar kregen we de meeste van de bovenvermelde artikelen. ’s Avonds kwamen ze samen gezellig een wijntje meedrinken. Schrijnend om te horen dat ze toch ook zo graag zou reizen en de wereld zou willen ontdekken, maar ja, ze zou het erf immers niet meer afkomen. Maar onze komst maakte alles eventjes anders: er gebeurde iets, het was voor haar een soort ‘vakantie’ om te beleven en ze genoot van onze verhalen, het was voor haar echt een hoogtepunt….Of we toch zeker terugkwamen, mochten we ooit weer in de buurt zijn? Reken maar van yes!

Overal maak je vrienden!

Of was het de ontmoeting bij de bijna blinde oude vrouw (een etterende oogontsteking zo groot als een ei) met haar eenbenige echtgenoot in rolstoel: we vroegen water voor de paarden en oma ging zelf aan de pomp om vanaf34 meterdiepte de emmers te vullen. Wat was ze blij Noud met haar delfts blauwe klompjes, haar guitige/ondeugende buurvrouw met een pak koffie en beiden met een kopje sterke drank.

Of was het…. Nee, het is teveel om op te noemen waar ik van genoten heb! Wat denk je van de heerlijke door ‘de mannen’ gekookte maaltjes, met een biertje, een wijntje, ons ‘laatste avondmaal’ moesten we nog om 23.15 uur nuttigen, hoe zo lange dagen?

Ik ben nu weer twee dagen terug en meteen terug aan het werk, maar ik ben nog vol van deze unieke gebeurtenis die ik mocht beleven. Dank Noud & Mariëtte, voor jullie vertrouwen in mij om Karel te mogen berijden. Dank Noud voor je mooie verhalen en al je wijsheid: ik heb veel van je geleerd!

Dank Petra en Hans, voor het vinden van de prachtige overnachtingsplekken (hoe moeizaam het soms ook was) en dank aan het prachtige Roemenië dat ik boven op de rug van Karel op hoog niveau heb mogen proeven en beleven.

Het was top en ik zou het voor geen goud hebben willen missen!

OK, ik gewoon weer aan het werk en jullie op naar Istanbul! Succes en ‘Drum Bun’, al zitten jullie sinds vandaag al weer in Bulgarije……

Big Hug!

Martina

Geef een reactie

">

*