We dachten dat zal wel allemaal gemakkelijk gaan, maar zo is dat dus niet gegaan. De papieren voor de overtocht kwamen pas donderdag tegen de middag aan zodat we pas laat konden vertrekken. Bij de grens besloten we dat de boys van Alex Tonev de paarden zouden meenemen naar Bulgarije en wij nog zouden overnachten op  “onze” camping in Edirne om de volgende dag verder te reizen. Aldus geschiedde en MaJet en ik hadden een vrij avond zonder Jan & Karel. Vroeg in de ochtend reden we naar de grens. De overgang van Turkije naar de EU kostte ons maar liefst 7 uur. Daarna reden we naar Sevlievo, naar Jan & Karel. Daar kwamen we rond de klok van 20.30 uur aan. De paarden hadden er meer dan 32 uur over gedaan om hier te komen. Wet en regelgeving zijn tijdelijk in verband met allerlei paardenziektes aangepast  en dat gaat ons tijd kosten. Maar dan nog steeds niet getreurd, MaJet en ik kunnen met Jan & Karel een paar prachtige tochten maken hier en dat zullen we zeker doen.
We verbleven drie dagen bij Alex en zijn vrouw Romi. De paarden konden hier lekker relaxen en uitrusten. We maakten een paar kleine tochtjes en voor de rest, slapen, eten, biertje en gezelligheid.  Het leek wel vakantie.  MaJet en ik genoten van de ruimte en de tijd. Ik deed dutjes en de paarden,  MaJet onderstreepte in een paar boeken een heel stel alinea’s en werkte alvast 193 mails van haar werk af. Lekker bezig en tevreden dus.

Bij Alex in de wacht

Mooie omgeving bij Alex

We maakten nog een mooie rit, Alex Romie en ik

Alex uit de bocht

Samen nog even genieten van Alex's mooie omgeving en lekkere gras

Nog een afscheidsetentje met de fam. Tonev, vrnl. Alex, Romie, Vasco, MaJet en Noud

...en dan rijden maar!

Jan achter in de paardenwagen

Leuk stel, ze hebben staan de schaken onderweg

Karel op zijn plekje voor een paar dagen

Lekkere hapjes

Baaltje hooi

FF luchten onderweg

Vermaak me prima

Aan de Bulgaars Roemeense grens een stop voor de nacht

Aan de Turkse grens en wachten maar

Stoute Noud

Maar ja wachten op anderen en afhankelijk zijn is voor mij wel heel  lastig, vooral dat laatste. Ik had eigenlijk al lang besloten zonder papieren verder te gaan als het allemaal zo lang zou moeten duren. Die klote regelgeving en al dat gedoe, waar is dat in godsnaam voor nodig. Oké verspreiding van van alles en nog wat !! Onze paarden zijn tegen wat er ook komen gaat geënt. Laat ik maar ophouden met zeiken en zeuren. Met uiteindelijk de meeste zaken op orde konden we gaan rijden. Kostte wel een paar dagen maar vooruit. Maandagmiddag om 1400u reden we bij Alex in Bulgarije weg. We reden tot aan de grens met Roemenië en besloten daar te overnachten op een camping waar we wederom gastvrij werden onthaald en we lekker hebben zitten eten en de paarden verwend werden. Vroeg in de ochtend gingen we weer op pad en in één ruk kwamen we aan bij Emiel in Arad, adres waar we op de heenweg ook verbleven. Leukkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk !!!!! Jan&Karel werden perfect verzorgd en wij ook. Tot in de late uurtjes zaten we lekker buiten bij de BBQ. Emiel en Alina hartstikke bedankt en tot snel. Bij het afscheid gaf Emiel mij zijn paardenring……. Ik heb het ding de hele dag aangehad. Zie filmpjes op You Tube.

De paardjes luchten en wij...

...aan de tomaten

in een mooi opgemaakte salade

Daarna lekker slapen

Met de ferry de Donau over

Je moet ook hier veel geduld hebben. De ferry vaart als ie vol is

Van Roemenië naar Hongarije, dan Oostenrijk

Op stal in Heumen, waar ik heel regelmatig contact mee heb gehad tijdens de reis, vroeg Elly al per sms, “ Wanneer kom je hier aan”. Ik heb aangegeven donderdag de 6^de of vrijdag de 7^de. Even een zijpaadje. Op 6 september zijn MaJet en ik 30 jaar getrouwd, je vraagt je af hoe ze het  kon volhouden, maar morgen zitten we de hele dag samen in de paardenwagen en ik schat in dat we veel lol zullen hebben.

Oké, we verlieten Emiel & Alina  in Arad op woensdagochtend rond de klok van achten. We staken de grens met Hongarije over en verdienden meteen een uur, de klokken van zomertijd lopen niet overal hetzelfde in Europa. We verdienden één uur. De hele reis verliep voorspoedig en we stopten regelmatig om hooi, van Alex en Emiel, bij te voeren. Na een uurtje of twee ff eruit, drinken en lopen en dan weer verder. Eindelijk zijn we in Oostenrijk. Wat me wel nog van het hart moet, is dat de grensovergangen hier in het oosten van “ons” Europa waardeloos zijn.

Onderweg uitwaaien en grazen

en aan de Cola

Als het kan ook maar even lekker rollen

Aziz van de ANWB/Wegenwacht, een geboren hulpverlener

Op de snelweg bij Wenen krijgen we een klapband en tja de kenners weten het …………………..… dan sta je stil !!!!!! Wachten op hulp en de ANWB bellen. Krijg ik me daar een geweldige gozer aan de lijn: Aziz Amekrane. Wat een geduld en wat een hulpverlener, ik ben blij al meer dan 40 jaar lid van deze club te zijn. We werden goed geholpen door de Oostenrijkse hulpverleners langs de weg en met een nieuwe band gingen we verder. De verdiende zomertijd hebben we als joker ingezet en verloren. We gingen naar een camping 11 km boven Wenen en kwamen daar in een enorm noodweer terecht. Ook wel weer eens leuk, maar niet handig met een gedeukte caravan waar een wiel kas van verdwenen is als gevolg van de klapband en de caravan dus onder water kwam te staan. OCH JA  we hebben de troep opgeruimd en zijn  gaan slapen. Morgenvroeg gaan we verder en denken donderdagavond thuis te zijn. Welterusten en tot morgen.

Klapband, dus gedwongen stop

Langs de weg heel gevaarlijk, dus binnen even naar de paardjes kijken of het goed gaat

Tot de hulp komt lees je gewoon je boek uit op de vangrail

...en blijft rustig, want het schijnt goed te komen

Dan wordt je wagentje afgesleept

Bij de bandenspecialist kunnen ze er uit en knabbelen aan een stel grassprietjes

Bandje wordt gerepareerd

Jan & Karel in de paardenwagen

Ook voor mijn vriendjes Jan & Karel is het natuurlijk een hele toer om achter in de paardenwagen te staan gedurende zo’n kleine 3.000km. Veel hooi achterin en steeds opnieuw tijdig stoppen. Om het 1,5 uur een stop en de paarden bestuderen, water en wat brokken geven en om de drie uur een klein uurtje eruit en lekker grazen en rondstappen. We hadden alle twee de idee dat ze er goed bijstonden.  Het in- en uitstappen ging probleemloos. In de wagen hangt een binnen camera zodat we de mannen in de cabine kunnen bekijken en zien of alles goed gaat. Voor de nacht hebben we bijna steeds op de plekken waar we op de heenreis hadden overnacht een stop gemaakt en konden Jan & Karel lekker de wei in en soms op stal om languit liggend de ochtend af te wachten. Het zijn en blijven twee super paarden.

Laatste stukje op de snelweg

Donderdagochtend zijn we in alle vroegte vertrokken.  Wenen waren we zo voorbij en via de Oostenrijkse snelweg kwamen we in Duitsland terecht waar we, op welke snelweg dan ook, steeds opnieuw  wegwerkzaamheden tegenkwamen met als gevolg….files, files en stilstaan. Ik zal jullie maar niet vermoeien met onze activiteiten in de auto op deze saaiste dag van mijn reis. Het laatste stukkie door Nederland was weer leuk, want we waren er bijna en de klok wees 22.15 uur. Rond de klok van elven kwamen we aan.

Hele warme ontvangst bij huize Banning in Heumen

Daar kwamen we aan bij SE Stables, de familie Banning in Heumen. We parkeerden de combinatie langs de weg en laadden Jan & Karel uit. Zij hadden ook een flinke tocht achter de rug. We liepen naar de kantine van Elly & Saskia en we werden daar verrast door een hele groep paardenliefhebbers van daar op stal. De hele familie Banning was er inclusief Bas, Jeroen en Laura. Ook mijn trouwe vriend en steun en toeverlaat bij ‘Op weg naar Istanbul’, Hans de Leeuw was er bij. Wat een mooie ontvangst en wat was het gezellig en aangenaam om zo thuis te komen. Allemaal hartstikke bedankt.

Jan & Karel waren meteen weer thuis. Voor de komende weken hebben ze een aparte stal en zijn ze afgezonderd van de andere paarden, wijs besluit van de dames Banning. Nadat de boys de stallen hadden onderzocht hebben we ze in de bak losgelaten. Naast de bak zijn hun oorspronkelijke stallen, waar nu voor the time being, twee andere paardjes in stonden. Jan & Karel in de bak was werkelijk een lust voor het oog. Springend, galopperend  en rollend konden ze hun energie kwijt. Wat eigenlijk heel leuk en apart was om te zien was alsof het leek dat ze gewoon alles herkenden. Elly en Saskia werden helemaal besnuffeld en ze deelden een soort kopjes uit. In de bak bleven ze soms staan en gingen dan rustig rond staan te kijken. Op een gegeven moment herontdekten ze hun eigen stallen weer, waar nu dus andere paarden in stonden. Ze hebben er een hele tijd met een scheef hoofd naar staan te kijken en je zag ze denken “Jongens dat duurt niet lang binnenkort staan wij daar weer !!”.

In de kantine was het reuze gezellig. Tot in de late uurtjes hebben we staan te vertellen en een flink deel van de reis besproken. Het was helemaal top en super daar in Heumen.

En dan zijn we weer thuis bij de familie Banning in Heumen

Elly en Saskia zijn blij dat de jongens weer heelhuids terug zijn.

En Jan&Karel geldt Jippie we zijn weer thuis lekker door de bak raggen

The day after

Vrijdag aan de slag met van alles en nog wat aan opruimen en ruimte maken. Ook natuurlijk Jan & Karel bezoeken. Voor vandaag een rustige dag waarop we met beide heren een korte rit hebben gemaakt. Sarah Dekker de dierenarts heeft de paarden helemaal onderzocht en bloed afgenomen. Haar oordeel: “De paarden staan er prima bij, nu goed aftrainen en vooral de voeding in de gaten houden”. Een paar dagen later was de uitslag van het bloedonderzoek binnen en de uitkomsten waren goed, geen afwijkingen of vervelende dingen. Samen met Sarah en Elly hebben we een aftrainprogramma opgesteld en een voedingsschema samengesteld. Er kwamen vele mails, sms’jes, telefoontjes en bezoekjes binnen. Allemaal heel leuk en warm. Voor ons zit de reis erop, helaas, jammer, spijtig. Het was een mooi avontuur waar door de medereizigers, vrienden, volgers en mijzelf erg van genoten is en Jan & Karel ???? Ik maak hierop een inschatting, die hebben ook de reis van hun leven gemaakt. Ze zijn gelouterd teruggekomen en vele ervaringen rijker. De rust in hun hoofden is geweldig, ze zien er goed uit en stappen lekker, vol met ervaringen verder door het leven.

Zaterdag ontvangst bij Loop voor Leven

Op zaterdag  8 september had de Radboud een ontvangst voorbereid waar vele genodigden bij aanwezig waren. Het was een mooie ontvangst waarop we alle aandacht kregen. Wethouders van de gemeente Nijmegen, de heren Tankir en Jenen spraken een woordje net als Nicoline Hoogerbrugge van de stichting Loop voor Leven. In totaal staat de teller aan euro’s nu op 38.000. Een mooi bedrag waarvan de verwachting is dat er nog best het teenentander bij zal komen.

Vind je ook dat je nog een bijdrage moet leveren, stort het geld dat je kunt missen dan op 112233007 tnv. Loop voor Leven o.v.v. Op weg naar Istanbul. Alvast hartstikke bedankt.

Hieronder een fotoimpressie van de aankomst op de Radboud:

Familie-en vriendenfeest

Na dit alles dacht ik lekker naar huis te gaan. Ik werd vreselijk om de tuin geleid en kwam uiteindelijk bij onze vrienden Piet en Chris op hun erf terecht waar een hele grote groep mensen me stond op te wachten. Toen ik eens goed rondkeek zag ik dat ik ze allemaal kende. Er was een thuiskomstparty georganiseerd waar MaJet, Kris, Jos, Rik, Bob, Frank en Fransje, de mijnen, veel tijd en energie in hadden gestoken om een mooi groot feest te bouwen met een zelfgemaakt Turks buffet. Ik was blij, verrast en verlegen van al dit feestelijke en prettige geweld. Van familie en vrienden moet je het hebben en dat blijkt dan toch maar weer opnieuw.

Dus………………………………………………………. ook fijn om weer thuis te zijn !!!!!!

Horse Event Deurne

Jan & Karel mochten zondag mee naar het Horse Event in Deurne waar we voor uitgenodigd waren om er een praatje/interviewtje te doen. Een aparte gebeurtenis daar in Deurne. Je kijkt er je ogen uit. Ontzettend veel mensen en bijna net zoveel paarden. Net als bij de groep mensen zien al die paarden er ook anders uit. Je hebt ze in alle maten, kleuren en rassen. De meeste paarden zagen er wel nerveus uit met al die tenten, vlaggen, voetvolk en herrie om hen heen. Jan & Karel, inmiddels al heel wat gewend, stapten overal zo doorheen. Na onze presentatie was er ruimte voor geïnteresseerden om de vragen die ze nog hadden te stellen. Ik ben er samen met MaJet, Hans en een paar anderen nog een poosje mee bezig geweest. Aansluitend naar huis, paarden in de wei en wij even lekker in de tuin en dan naar bed. Uitblazen.

Het slot: een terublik

Zoals beloofd in het verslag van de 19^de etappe zou ik nog terugblikken op een aantal zaken. Welnu laat ik achtereenvolgens aan de orde komen  de paarden, dan de medereizigers, de sponsoren, dan de volgers, dan de gastheren/vrouwen onderweg  en eindigen met de routes die ik heb gelopen.  Maar laat ik beginnen met mijn thuisliefde.

De thuisliefde. Tja tis wat als je zomaar 5 maanden huis en haard verlaat. Dat kan alleen maar volgens mij als het hele thuisfront er achter staat en je alle steun wilt geven. Ik heb absoluut geen klagen. MaJet, mijn vrouw, de moeder van onze kinderen, mijn huisgenoot en bovenal mijn beste vriendin heeft alle ruimte gegeven die ik nodig had maar ook alle steun verleend die gevraagd werd door mij. Hartstikke goed en ik ben heel blij dat ze in totaal drie volle weken is mee geweest waarmee zij een goed zicht heeft op wat er zoal op zo’n reis aan de hand is en je daar dan samen ook goed over kunt praten en op terugblikken. Sterk dat ze is gaan paardrijden om ook samen nadien ritjes te kunnen gaan maken, anders had ik dat ook vaak alleen moeten doen. Helaas is tijdens mijn afwezigheid de moeder van MaJet overleden. Jammer voor ons allemaal want ze was een prachtmens met heel veel uitstraling. Ik heb MaJet weinig kunnen steunen door mijn afwezigheid maar ze heeft het samen met onze kinderen en haar zus en broers heel goed gedaan. Miep ik zal je missen.

Dan mijn kinderen met hun relaties. Alle vier; Kris, Jos, Rik en Bob met de partners van Rik en Kris, Fransje en Frank, ook jullie hebben veel gedaan aan de ondersteuning van mijn reisje. Moeders gesteund en geholpen, voor een week mee geweest, ingezet voor Loop voor Leven en tot slot een geweldig feest georganiseerd en ingevuld. Jullie zijn echte kanjers en ik heb er veel aan gehad dat we elkaar regelmatig aan de telefoon hadden, dan wel sms of e mail.

De paarden; Jan & Karel. Ik heb er in alle etappebeschrijvingen op gewezen dat deze beide heren geweldenaren zijn. Ik heb er op mogen leren paardrijden en ze hebben mij onderweg nooit in de steek gelaten, sterker nog ik heb ze dingen zien doen die ik niet voor mogelijk hield. Deze beide knapen zijn kanjers en echte vrienden. Iedere nacht op een andere plek, iedere dag een nieuwe route gelopen, moeilijke situaties zelf oplossen en altijd trouw. Mannen perfect gedaan.

De medereizigers. Er zijn er heel wat mee geweest, 57 in totaal. Stuk voor stuk berekend op hun taak en hun klus goed geklaard. Heel belangrijk was de gezelligheid onderweg op de paarden en in en rond de caravan ’s ochtends en ’s avonds. Het was iedere dag voor de chauffeurs en hun helpers, een avontuur om weer een goede locatie te vinden, maar het is steeds gelukt, niet altijd een eenvoudig karwei, maar wel altijd succesvol. De ruiters/amazones hebben het ook heel goed gedaan. De weersomstandigheden  speelden ons soms parten, maar zijn iedere keer opnieuw overwonnen; sneeuw, hagel, onweer, zware regenbuien en hele warme dagen hebben ons niet belet de route te lopen die we afspraken op de ochtenden. Het was onderweg op de paarden heel prima. Meestal lekker alleen met een flinke ruimte tussen de paarden, soms op elkaar wachten en optrekken als de situaties daarom vroegen. De verzorging van de paarden ging iedere dag opnieuw als van zelfsprekend en een ieder die erbij was wist wat er verwacht werd. Voor de paarden altijd duidelijk. Degene die met blauwe emmers rondloopt brengt eten of water, daar werd door hen op gelet en de paarden keken hen na en grommelden als ze ze zagen. Het is fijn om goede en betrouwbare vrienden te hebben die doen wat ze beloofd hebben en dit project tot een succes hebben gemaakt.

De sponsoren. Geweldig fijn dat er tenten zijn die een dergelijk avontuur als een uitdaging zien en daar graag een bijdrage aan willen leveren. De grote voerspecialist Havens heeft gesteund en geholpen waar het kon. Joris Kaanen van Havens liep zelfs een week als ruiter mee toen er een probleem ontstond. Torsten Menzel van Roflex Mobiele Paddocks stelde dat wat nodig was en waarmee wij een weitje van ruim 125 m2 konden bouwen, ter beschikking. We hebben er heel veel plezier aan beleefd en op de foto’s kun je nog eens goed bestuderen hoe zo’n omheining eruit ziet. Hans de Leeuw van SoMe Solutions, de initiatiefnemer en bouwer van de site Op weg naar Istanbul, het getwitter, de activiteiten op Facebook en vooral ook het ambassadeur zijn van dit project en ook voor Loop voor Leven.  Ignaat Verhees die de bus geweldig versierde, alsof het een mooie vrouw is, maakte dat we overal herkenbaar waren en uitdaagde tot vragen die wij dan weer konden beantwoorden en vertellen waar we godsvredesnaam mee bezig zijn.  Arthur van de Westernshop in Vorstenbosch heeft veel advies en materiaal gegeven. Ook daarmee was de bijdrage tot succes zeer zeker ruim aanwezig. Maar wat ik absoluut niet zal vergeten is ede inbreng van Elly en Saskia Banning van SE Stables. De stal waar ik leerde western rijden en de grondbeginselen van een goede en juiste paardenbehandeling aangereikt kreeg.

Andere belangrijke helpers. Sarah Dekker, Frank en Gerrie de smeden van Jan en Karel, Rob Renirie, Ben Wensing, Ab Adams, Tim de Leeuw, Wilma en Annet en stom stom, ik ga er nu natuurlijk een paar vergeten, maar trek het je niet aan. Allemaal bedankt voor de hulp en fijne steun.

De volgers. Die waren ook echt geweldig. De reactieschrijvers op de site “Op weg naar Istanbul”. Het was iedere week weer leuk om zoveel gemeende reacties te lezen op de site en het verhaal van de afgelopen week. De sms’jes die ik dagelijks mocht ontvangen, soms wel meer dan 25. Echt heel prettig en fijn te merken dat zovelen met je bezig zijn. De mails en tweets, mensen teveel om op te noemen. Ook de wekelijkse groeten en cadeautjes die de wisselende chauffeurs, hun helpers en de ruiters/amazones meebrachten. Hartverwarmend.

Gastheren/vrouwen die we iedere avond opnieuw weer konden vinden en waar we mochten verblijven. Water en stroom waren zeer zelden een probleem. We werden meestal verwend met etentjes of eten voor ons en Jan & Karel. Hartelijkheid en gastvrijheid, ik heb er zowat elke week wel over geschreven op de site ze waren volop aanwezig in alle landen in alle steden, dorpen en gehuchten. Ontroerend hoe je wordt opgevangen en vertroeteld. Geweldig

De routesdie we liepen zijn zeer talrijk geweest en zeer afwisselend. Ben je van plan stukken van mijn route of misschien wel de hele route te gaan lopen kijk dan op de site en noteer voor jezelf waar wat te halen valt. Ik kan met een gerust hart zeggen dat Hessen, Bayern, de Poesta in Hongarije, het platteland met die geweldige dorpen, het heuvelachtige terrein met prachtige vergezichten in Bulgarije en het akkerland van West Turkije de moeite waard zijn om doorheen te rijden op je paard. In het algemeen geldt dat vooral de uitgestrektheid en het echt kunnen vermijden van lopen op asfalt vanaf Boedapest op de Poesta geweldig is. Dagen in de weer zijn waarop je nauwelijks mensen tegenkomt, alleen maar natuur, daar droom je als lange afstandsrijder natuurlijk regelmatig van.  Op You Tube kom je korte intro’s tegen en beelden van deze mooie en uitdagende landschappen. Veel plezier ermee en als je tijd en zin hebt….ga erheen je zult genieten. Ik ben ervan overtuigd.

Allemaal hartstikke bedankt! Ik ga nu stoppen met het wekelijks op deze site stukjes tekst aanleveren. Wil je nog reageren, ik wacht erop en vind het leuk. Het ga jullie allemaal goed en doe één ding voortdurend MAAK EEN BEETJE LOL.

Groetjes Jan, Karel en Noud

Team van de week met vlnr Anne, Nikkie, Sanne en Jan

Ik heb bewondering voor de manier waarop hij deze tocht aanpakt en zich steeds weer weet aan te passen aan nieuwe situaties en aan de nieuwe groep mensen die met hem mee gaat. Dit alles met de bekende vrolijkheid en mooie verhalen. Zijn reis geeft natuurlijk genoeg voer voor vertellingen waarvan we volop hebben kunnen genieten. Sanne  en ik vertrokken geïnspireerd door zoveel energie en levenslust naar onze volgende bestemming. We vertrokken van de graanmagnaat waar Noud en Jan beiden al over vertelden, maar niet voor een duik te hebben genomen in de enorme hopen graan en zaden die daar lagen opgestapeld. Als Dagobert Duck zwommen we in de korrels die een heerlijke milde scrub vormden voor onze bemugde benen die nog steeds niet helemaal genezen zijn.

Wat een uitzicht

...en mooie plaatjes

De graanmagnaat was niet de enige bijzondere locatie. Elke dag weer was het een verrassing waar we terecht zouden komen en ik voel me bevoorrecht op deze manier een stukje van Bulgarije te hebben mogen meemaken. Super om te zien hoe Noud moeiteloos met iedereen contact maakt en als een koning op zijn paard tegen elke voorbijganger ‘Hi friend!’ roept. Als we op een gegeven moment twee lifters tegenkomen besluit ik de voor de hand liggende grap dat ze wel achterop mogen maar niet te maken, omdat ik weet dat Noud dat zal doen.  Ik heb ongelofelijke uitzichten gezien en heel veelzijdige tochten gemaakt. Ik heb bergen gezien, vlaktes, irrigatiekanalen, rivieren, trappen, spoorwegen, bossen etc.  etc. Ik geniet nog na en ik ben bang dat ik nooit een manier zal vinden waarop ik werkelijk aan mensen kan overbrengen hoe de reis voor mij geweest is.

Noud, duizendmaal dank!

Amazone van de week Nikkie

Zoals jullie weten hebben Jan & Karel de hele reis gesmuld van ‘Havens’ producten.

Joris Kaanen, de directeur van Havens Diervoeders, is ook nog als invaller meegereden in de 9e etappe in Hongarije. Na zijn terugkomst in Nederland heeft Joris met zijn enthousiaste verhalen de ‘Academy Bartels’ in Deurne ook warm gekregen voor Noud, Jan & Karel en ‘Loop voor Leven’. De familie Bartels heeft ons uitgenodigd om op 9 september a.s. om 12.30 uur ‘op te draven’ in de BIT Arena tijdens het Horse-Event in Deurne. Wat houdt dit Horse-Event in?

Organisatie Horse Event

Horse Event wordt georganiseerd door Academy Bartels, bekend als thuisbasis en topsportstal van Tineke en Imke Bartels. Dit dynamische bedrijf draagt tevens zorg voor de organisatie van zowel bedrijfsevenementen als grootschalige publieksevenementen zoals Animal Event, Global Dressage Forum en het Rabo Talentenplan. Meer informatie vind je op www.academybartels.com. 

Contact:

De organisatie van Horse Event is te bereiken via: Telefoon: +31 (0)13-509 1666 E-mail: info@horse-event.nl 

Locatie Horse Event

Horse Event vindt jaarlijks plaats op het Nederlands Hippisch Centrum in Deurne (Nederland). Op het 16 hectaretellende terrein liggen zeventien showpistes met informatieve stands, sfeervolle terrassen en cateringpunten. De clinics, demonstraties en lezingen vinden zowel binnen als buiten plaats. 

Adres:

Nederlands Hippisch Centrum Bruggenseweg 11a, 5752 SC Deurne 

Data en openingstijden

Vrijdag 7 september: 10.00 uur – 18.00 uur Zaterdag 8 september 09.00 uur – 18.00 uur Zondag 9 september 09.00 uur – 18.00 uur

Onderstaande advertentie is door Havens Diervoeders in vele ‘paardenbladen’ geplaats, ik ben toch wel een beetje trots dat hij daarvoor een foto van Jan en mij gebruikt heeft.

Wie weet zien wij u zondag ook in Deurne?

Ik ben er klaar voor, de laatste dag.....

Nog even een paar sms-jes beantwoorden

en dan op pad met MaJet, Cathy, Yamur en Selman

Gaan we halen wat we afspraken: 27 augustus rond 13.40 uur lopen we over de brug in Silivri om exact om 13.40 uur aan te komen op het strand.

Ook vandaag weer een prachtdag om te rijden met veel belevenissen

En...leuk gezelschap

Typische beelden

Gemaaide akkers om overheen te lopen

Aan het einde ff de drukke stad door

Met nog een paar typisch Turkse beelden

TJA…. EN JAJA….EN HUHU, maar…..HET IS HELEMAAL GELUKT.

Ik was daar zelf over verbaasd en tegelijkertijd verrukt over. Aan het einde van de brug stonden mijn kinderen Kris, Rik, Jos en Bob met hun relaties Fransje en Frank samen met familie en vrienden te wachten, met slingers en een dik applaus. Van te voren heb ik vaak aan dit moment gedacht en de emoties waren er dan als de kippen bij om mij te vertellen: “Jonge dat zal niet meevallen”. Inderdaad, ze hadden me midden op de brug al flink te pakken en m’n wangetjes werden behoorlijk nat. Maar het lachen kreeg lekker de overhand en met een brede schaterlach kon ik van Jantje afstappen. Die stond er trouwens ook heel voldaan bij. Karel en MaJet hadden het ook goed gedaan en vonden de ontvangst helemaal prachtig. Aansluitend de paarden verzorgen en dan met z’n allen het terras op voor een hapje, een biertje en een wijntje. Het was geweldig om met elkaar dit mooie moment te vieren en er veel plezier aan te beleven. Ik foto’s en filmpjes spreken voor zich dus kijk en geniet mee.

Aan het einde van de brug wacht de hele groep ons op

Bijna over de finish...

Overmand door emoties....

Maar ook in een lach van de zenuwen...

Ook voor MaJet een prachtig moment en blijdschap!

Een warme ontvangst en vreugde alom!

Het feesten kon beginnen

En eenieder deed zijn woordje

Deze woorden waren perfect

De paardjes werden verzorgd

en kregen veel aandacht!

Gezellig onderhoud en natuurlijk ging het over de belevenissen

Mannen onder elkaar!

De vrouwen samen aan de praat

Gezelligheid TROEF!!

Geweldig...Bert was er ook speciaal voor gekomen!

Gelukkig en voldaan, dat straalt wel!

In de avond hebben we met z’n allen een hotel 15 km van de kust betrokken bij de Erkanli’s. Mensen die helemaal idolaat van paarden zijn en zeer dienstverlenend. Allemaal ff opknappen en de paarden een mooie kamer met hooi en brokken bezorgen. Ook dat was een groot feest. Na achten zijn we aan tafel gegaan en hebben tot in de late uurtjes gefeest. Rond de klok van 02.00uur ging ik naar bed. Heerlijk in een groot Kingsize bed waarin MaJet nauwelijks te vinden was.

's Avonds fijn met elkaar aan tafel

Met de sprekers van de avond op een rijtjes...nr. 1 Carla

Jos

Ben, inj het Engels voor onze gastheer

Wies

Dan de kroeg in op de manege

om te zingen...

...een biertje te dinken

...te lachen

...te luisteren

...te knuffelen

...te dansen

...of een serieus gesprek te voeren!

Het avontuur is ten einde gekomen. Op de feestavond aan tafel werd menig mooi woord gesproken en vooral ook aangegeven dat we dit project met grote gezamenlijk hebben voltooid. Steeds weer nieuwe mensen die met enthousiasme de week en sommigen de weken volmaakten. Prachtig om te zien dat je mensen bij elkaar kunt brengen en samen zoiets moois weet te realiseren.

ALLEMAAL HARTSTIKKE BEDANKT, OOK ALLE VOLGERS EN ACTIEVEN OP SMS, FACEBOOK EN E MAIL.

Ik heb er, en veel plezier gehad, en véél meegemaakt!

En dan Hans de Leeuw, mijn steun en toeverlaat in Nederland, die als chauffeur de eerste twee weken meeging. De hele looptijd heeft hij deze fantastische site onderhouden en wekelijks gevuld vanuit SoMe Solutions, samen met Tim zijn zoon en Jaap & Luuk. Voorts verliep het hele Twitter , Facebook en mailverkeer via hun. Onze contactman voor Loop voor Leven: Hans de Leeuw !!!! Ik ben er erg dankbaar voor en heb wekelijks van de site genoten. Prachtig Hans, hartstikke bedankt.

Volgers, bedankt voor alle leuke en mooie reacties. Altijd fijn om te zien dat je gevolgd wordt en je reacties krijgt.

Ook de sponsoren hebben een belangrijke bijdrage geleverd:  Havens, Roflex, SoMe Solutions, Verhees Reclameproducties, Arthur’s Westernstore, Gerrie en Frank, de smeden, Elly en Saskia van SE Stables, en Edo Nauta, allemaal heel hartelijk dank voor de fijne steun.

Last but zeker not least mijn lieve MaJet, Mariëtte. Vijf maanden was ik onderweg, vijf maanden lang kreeg ik alle steun van haar op alle mogelijke vlakken. Haar moeder, Miep, overleed. Dat hebben we allemaal geweten. Een zware tijd van afscheid van iemand die ons allemaal heel lief was. MaJet, ik vind het heel fijn dat de laatste twee weken mee bent en samen met mij de laatste rit gaat rijden van Ortakoy naar Silivri. Veel deden we samen en dit ook. Dikke kus. Onze kinderen Kris/Frank, Rik/Fransje, Jos en Bob waren ook geweldig. Telefoontjes, mailtjes, sms’jes, acties ontwikkelen voor Loop voor Leven en het erbij zijn voor een hele week. Ik ben verguld.

Hartstikke bedankt allemaal

Hans, steun en toeverlaat op vele terreinen

Snap je nou waarom het zo fijn is dat ze erbij is

En wie deze week aan de teugel, het stuur en de pollepel

Eigenlijk is het geen nieuws, maar deze week kent het team dezelfde samenstelling als dat van vorige week. Ben chauffeur en hoofd kwartiermaker met steun van MaJet en Carla op wisselende dagen. MaJet haar Turks spreekvaardigheid helpt ons in vele situaties een stuk verder en de Turken vinden het prachtig dat een van ons in ieder geval de taal beheerst. Karel kent deze week twee amazones die elkaar ook afwisselen MaJet en Carla. Nou ze gaan er alle drie voor en we hadden het weer reuze gezellig. Apart is ook wel dat je met z’n drietjes naar het einde toewerkt.

Carla, lief voor Karel en behulpzaam in de huishouding

MaJet, prachtig hulpmiddel in de communicatie met de Turken

Ben, verbindende factor en perfecte ondersteuner

De burgemeesters in Turkije

Of je het gelooft of niet, maar hier in Turkije zijn we op ons plaats. De mensen zijn ontzettend aardig en behulpzaam, maar vooral heel erg geïnteresseerd.  In de dorpen waar we logeren, logeren we echt in en bij het dorp. De hele gemeenschap loopt uit en velen brengen van alles en nog wat om te eten. Onze voorraadkasten puilen uit en we hebben de paarden watermeloen leren eten, want de hoeveelheden die wij krijgen zijn door 4 mensen echt niet te verstouwen. Karel is er gek op en Jan spuugt de pitjes uit. In alle dorpen waar we te gast waren werden we door de burgemeester uitgenodigd en geholpen. We kwamen dan ook bij allerlei verschillende gemeenschappelijk voorzieningen terecht zoals daar zijn: het stadsplein, het kerkhof, de plaatselijke theetuin, schoolpleinen en op het terrein van de brandweer. Meestal waren de burgervaders ook nog actief in het verzorgen van onze activiteiten zodat we op allerlei verschillende plekken werden neergezet om te eten; bij hen thuis, bij medewerkers of bij inwoners. Ook hier weer op alle plekken waren we neerstreken mensen die graag een rondje op het paard wilden maken. We hebben er een spel van gemaakt wat erin resulteerde dat MaJet & Carla  op enige avond twee uur lang met de paarden rondliepen waar dan van alles en nog wat op zat. E zijn ons ervan bewust geworden dat wij de dorpen en de mensen heel aardig en apart vinden en wij een mooie ervaring met ze opdoen, maar wij zijn op iedere plek dé attractie waar velen naar komen kijken en willen weten waar dit circus mee bezig is.

Een van de burgemeesters met zijn gevolg

De dagtochten

We maken ontzettend mooie dagtochten dwars door de velden heen. Er zijn geen omheiningen, afzettingen en prikkeldraad. De velden zijn gemaaid, graan, mais, zonnebloem. Zandpaden en veldwegen liggen overal, dus lopen we nauwelijks op asfalt, hoogstens om een weg over te steken.  Op de GPS zetten we één rechte lijn uit en daar blijven we tijdens de route bij in de buurt. Het landschap is, om met een paard doorheen te lopen, overweldigend. De uitgestrektheid en de afwisseling prachtig. Overal is water in de vorm van kleine meertjes, sloten en riviertjes. Voor de paarden is het overzichtelijk en ik kan er niet inkijken, maar volgens mij vinden ook zij het prima om hier te lopen. Voor Jan & Karel is het iedere dag feest, iedere dag een nieuwe omgeving, iedere dag een nieuwe hotelkamer en iedere dag weer andere mensen die voer en lekkers meebrengen en je aaien en aanhalen.

De laatste weken, sinds het zo warm is, hebben we de dagtochten korter gemaakt en zijn vooral vroeger vertrokken zodat we vroeg in de middag op locatie zijn. Paarden afspuiten, voeren, verzorgen materiaal en schaduw opzoeken zijn dan belangrijk voordat we een lekker koud biertje nemen.

Uitgestrekte vlakten

Geoogste akkers

Je doet leuke dorpjes aan onderweg

Water wanneer nodig voorradig

Asfalt...ho maar, zandpaden that's it

Van Ahmetbey naar Yuvali een mooie route en prachtige ontvangst

We verlieten Ahmetbey met pijn in het hart. De burgemeester, Unal, had zeer goed voor ons gezorgd en ook voor de vervolgplekken bleek later. Later op onze rustdag kwamen families met hun kinderen om op de paarden te rijden. MaJet en Carla deden de attractie en er werden vele foto’s gemaakt. Na dit feest was de burgervader er om ons op te halen voor een etentje in het centrum en een koppie thee op een terras. We hadden een mooie rustdag. Voor het vertrek gingen met de burgemeester en zijn gevolg op de foto voor de archieven. Ataturk werd achter in de bus opgehangen dus konden we er weer tegen. Vroeg in de ochtend reden MaJet en ik aan naar onze volgende plek. Het was een mooie route met veel bekijks en contact onderweg in de dorpen die we passeerden. Leuk zijn de theetuinen waar de mannen in de schaduw met een sigaretje en koppie thee zitten en een beetje plauderen.  Als ze ons zien aankomen staan ze allemaal op en groeten Meraba, Hos Geldinez en gel- gel (kom hier). Soms stappen we af en gaan er ff bijzitten. MaJet legt dan uit waar we mee bezig zijn en de gezichten staan op verwondering en bewondering.  Och ja we zijn bijna in Istanbul en hier verklaren ze ons dus niet meer, net als verder naar het westen voor een beetje gek. Onderweg kwamen we langs een gezellige familie die spelletjes speelden aan tafel. We hebben daar pauze gemaakt, een kopje thee gedronken en de paarden kregen hooi. De kinderen mochten natuurlijk van MaJet een rondje rijden, op Karel.

Een hartelijke ontvangst

Op een prima locatie

Een fijn contact met de burgemeester, links op de foto

Ritjes met de kinderen uit het dorp

En allemaal moesten ze erop....voor de foto

Ondertussen deed Ben de was

's Ochtends bij het vertrek was er niemand om afscheid van te nemen

Yuvali-Büyük Yoncali

Carla en ik vetrokken vroeg in de ochtend. We hadden een zware dag, avond en nacht achter de rug. Ook hier was de burgemeester onze man. De paardenwagen en caravan met Ben en MaJet waren al om 1200u aangekomen en Carla en ik waren er rond de klok van enen. Murat, een bijzonder aardige gozer van een jaar of 35 hielp ons al die tijd met van alles en nog wat. Paarden afspuiten, grasmaaien en ’s avonds eten bij een familie in het dorp. We werden voor de lunch uitgenodigd maar moesten wel nog even wachten en thee drinken  in de theetuin. Na de nodige kopjes en gehoord te hebben  “still 10 minutes”, gingen we op pad. Er werd een man bij de paarden gezet om toe te zien. We liepen naar het huis van de burgemeester waar door de hele familie een prachtige lunch was klaargemaakt. Onderweg erheen kwamen we nog een apart stel bijenkorven tegen.  Rond de klok van vieren waren we terug bij de paarden en moest er nog een plekje gezocht worden en dat werd gevonden…………………….naast de theetuin. Als dank voor al zijn hulp maakte ik Murat  ik nog een rondrit te paard om het dorp heen. Hij genoot er met volle teugen van.

Zo’n 50 meter naast onze locatie zou die avond een groot feest plaats vinden waar we voor uitgenodigd werden. Maar eerst werden we opgehaald om ergens bij mensen thuis te komen eten. Ook weer geweldig. De Roflex omheining was al opgezet en de hele gemeenschap was er bij betrokken; grasmaaien, glas opruimen, de omheining helpen opzetten en kijken, kijken en vragen stellen. Best heel mooi om te zien. Maar onze nacht moest nog komen. Rond de klok van tienen ging de muziek aan. De installatie die ze daarvoor hadden ingehuurd was enorm. De Rolling Stones zouden voor een optreden op Wembley jaloers zijn en hem goed kunnen gebruiken. De hele gemeenschap zong en danste mee. Toen we met z’n allen rond 23.30 uur in bed lagen dachten we het zal wel niet zo lang meer duren. Ik lag in de caravan op mijn bedje en dat voelde of we op een hobbelige weg reden. Het was bijna ondoenlijk. Maar eindelijk ging de muziek uit, kijk ik op mijn klokje en moet ontdekken dat het bijna 02.30uur is. Héhé nog drie uurtjes ronken en dan weer op de knollen.

Bij het vertrek om 08.30 uur was er geen mens op straat, afscheid nemen zat er dus niet in. Alles en iedereen lag nog te bed en de koeien en schapen stonden binnen kleine hekwerkjes rustig te wachten tot de herders hun roes uitgeslapen hadden.  Carla en ik reden weer een geweldige route en hadden veel plezier. Om 12.00ur kwamen we aan in Buyuk Yoncali. Alweer een plek geregeld door de burgemeester van dit plaatje. We kwamen op het terrein van de brandweer te staan. Nou jij weer. Overigens hebben we niemand gezien van de autoriteiten en het klinkt misschien een tikkeltje onaardig, maar een dagje rust zonder verplichtingen is ook wel weer eens heerlijk.

Onderweg weer gezellige contacten en thee

En uiteraard ook weer kleine ritjes

De burgemeester ontving ons hartelijk en MaJet poekelde erop los

Murat maaide het gras en Karel zag dat het goed was

Murat spoelde ook de paardjes af

De slang vasthouden is ook belangrijk

En zo stonden we naast de theetuin

Het glas werd vakkundig uit de paddock verwijderd

Met Murat maakte ik een ritje om het dorp. Hij vond het geweldig

Gezellig ff samen zitten na het eten

Daarna is er feest en wordt er gedanst

's Ochtends bij het vertrek is het dorp uitgestorven en slaapt iedereen de opgelopen roes uit

Mooie zelf gefabriceerde bijenkorven

Bij de brandweer in Büyük Yoncali vonden we onderdak en de nodige rust

In de paddock hing een pruimenboom over de draad. Jan stond al een hele tijd van de grond te smullen toen ik maar eens ging kijken wat daar voor interessants te beleven was. Overal lagen pruimen. Toen ik aankwam en Jan opkeek, viel zijn oog op de pruimen in de boom. Hij moet gedacht hebben: “Verrek das handig hoef ik niet te bukken”, dus ging hij aan de slag….. inmiddels was Karels nieuwsgierigheid dusdanig geprikkeld dat deze besloot ook maar eens te gaan kijken en ja hoor, ook Karel ging aan de pluk. Maar kan dat wel ???? ik belde Sarah de dierenarts van Jan & Karel en amazone in de 12^de etappe en zij adviseerde de paarden er niet teveel van te laten eten. We hebben de paddock verzet en het probleem daarmee opgelost. Het zijn wel twee aparte, de boys from Malden. Pruimen, watermeloen, perziken, dikke rietstengels, ze eten en eten en vinden veel lekker. Carla probeerde ook een hard gekookt ei bij Karel, maar dat was geen succes.

Jantje zag eens pruimen hangen

Ook gek op watermeloen

Carla geeft Karel een hard gekookt ei

Dat was geen succes, Karel ging ervan over z'n nek

Met MaJet van Büyük Yoncali naar Safaalan

We maakten samen een mooie tocht althans het eerste gedeelte. Op zo’n slordige 15 km afstand van de Zwarte Zee liepen we de hele dag door bossen en over mooie bospaden. Der vloog wel van alles en nog wat rond waar de paarden last van hadden, vooral van die maffe bloedzuigende dazen, wat een k-beesten. De laatste kilometers moesten we helaas langs de weg afleggen en MaJet loopt dan het liefst naast Karel. Ik moet overigens dan wel Jan de hele tijd aansporen anders raken we echt flink achterop. Het Duo MaJet en Karel van Brandenburg is lopend moeilijk bij te houden. Al rijdende deed MaJet nog een mooie ontdekking. Haar opa van moeders kant heet Karel en mijn opa van vaders kant heet Jan. Das toevallig hé. We moesten er natuurlijk wel om lachen. Karel van Brandenburg en Jan Dirks.

Rond de klok van 13.30u waren we binnen nadat we eerst nog een kopje thee dronken in het plaatselijke theehuis. Ben & Carla hadden een camping aan de rand van het dorpje geregeld, dus weer een rustige avond en een mooie rustdag. Maar ook hier verrekt het van de rondvliegende etterbakken. We hebben Jan & Karel weer de jassen en vliegenkappen aangedaan en dat scheelt een boel. En aan gedaan mag je letterlijk en figuurlijk opvatten. Voor de rest rusten we uit en bereiden ons voor op de aankomst in Istanbul, ik heb er zin in maar besef ook meteen dat dat dus dan wel het einde is…………………………………

In Safaalan bij binnenkomst

Vanaf hier nog maar een klein stukje

De paarden ingepakt tegen rondvliegend geboefte

Na een lekker glaasje Turkse rode wijn ga je voor de rustdag lekker naar bed en uitslapen

Op de rustdag wordt er ingekocht en geshowd

Neem je tijd voor elkaar

En als je eigen lover er niet is, sjans je gewoon met een ander, ook al is het Ataturk zelf

En wordt er lekker gedoucht onder de zak van Kees

Bij het vertrek in Savaalan met de campingbaas voorop

Selman met zijn kinderen. Hij gaat de laatste dagen met ons mee op zijn paard

Team van de week

Ik hou van traditie en vaste patronen dus het team van de week blijft er ook voor de laatste etappe in ondanks het feit dat het hetzelfde team is dan vorige week. Ook deze week hebben  Carla, MaJet en Ben weer helemaal goed gedaan. We hebben, zoals het hoort flink wat plezier gemaakt en met elkaar de terugtocht besproken. Heel apart is dat het ons in Turkije niet gelukt is om bij mensen privé de caravan en paardenoptrekje neer te zetten. Wel werden we overal heel goed verzorgd en was er machtig veel veilige plek in de openbare ruimte.

Team van de week, Ben Wensing geflankeerd door de dames van Brandenburg en van Wely

Savaalan-Yaylacik. De Turkse TV maakt hele dag opnamen

Helaas om te rijden een mindere tocht. Veel asfalt en veel bos en bomen. De Turken houden niet van wandelen, dus de bossen kennen geen wandelpaden. Voor de rest is het onderhoud aan de bossen ook minimaal zodat paden daarvoor ook niet nodig zijn. Hier in dit stukje van noord west Turkije tref je tegen de Zwarte Zee eindeloze bossen aan. We hebben vandaag veel langs het asfalt gelopen en hier en daar een paadje erlangs kunnen nemen. Twas wel gezellig om met MaJet samen te rijden en de aankomst in Yaylacik was ook prima. Ben en Carla hadden in dit kleine gehucht een plekje gevonden bij een beekje. De paarden kregen een mooie van fruithout in elkaar gezette paddock waar ze heerlijk konden staan en overnachten. De dorpsbewoners waren vanaf het eerste begin heel benieuwd wie wij waren en wat we kwamen doen. Overigens hebben MaJet en Carla rond de klok van zessen weer zowat het hele dorp op de paarden rondgereden. Ong en oud beleefde er veel plezier aan.  Vandaag heeft Selman met ons meegelopen die we op de vorige plek troffen. Hij vroeg  ’s avonds of hij de rest van de dagen ook mee mocht en dat vonden wij een goed idee.

De hele dag is er een cameraploeg met interviewer met ons meegereden. De eigenaresse van hotel Erkanli, Cathy Erkanli was er ook bij voor de vertalingen. Ons slotfeest vindt in Cathies hotel plaats in Ortakoy. Onze vrienden en kinderen zijn daar ook en de laatste drie dagen van mijn verblijf ben ik daar.

Zo’n tv ploeg de hele dag aan je kont is een aparte ervaring en ook best leuk. Op allerlei plekjes opnames en korte interviewtjes en langs de weg wordt de camera steeds in stelling gebracht. De uitzending wordt mij toegestuurd.

Direct bij het vertrek naar Yaylacik trekken MaJet en ik de provincie Istanbul binnen.

Schiet lekker op

Het leek een mooie dag te worden door het bos, maar helaas het bosplezier was van korte duur

De paarden voorzien van camouflage en wij met dazenmeppers. Wat een vreselijke diertjes zijn dat

Met Selman voorop veel langs de weg

De camera ploeg wacht ons op

Intervieuwtje met MaJet en Cathy

Cameraman schiet nog een paar plaatjes

Ons nieuwe onderkomen

En dat van de paardjes

Lekker dicht bij elkaar

Weer allemaal op Jan&Karel

Hier hebben we er heel wat van op

Ontbijt aangeboden door de buren met Selman aan tafel

Deze heb ik nog geprobeerd, maar ik kreeg geen aansluiting

Weer veel contact en aandacht

Bij het vertrek in Yaylacik

Bedankt Arthur en Anoeska

De hele uitrusting voor de paarden hebben we aangeschaft bij Arthur’s Westernstore in Voorstenbosch. Leuke winkel en goed spul. Een deel hebben Arthur en Anoeska gesponsord, waarvoor dank. De materialen hebben het prima gedaan en ik ben er erg blij mee. De paarden zien er prima uit met al dat leer en wij gaan lekker tekeer met het spul, want het kan er erg goed tegen.

Arthur en Anouska van Osch

Jantjes uitrusting

De andere kant, prima spul

Yaylacik-Bekirli, nieuwe rustplaats naast de zerken

Motverdikke, het begint nu wel op te schieten, we zijn er bijna. Carla, Selman en ik maakten een prachtige tocht dwars door de bossen. Selman komt hier vandaan en is een ervaren ruiter die de weg kent dus dat kwam goed uit. We liepen een stuk van “Sultan’s Trail” een oude handelsroute route die loopt van Wenen naar Istanbul. Ik heb met hen contact gehad voor mijn vertrek en het is wel leuk dat je dan hier zo’n bord tegenkomt. Onderweg werden we een heel stuk
begeleid door een vriend van Selman die voor reed op zijn motor en de weg het dorp uitwees. Toen we na een prachtige rit in Bekirli   hadden Ben en MaJet een plekje aangewezen gekregen naast………………… het kerkhof, onze twee rustplaats in deze categorie, wel lekker rustig.

Fijne paden om te draven

Carla en Selman gezellig naast elkaar

Noud gaat er eens lekker voor zitten

We zijn bijna in Bekirli

We doen een dorpje aan onderweg

Onze plek voor de nacht in Bekirli

Ben komt even op adem bij de buren

Selman maakte op de BBQ een stel heerlijke zeebaarzen klaar

Aan tafel was het natuurlijk weer helemaal prima

Bekirli-Ortakoy  

Het was een geweldig leuke tocht. Selman reed weer met ons mee en in Daykoy werden we opgepikt door Cathy en twee dames van haar manege. Zo reden Carla en ik Ortakoy tegemoet. Het was een tocht met prachtige uitzichten. Onderweg kwamen we in een bruidsstoet terecht. Bij aankomst bij paardenhotel Erkanli was het welkom overweldigend. Het is een mooi complex waar voor paard en ruiter alles te halen valt. De mensen zijn echte paardenlui en dat is wel heel prettig als je de weken ervoor op stadspleinen, kerkhoven, schoolspeelplaatsen, moskeeën en dergelijke hebt gestaan. (foto 70 t/m 74)

Rijden in een groep in een dergelijke omgeving is om van te dromen...

Alweer....zonder woorden!

Jantje af en toe aanzetten om bij te blijven

Geweldig om daar met mee te mogen

Yul Brynner praat met MaJet

Ortakoy-Silivri  

Vandaag de laatste rit. Vanuit Ortakoy gaat een groep ruiters mee om MaJet en mij te vergezellen naar het strand van Silivri. Voor zover ik het heb begrepen staat daar een groep mensen uit………..

Nederland en mijn kinderen met aanhang zijn er. Ik verheug me daar heel erg op. Het eerste stuk van de route schijnt mooi te worden, het laatste stukje moeilijk ivm allerlei wegen die er door het gebied heen lopen. Ik ben benieuwd en breng verslag uit.

Het was een geweldige tocht. Tis heel leuk om met een grotere groep te rijden, we waren met z’n vijven. Bij aankomst was er een geweldige ontvangst en feest…..zie het volgende verslag.

MaJet en Noud voorlopig voor het laatst samen op weg in Turkije

Speciaal voor deze dag trok ik mijn zondagse pak aan

De laatste meters

Vlak voordat we de 'Silivri Bridge' oplopen

Jan, bedankt ik hou van jou

De volgende etappe

Is dat even apart, komt er nog een 20ste etappe als een soort toegift. Nou ja of nee, ik weet ook niet hoe ik het anders moet noemen in dit kader. We moeten wel nog naar huis vanaf Istanbul, toch fijn als we daar ook nog iets over kunnen laten weten aan jullie. Anders gaat dit mooie verhaal zo meteen als een nachtkaars uit en gezien het feit dat ik liever actief ben blaas ik het ding liefst gewoon zelf uit, uit, uit.

Na aankomst in Istanbul, zal Mehmet Gürdogan,  baas van de veterinaire Turkse Hippische Bond ons verder helpen. De paarden worden opnieuw gekeurd en bloed afgenomen. Als alles klopt worden de papieren in orde gemaakt en kunnen we terug. We treffen Mehmet, waar ik in oktober 2011 persoonlijk kennis mee maakte in Istanbul, op de 27ste augustus en hij gaat meteen aan het werk. Na een dag of drie, vier kan alles in orde zijn en kunnen we de terugreis aanvaarden. Ik lees op dit moment ’s avonds voor het slapen gaan aan Jan&Karel alvast verhaaltjes voor over de reizen van  Marco Polo, dan krijgen ze misschien besef wat hun te wachten staat. De terugreis gaat een dikke 2.650km vreten. We doen het in vijf dagen en de overblijflocaties zijn al geregeld, meest op plaatsen waar we tijdens de reis al hebben overnacht en die mensen vinden het prachtig als we terugkomen.

De grens passeren van Turkije terug Europa in bij Bulgarije is het meest ingewikkeld. Daarom komt Alex Tonev met zijn paardentrailer onze Jan&Karel ophalen en hij brengt ze , met al zijn ervaring, de grens over. Zo heb ik het gepland en zo gaat het gebeuren. Ik heb begrepen dat er op 8 september om 15.00 uur een aankomstfeestje is georganiseerd op de plek waar ik vertrok. De 9de september ben ik uitgenodigd op het Horse Event in Deurne waar ik op het podium geïnterviewd wordt en Jan&Karel ook van de partij zullen zijn. Voor de rest zie ik het wel. Terug naar alledag, alledag dus dag, dag avontuur, op een dag ??????? zeg ik weer dag.

 En nu, bijna de laatste filmpjes, hieronder 5 over etappe 19, op YouTube staan er nog veel meer!

in de 12e etappe heeft dierenarts Sarah Dekker een week meegereden en -geleden… en ze heeft Jan & Karel medisch onderzocht en akkoord bevonden. Samen met Rik, Geert en Thijs hebben ze er toen een dolle week van gemaakt:

Team van de week 12 met vlnr Thijs, Sarah, Rik en Geert

Onderstaand artikel over Sarah en ons avontuur ‘Op weg naar Istanbul’ staat in het blad Flair. Weer extra aandacht voor ‘Op weg naar Istanbul’ en voor ‘Loop voor Leven’

Geweldig toch…

Einddoel Istanbul komt in zicht...

Het was weer eens een prachtige overgang van Ben, Eva en Gé naar Ben, Carla en MaJet. Wat was ik blij om haar weer lekker in mijn buurt te hebben. De paarden konden me voor even gestolen worden en  de rest trouwens ook. Maar dat duurde maar even want al snel stond ik met beide benen op de grond  van MaJet ’s vraag  “Jan zit Karel de hele tijd op te jagen, doe er wat aan”. Nou ja, ze had gelijk, want die Jan is in de paddock gewoon de baas en laat Karel nooit met rust. We hebben in de paddock snel een tussenlijn gespannen en voor de nacht twee high lines gemaakt. Daarmee hadden de paardjes en vooral MaJet rust. De wisseling van zondag verliep net als steeds anders en opeen eigen manier. Eva moest al vroeg op pad met de bus van Edirne naar Istanbul om haar vliegtuig te halen om 1230u. Gé ging een paar uur later omdat hij pas om 2200u vloog. Het was een leuke en speciale week. Vader Ben en dochter Eva, beleefden oude tijden met het kamperen en het samenzijn. Mooi om te zien. We hebben er allemaal van genoten. Wij gaan verder Op weg naar Istanbul, nog een stukkie en er is feest. Het is fijn om in Turkije te zijn, het land en de mensen van mijn  dromen en het land van Ataturk, die je dus overal tegenkomt.  Mijn inschatting is dat Jan & Karel het zeker volhouden en geloof me aan mij zal het niet liggen. Na een paar dagen was het nog maar 190 km.

Als je doorloopt wordt de afstand steeds kleiner, gek hè

Ataturk kom je overal tegen

Wie zijn er bij de 18^de

Een leuk en heel apart team. MaJet, mijn echtgenote, moeder van onze kinderen, vriendin sinds jaar en dag, getrainde amazone en steun en toeverlaat bij deze tocht. Haar vriendin Carla, ook de mijne trouwens, een uitstekende amazone en gezelligheidsdier en voor de tweede achtereenvolgende week, vriend Ben, techneut, chauffeur, gezellige wijndrinker en bovenal steunpilaar door dik en dun. De volgende week, de 19^de etappe en ook de laatste in dit mooie avontuur zijn we met het zelfde team onderweg en Op weg naar Istanbul. MaJet en Carla wisselen elkaar af als amazone en kwartiermaker.

Ben, steunpilaar, in alle omstandigheden

Carla, weidse blik en goede amazone

MaJet, zoals altijd in volle actie en actief amazone

MaJet en Carla hadden meteen sjans

Routebeschrijving naar aankomstplaats

De aankomst is gepland op maandag 27 augustus om 13.40 uur op  New Port Aile Plaj in Silivri. Kom je van Istanbul  via de  D100  neem je de afslag naar Silivri (links af) na centrum;  op eerste t-splitsing rechts, over de ventweg links langs de snelweg; met de bocht naar links . Op T splitsing links, na 100 m rechts een winkel, daarachter direct naar rechts , dan links, rechts, links.

Het laatste restaurant/theetuin aan de linkerkant is Newport, waar  we Noud en MaJet om 13.40 uur verwelkomen. Vanaf Newport zien we de brug liggen (waar je eerder langsreed) en waar Noud en MaJet, Jan en Karel overheen komen.

(Let op dat je ongeveer 15 km vóór Silivri niet per ongeluk op de groene tolweg (aangegeven met groene borden) naar Edirne terechtkomt)

Loop voor Leven

Ons tochtje loopt tegen het einde maar de acties van Loop voor Leven gaan gewoon door. Het is een mooi project waarvan we met z’n allen hopen dat er ook mooie resultaten uit voortkomen. Beste mensen heb je nog geen storting gedaan dan wil ik vriendelijk verzoeken alsnog eens na te denken wanneer je met je bankzaken bezig bent een bedrag over te maken op 1122.33.007 t.n.v. Loop voor Leven o.v.v. Op weg naar Istanbul. Alvast heel hartelijk bedankt ik ben er trots op Istanbul te gaan halen en wil net zo trots zijn op het totaalbedrag dat straks binnen is voor ‘Loop voor Leven’ via ‘Op weg naar Istanbul’.

Wanneer je met je bankzaken bezig bent kun je een bedrag over te maken op 1122.33.007 t.n.v. Loop voor Leven o.v.v. Op weg naar Istanbul, Alvast bedankt...!!!

Maar dan Turkije

Het mag duidelijk zijn, ik ben gek op de Turken en hun land. Wat een fantastische mensen en wat een land. Je bent overal welkom en iedereen doet gewoon met je mee.  Ok en ook MaJet zijn er verrukt van. Geweldig. Ik bedoel dus gewoon Turkije en niet en commerciële plekken als de kusten of Istanbul. Nee, nee, het platteland. Lieve behulpzame mensen. We zijn nu drie dagen hier en overal worden we extreem geholpen. Maar dat geldt ook voor de andere landen waar we doorheen trokken. En toch is het hier anders. Ik denk dat de hartelijkheid het is: warm, solidair, oprechte belangstellende vragen, betrokkenheid en vooral meedenkend. Ik kan er nog een tijdje over doorgaan maar dat zou misschien niet leesbaar worden. Nogmaals ik wilde andere volkeren en mensen die ik op dit reisje heb ontmoet zeer zeker niet minder belangrijk maken want ook daar heb ik genoten: de Bulgaren, Roemenen, Hongaren, Oostenrijkers, Duisters en Limburgers………. warm en betrokken…….. ik ben blij met jullie.

We lopen nu in het noordwestelijke gedeelte van Turkije. Prachtig landbouwgebied. De oogsten worden binnengehaald en wij vinden dat mooi omdat we over alle landbouwakkers heen kunnen draven. De kenners weten dat dat heel veel kilometers zijn, dus lekker om doorheen te raggen. De dorpjes die we aandoen zijn heel leuk. Als het ff kan stoppen we bij theetuinen waar alleen mannen zitten, zitten en zitten. Ze hebben het overal over en zitten, zitten, zitten. We sluiten aan, want wij zijn de attractie van de dag waar ze naast zitten, zitten, zitten ook over kunnen praten, praten, praten.

Eindeloze velden

Stoppeltjes van de zonnebloemen

Uitgestrektheid en gelukkig op vele plaatsen water

Ergens op de vlakte heeft een herder zijn beestje in de schaduw

Zelf rust hij uit op zijn slaapbank

MaJet aan het dalen naar zeeniveau

Bij iedere theetuin zijn we welkom en willen de mannen praten en zitten

Onderwijl rusten de paarden uit, eten hun zak leeg en drogen hun spulletjes

Veel bekijks en aanspraak onderweg in de dorpjes

Camping in Edirne

We werden door Yuri en Vasco van Alex naar Turkije gebracht. Via de contacten en relaties van Alex kwamen we op een camping terecht bij Edirne.  De eigenaresse, Iskra, deed verschrikkelijk  haar best om het ons naar de in te maken, wel onder de voorwaarde dat ze op een van de paarden mocht zitten.  We hebben alles geregeld en daar bij haar twee rust- , wisselen-  en klootdagen gehad

(klootdagen  = om lekker te kloten, te  rotzooien, niks te doen, op te knappen, sjouwen met van alles en nog wat, te dutten, te genieten van de plaatselijke hapjes en drankjes enz. Zie ‘Dikke van Dale). We hebben het allemaal gedaan !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! dus.

Na vele uren, dagen enz. zij we opgestapt en hebben de campingdame geholpen op Karel te klauteren en ermee rondgelopen. Ze zat de kirren als ????? oké een echte genietster. Ook wij genoten ervan. Een toen op weg aar de volgende locatie…..Arizbaba samen met Carla.

Onze plek met Jan&karel, zoals altijd, in de buurt

Jan&Karel maakten geen aanstalten om te gaan zwemmen ze hadden mooi groen gras

De campingdame zat te kirren op Karel

Bij het afscheid van Omur Camping

Bij de start van de 18de etappe

Van de hemel, naar het kerkhof in Arizbaba

Het lijkt een vreselijke titel maar is het dat ook ?  Kijk die camping was geweldig. De paarden , mochten daar echt waar gewoon alles en wij als mensen trouwens ook. De douches en toiletten en andere voorzieningen waren goed. Dus geen klagen. Toen gingen we op weg naar de volgende “rustplek”. Toen we het hoorden leek het een vrij definitieve…………………. Maar gelukkig konden we verder, na een hele nacht op een kerkhof doorgebracht te hebben. Het was natuurlijk wel heel veilig, want wie waagt zich nou midden in de nacht op een begraafplaats,  behalve Dracula, maar daar hadden we al in Roemenië al over op de kast gezeten.

De aanloop was overweldigend. Aan het kerkhof hingen een stuk of 5 grote drinkbakken en daar komen twee keer per dag de kuddes koeien, schapen en/of geiten hun drankje halen. Wij stonden tegen de drinkbakken aan en werden zowat door alle dieren overlopen. Gelukkig staan die krengen ’s nachts op stal en daarmee was onze nacht een hele rustige zo aan de rand van het dorp Arizbaba. De wijze mannen en de dorpsoudste kwamen ons vertellen hoe we verder Op weg naar Istanbul konden rijden. MaJet en Ben planden de route samen met dit gezelschap voor de volgende dag.

Onze volgende rustplaats, het kerkhof van Arizbaba

Jan&Karel mochten het gras maaien rondom de graven.

Terwijl MaJet en Ben met de dorpsbelangrijksten de route voor de volgende dag uitzetten

Het vee overliep ons zowat, maar Ben bleef er rustig onder

Ook de schapen waren van de partij

Wij bleven met de troep zitten rondom ons paleisje

De waterbakken zo dichtbij was wel heel prettig

Ben en Carla vinden een wereldstek in Kavakli

Afgesproken werd dat er  niet vooraf maar gaande de looproute van Jan & Karel  naar een nieuwe locatie gezocht zou gaan worden. Een nieuwe avontuur, want waar loop je met de paarden heen en gaat het in dat dorpje wel lukken en zijn wij dan niet gedwongen nog eens een stel kilometers verder of terug te lopen !!!!  MaJet en ik op Jan & Karel begonnen aan de route zonder te weten waar we uiteindelijk precies moesten zijn  maar hebben vertrouwen in Ben & Carla. Wij maken een mooie tocht, wel een beetje lang, meer dan 8 uur, maar voldaan bereiken we het dorp Kavakli. Ik bel Ben en vraag waar zitten we. Antwoord: ”Loop maar gewoon naar het hoofdplein in dit stadje en daar staan we midden op het plein”.  Geloof je het als ik zeg het hele dorp wist dat we er aankwamen : “Héééééé  Hollanda, Ad Istanbul”.  (ad is paard). Midden in het dorp stond de caravan en paardenwagen. Carla kwam ons tegemoet en Ben had de bietjes in zijn hand. Rondom de caravan en de Roflex Mobiele Zaun stonden allemaal mensen te koekeloeren. Prachtig en wij (MaJet & ik) voelden ons helemaal weer thuis hier in Turkije. De plaatselijke apotheker had elektra, toilet en stromend water geregeld. Toen de paarden helemaal klaar waren en netjes afgezadeld en opgepoetst, werden ze in de paddock geplaatst. Het dorp liep de hele avond uit voor het circus “Van Brandenburg & Dirks”.  MaJet had aan een stel kinderen kaarten van Loop voor leven uitgedeeld omdat daar Jan & Karel op staan. Vroeg in de ochtend meldden zich een aantal kinderen met de kaart omdat ze dachten tegen inlevering van de kaart een ritje op de rug van een van de paarden te mogen maken. We hebben hier natuurlijk positief op gereageerd en op Jans en Karels ruggen , rondjes gelopen op het stadsplein. Ouders met film en fotocamera’s hebben de boel vastgelegd.

Leuk stadje Kavakli

In het centrum van Kavakli op het stadsplein, ons plekkie voor de nacht

Veel belangstelling van jong...

....en oud

Voor het vertrek een paar rondjes met de kinderen op Jan&Karel over het stadsplein

Bij het vertrek samen op de foto met onze contactman Ahmet van de gemeente

Jan laat zijn sporen na

Na al die weken gaat het goed met Jan & Karel. Ze zijn afgevallen en veel vetweefsel is omgezet in spierweefsel. Het grootste probleem tot nu toe zijn de ijzers. Vaak vervangen of gerepareerd. Bij Jan is dat niet helemaal in goed aarde gevallen, maar wel begrijpelijk. Ook hebben beide paarden hier en daar wat kleine wondjes die we iedere dag behandelen. Jan heeft op de singelplaats een aardige wond zitten die we ook twee maal per dag behandelen. Maar daar heeft hij niet zo’n trek in. Als je er al naar kijkt dan begint hij met z’n achterlijf te draaien en moet je maken dat je wegkomt. Carla wilde afgelopen week een keer helpen met als resultaat een flinke blauwe plek op haar bovenbeen door Jan ’s rechter achter ijzer. Jantje toch !!! Over ruim twee weken zijn we thuis en dan maar snel met Sarah kijken hoe het er met beide paarden voor staat en wat er moet gebeuren. Hier hebben we deskundigen er naar laten kijken en die hebben me steeds gerust gesteld.

Carla's bovenbeen met Jantjes stempel

Na de bedrijvigheid van een stadje naar de “rust” van een dorp.

Lekker vroeg vertrokken we voor een korte route uit Kavakli op weg naar Devecatagi. Het zou een warme dag worden. Eenmaal op weg kwamen we in een uitgestrekt akkerbouwgebied terecht met uitsluitend mais en zonnebloemvelden. Sommigen al geoogst de meesten nog niet. Hier en daar een graanveldje waarvan de oogst al binnen was gehaald. Op die geoogste akkers kun je lekker draven dus dat deden we veelvuldig. Er staat hier op alle nog bebouwde akkers heel veel water, dus dat was wel lekker fris. Jan & Karel moesten wel regelmatig stevig door de poelen ploeteren en moesten dus hard werken. Het terrein was glooiend met hier en daar een heuveltje op en weer af. We zitten op een hoogte variërend van 80 tot 200m. Onderweg kwamen we op het erf van een herder/hoeder terecht. Een echtpaar dat het geweldig vond bezoek te krijgen. Er werd meteen een watermeloen uit de struiken gerukt en opengesneden en wij kregen, zal zittend op onze paarden een geslacht kwart meloen aangeboden. We hebben ervan genoten. We kwamen even na lunchtijd aan in Devecatagi. MaJet en Ben hadden daar een aparte locatie gevonden. Na het stadsplein, de begraafplaats en de camping was dit weer heel apart en prima. Een oude vervallen school, midden in het dorp met een eigen kraantje en een toilet, waar je je niets bij moet voorstellen. Het geheel pittoresk.  Hier is de rustdag gepland. We staan er goed bij en ook hier weer veel aandacht van de plaatselijke bevolking. Watermeloenen en tomaten worden aangedragen en wel zo veel dat we morgen best ergens op de markt kunnen gaan staan om het aan te bieden. Tja wij dachten rust te vinden op het echte platteland, nou vergeet het maar. Het is Ramadan en de Minaret houdt zich maar tijdens een paar spaarzame momenten van de dag rustig. Moslims mogen de hele dag in deze periode niet eten en drinken. Na 2000u wordt het vasten opgeheven tot 04.00 uur in de ochtend. De mensen eten en drinken wat ze kunnen en de Iman roept vanaf zijn torentje om 04.00 uur dat het nu wel mooi is geweest. Dan trekken de eters door de staten met luid tromgeroffel en houden dat een tijdje vol. Onze caravan staat ongeveer 100m van de Minaret af en we staan aan de hoofdstraat dus je kunt wel raden wat er zoal midden in de nacht in onze bedden aan de hand is. Maar het hoort er allemaal bij en is ook weer uniek dat je bij in de buurt mag zijn.  Onze plek is fantastisch en we blijven hier twee dagen.

Op het erf van de hoeders

Moeder wijst de weg

Terwijl vader op zijn mobiel wordt opgetrommeld

Pittoreske plekje

Wij vinden het prachtig

De buurman doet zijn werk

Jan&Karel hebben het naar hun zin

Jan voelde er zich helemaal op zijn gemak

Vergat te eten en droomde van een mooie graspol

Team van de week

Je zult begrijpen dat het heel leuk is als je vrouw mee draait in dit fantastische project. Leuk gezellig en af en toe ook als vanouds, dus discussies, maar dat hoort er nou eenmaal bij. We hebben voor de 18^de en 19^de etappe ook weer een heel fijn team op de been weten te brengen. Das dus genieten en in je opnemen wat je niet wilt vergeten.

Team van de week vlnr. Carla, MaJet en Ben

Prachtige route met mooi eindpunt

Ben en MaJet hadden flink hun best gedaan om een mooie locatie te vinden en dat lukte ook. Vroeg in de ochtend reden MaJet en ik aan op weg naar Karaagac. Ook deze route konden we helemaal door de akkers en onverharde paden lopen, dat blijft toch uniek. Zeker als je bedenkt dat een stuk draven makkelijk een kwartier tot 20 minuten kan duren. Probeer dat maar eens te vinden in Nederland. Aan de route lag een flink meer waar we een hele tijd langs hebben kunnen lopen. Het was genieten. Rond de klok van 1230u stonden we midden in Karaagac. Het ontvangstcomité stond klaar: de burgemeester, hoofd van de plaatselijke politie, de dorpsoudste, hoofd van de school enz. Er werd flink uitgepakt. Frisdrank, meloenen, brood, oliebollen, groenten, zonnebloempitjes en nog veel meer. We werden overladen met welkomstgeschenken. Fantastisch en heel leuk. De rest van de middag zit je in een kringetje met alleen heren en geen van spreekt een andere taal dan Turks en die beheers ik weer niet. Dus met gebaren en veel voordoen komen we weer een heel eind. De hele dag door was er aanloop van mensen die de paarden wilden zien en ons begroeten. Vele kinderen waren ook weer van de partij en ’s avonds werden er op het schoolplein ritjes op de ruggen van Jan & Karel gemaakt. Vroeg in de ochtend kwam de goegemeente weer opduiken. MaJet moest mee om naar de tuinen te kijken en kwam terug volgeladen met zakken eten en drank !!!! Carla en reden naar het volgende dorp waar de burgemeester ook weer voor een nieuwe locatie zorg zou dragen.

Mooie route langs groot meer

Ik werd er aardig vrolijk van

Weer zo'n weergaloos pad

Apart beeld verwevenheid van energieopwekker en godsdienstpilaar

Het ontvangstcomitee

MaJet&Carla met de boys op stap.

Bij het afscheid met Kemal

Van het ene naar het andere schoolplein

Carla en ik kwamen aan in Ahmetbey, het plaatsje waar MaJet en Ben een nieuwe onderkomen hadden geregeld met de burgemeester, alleen was bij ons vertrek nog niet bekend waar dat dan zou zijn. Hier hebben we ook een rustdag en willen we zondag graag het Suikerfeest, einde van de Ramadan, meemaken.

Carla en ik reden een mooie route en braken nog een paar records. De route was overigens kort en we konden goed doorrijden. Zonder pauzes haalden we een gemiddelde snelheid per uur van 9,6 km en was op enig moment de maximale snelheid 36 km per uur. Twas dus een leuk tochie en we staan nu met vandaag erbij op precies 2.883,2 km. Maandag beginnen we aan de laatste etappe. Van Ahmetbey naar Silivri. Totaal zal dat een 125 km zijn en daarmee komen we net boven de 3.000 km, minder dan verwacht maar we hebben met onze GPS van Garmin ook lekker zuinig kunnen rijden.

En dan weer de vlakte op

Onze nieuwe en laatste lokatie van de 18de

Carla zit er lekker op en Karel doet het prima

En dus ook nog even voor de moskee

Stoppen in een dorpje onderweg voor kopje thee

Waar J&K ook weer hun eigen veldje hebben en...

...Jan zijn doel heldhaftig verdedigd

En tot slot, zoals u inmiddels gewend bent: Filmpjes…

Samen in mei al de route uitgestippeld voor de laatste 2 etappe's??

De kwartiermakers en ruiter  17^de etappe

We hebben weer een leuk team bij elkaar. Vader en dochter Eva en Ben als de kwartiermakers en Gé uit Mechelen zuid Limburg waar je perfecte vakantiehuisjes bij kunt huren in een hele mooie omgeving. Wil je er meer over weten schrijf dan hieronder aan de pagina van de 17^de etappe een reactie en Gé bezorgt je alle informatie. Ben, weer een goeie vriend heeft behoorlijk wat reparatie en herstelwerk verricht de eerste dagen aan caravan en paardenwagen. Ben blij met Ben. Ook de Roflex omheining is weer geheel en al gerepareerd, dankzij Torsten Mendel die een flink aantal onderdelen en palen per snelpost liet bezorgen.

Eva, gek op dieren en deze week kwartiermaker en amazone

Ben chauffeur, reparateur en gezelligheidsdier

Gé, ruiter van de week en in voor een grapje

Wisseling van de wacht van 16 naar 17

Afgelopen weekend vond de wisseling van de teams plaats. Jan & Anne en Nikkie & Sanne werden ingeruild voor Ben & Eva en Gé. We hadden een hele gezellige overdracht. De meiden, Nikkie & Sanne vetrokken zaterdag. De nieuwe ploeg werd zondag door Jan aan de grens Bulgarije/Turkije, opgehaald en Anne en ik maakten samen de boel helemaal schoon vertrokken. Zondagavond zijn we gezellig uit geweest en hebben het ervan genomen. De overdracht ging prima.  Apart ook deze week weer is dan Ben en dochter Eva erbij zijn en Gé zijn tweede week meerijdt na de week met Kees als kwartiermaker etappe 7. Gé heeft er zin in en we hebben wederom een gezellig team in 17.

Ben gaat de laatste drieweken mee en ook daar ben ik heel blij mee. Maar ook heel mooi is dat volgende zondag MaJet aankomt samen met Carla. Zij zijn er de laatste 2 weken bij. Ik verheug me er al weken op, niet dat ik aankom en mijn avontuur ten einde komt want dat is en blijft heel jammer. Nog geen enkel moment dacht ik “idioot ga toch naar huis“ of  “waar ben ik aan begonnen”.

We gaan ervoor en maken de toer helemaal af.

Uitwisseling tussen team 16 en 17

Met Eva en Ben op stap

Zondag wisseldag met veel plezier

De zondag was helemaal leuk. Een deel van het 16 team bleef om het 17 team aan de grens op te halen en voor een goede overdacht te zorgen. We hebben de hele dag plezier gehad en verhalen zitten vertellen. De maandag was voorbereid en we konden maandagochtend zo vertrekken. Eerst nog een paar foto’s met de gastheer en dan maar ju peerdje ju.

Effu de kaart bestuderen

Van Znamenosec naar Mednikarovo, Dragomir bakt ze bruin

Van een grote ondernemer naar een plaatselijke ondernemer. Beiden sympathiek en zeer gastvrij. Wat je hier allemaal meemaakt is onbeschrijfelijk, leuk, gezellig uitnodigend en plezant. Na een geweldige tocht, Gé’s eerste, door een glooiend landschap met vele sloten, irrigatiekanalen en grote, hele grote omgeploegde akkers., kwamen we op een pracht locaties aan. Onderweg waren we overigens op een verboden terrein terecht gekomen zodat we een heel team met securitymannen om ons heen kregen staan. Foto’s mochten niet gemaakt worden en de ID’s getoond. We plannen de tochten zo dat de paarden er ook goed uitkomen. Kort en vroeg weg. Het is warm, moordend warm en zeker na 1300u. Vroeg weg en routes die niet te lang zijn (by the way soms kom je er niet onderuit om 35 km of meer te lopen i.v.m. de overnachtingslokatie). Was  het bij George op zijn geweldige bedrijf prima in orde allemaal en werden we flink verwend, de paarden ook. We kregen ook nog worsten, fruit en groente mee voor de komende weken. Bij de volgende plek, bij Dragomir was het echt niet minder . Eén groot feest waar we om 1400u inrolden en we tegen de klok van 2000u eindelijk weg mochten. Alles moesten we nog doen aan de caravan en ons slaapplaatsen. Voor Jan & Karel was prima gezorgd. Wat minder was is dat de paarden in een duivenhok stonden, vol met rondvliegende wezens. Overigens het hok was ruim en hoog genoeg. In de ochtend zaten onze vriendjes wel helemaal onder de duivenstront dus….poetsen maar.

Bij het afscheid van Georgie en Georgie met rechts Gé uit Limburg

Uitgestrektheid onderweg

Uitgestrektheid

Ook hier ooivaars bij de vleet

Hé wat moet dat daar....naar Istanbul ehhu

Eindeloos om over heen te rijden met onze vrienden

Bij ons feestfiguur Dragomir vonden we een plek en uitnodiging voor het eten

Met veel bezoekers uit de buurt

Leuk koppie

Bij het afscheid was er niemand te zien

Maar de vrouw van Dragomir kwam ons op de fiets achterna

Van Mednikarovo naar Pomostnik

Van Dragomir kwamen we terecht bij Ivan de burgemeester van Pomostnik. Ook weer geweldig. Lunchen met de plaatselijke bevolking en genieten van plaatselijk producten. De tocht was weer spannend en prachtig. Een groot deel hebben we naast de bergen bruinkool gelopen en de afstand was voor Jan & Karel heel draaglijk, 14 km. Gé deed zijn best om alle schuine heuvels goed te nemen en die zaten er nogal wat in. Ook en opnieuw beseffen we dat Jan & Karel toch wel heel bijzondere paarden zijn. Even terug naar de mensen hier. Ik gaf het al aan dat de gastvrijheid enorm is. Onze Eva doet het geweldig we hadden haar al een paar keer kunnen uithuwelijken. Ze ligt bij jong en oud, man en vrouw goed in de markt.  Vanmiddag kreeg ze het schort van oma, geheel geborduurd, voorzien van belletjes en franjes en meer dan 50 jaar oud. De mannen kregen hoofddoekjes van katoen om morgen op hun hoofd te knopen tegen de warmte en het zweet. Nu ik hier zit te werken, komt er een vrouw met een grote watermeloen, snijdt die in stukken en biedt aan, aan ons.  We worden echt verwend en zijn ook wel een beetje verlegen onder al dit genot. Mensen ga naar Bulgarije en vooral naar het platteland. Je verstaat er geen zak van, maar alle gebaren werken prima.  Voor het avondeten hebben we de twee zusjes uitgenodigd om met ons spaghetti te eten. Het werd een avond met heel veel plezier en vermaak. Toen we in de ochtend vertrokken werden er meloenen, en zakken vol groenten aangeleverd en een paar zelf gebrouwen flessen wijn. WAT WIL  JE NOG MEER. Oké de paarden stonden ’s nachts in een grote buitenluchtruimte samen met kippen, ganzen en geiten en moesten hun ontbijt ook met ze delen, maar das toch niet zo erg.

Twee lieve zusjes hebben Eva in hun armen gesloten

Eva met grootmoeders schort

'De drie' met traditionele Bulgaarse hoofddeksels voor op het land

De gastfamilie bij ons aan tafel, eindelijk eens gelukt

De Delftblauwe molen en de leesbril van de Hema

Loes bracht een zak met Delftsblauw spul mee en Martina een zak vol met leesbrillen. Alles om weg te geven op basis van ervaringen die zij beiden opdeden op hun reizen. Nou ik kan inmiddels zeggen, als je ver gaat, neem van dit spul mee. Op dit moment zitten we met twee zusjes van rond de 60 aan tafel die graag hun adres willen opschrijven zodat we foto’s kunnen opsturen. Ze zijn nogal kippig en de leesbrillen van Martina doen wonderen. We geven ze er ieder een en zeggen dat ze ze mogen houden. Nou geweldig de reactie die daar op volgt, eindelijk kan ik zien wat er staat. Kaartjes hangen er nog aan en dieptestickers zitten er nog op, maar ze kijken er gewoon langs en doorheen.

De molentjes, huisjes en klompjes doen het ook heel goed. Daar waar we ze achterlaten wordt er meteen een plekje op de schoorsteen ingeruimd voor de komende 30 jaar. Zij zijn blij, maar wij vooral. Goed idee Loes en Martina !!!!

De zusjes met hun nieuwe leesbrillen van Martina

Georgi  Zhelev Dimitrov verwent ons tot op het bot

Bij het afscheid hadden we al gehoord dat het een mooie tocht zou worden dwars door het land van Pomostnik naar Balgarin . Eva wilde heel graag een tocht meemaken op het paard. Ze heeft vroeger veel gereden en dat kun je dan ook best wel zien. Gé, de ruiter van deze week, was zo sociaal en aardig om één van zijn dagen af te staan aan Eva en aldus geschiedde. We maakten een prachtige tocht, eerste stuk wel over asfalt, maar daarna door een prachtig haast romantisch pad. Het was warm, maar de wind hielp ons het hoofd een beetje koel te houden. Na een tocht van 4,5 uur kwamen we mooi op tijd binnen voordat het echt snoeiheet zou worden. Weer op een pracht locatie. Bij het binnenlopen van het dorp stonden er al mensen klaar om ons uit te nodigen voor het avondeten, we werden om 1900u verwacht….dus zitten we weer goed. Wat er met al die groente en fruitvoorraden moet in onze kasten is en blijft een raadsel. Uitdelen heeft geen zin, want iedereen hier op het platteland heeft zijn eigen volkstuin. De caravan en paarden staan bij een jong gezin, de knecht  van Georgi,. Georgi  zelf is werkzaam in Spanje en gelukkig spreekt Eva goed Spaans dus hoefden we het niet benauwd te krijgen dat er weer allerlei spraakverwarringen zouden ontstaan. De kinderen zijn gek op Jan & Karel en zijn er de hele tijd mee bezig. Wij hebben er een huisdiertjes voor deze nacht bij.  Bij  Georgi thuis hadden we een gezellige en leuke avond.

Lachebek Eva weer te paard

Prachtige omgeving

Mooi pad

Onze nieuwe lokatie

We hebben voor één nacht ons eigen huisdier

Jan & Karel kregen er een paar vriendinnen bij

De kinderen zijn gek op Jan & Karel

Jan te amicaal en beetje brutaal

Dus gaf ik hem maar het voorbeeld

's Avonds al weer waren te gast aan tafel, nu bij Georgi

Bij het afscheid van de familie Dimitrov

Een camping met topvoorzieningen fijne laatste rustplaats voor Turkije

Van Balgarin naar Biser lopen was een mooie tocht. In het begin asfalt maar na een kilometertje of 5 konden we de akkers en open ruimte op. Er stond een lekker briesje en de vergezichten waren weer om echt over naar huis te schrijven wat ik dus dan ook maar ff doe. We kwamen bij een camping aan waar de voorzieningen top waren. Fijn als je rustdag hebt:  kleren wassen, douchen en de spullen schoonmaken. ’s Avonds hebben we, of je het gelooft of niet, in een plaatselijk restaurantje friet met frikandel gegeten. Morgen koken we weer zelf, dat staat vast. De gastheer, campingeigenaar zal ons zeker niet uitnodigen. Voor hem zijn we een klant net als alle andere bezoekers. Hier in de omgeving wonen en werken hele hordes Britten die hier een onderkomen kochten en dat helemaal opknapten. Ze hebben heel veel onderling contact en zeggen hier erg te genieten.

Mooi om langs het water te lopen

Achter de kudde aan is ook gezellig, al dat gebel en geblaat

Gelukkig kwamen we nog een openbaar ruitertoilet tegen

en grote open vlaktes om doorheen te lopen

Nog meer ruilobjecten

Een warm welkom voor ons Nederlanders door de Engelse beheerders

Ook Jan & Karel camperen in hun Mobiele Roflex Paddock

Team van de week

Het was weer een leuke week deze week van de 17^de etappe. De ritten waren steeds kort en het vertrek vroeger dan tijdens de andere etappes. Dat betekende dat we iedere keer weer vroeg binnen waren en met elkaar allerlei thema’s konden bespreken. Gezellig en ook goed. Verder hebben we ook veel tijd aan het onderhoud kunnen besteden van alle zaken die we meezeulen door Europa. Gé, Ben en Eva hartstikke bedankt voor deze week en het samenzijn. Van Ben nemen we nog geen afscheid want hij gaat de laatste twee weken ook nog mee en dat vind ik heel prettig.

Team van week 17: vlnr. Gé, Eva en Ben

De grensovergang

Zaterdagochtend in alle vroegte gingen we de grens over. De grenspapieren, uitslagen bloedonderzoek en papieren afgegeven door de Bulgaarse Veterinaire dienst zijn allemaal op en in orde. Vasco, de zoon van Alex Tonev en Yuri kwamen ons in alle vroegte ophalen. Zij brengen  Jan & Karel met een officieel transport over de grens. Hij komt ons over 3 weken ook weer ophalen en de grens overhelpen.

Het was een heel gedoe. Opstaan 06.00 uur, ontbijten, alle spullen opruimen en de paarden reisklaar maken. Om klokslag 07.30 uur stonden Yuri en Vasco met hun 4WD en trailer voor de caravan. Een kwartier later waren we onderweg. Gé en ik reden met hen mee. Ben en Eva zouden de caravan en paardenwagen de grens overbrengen. Rond het klokje van 08.30 uur arriveerden we aan de grens en kon het wachten beginnen. Verdomme, Vasco was zijn paspoort vergeten. Maar geen zorg, Jurie kan het ook. We reden/liepen van het ene naar het andere kantoor en overal kregen we ingevulde en gestempelde papieren mee. Dan weer stukkie rijden, een meter of 100 en dan weer een kantoortje in. We stonden tussen de veewagens geladen met kalveren, schapen en koeien. Hier en daar stond er een paardenwagen tussen. Dan gaat mijn telefoon. Het is Ben: “Noud jij moet zelf de auto komen inklaren en in je paspoort laten aantekenen anders kun je straks het land niet uit met dat ding en je moet hem zelf als eigenaar overbrengen”. Oké, ik naar de overkant en zoeken. Ook hier weer een heleboel gedoe. Eindelijk konden we over en inmiddels was het, schrik niet, 12.30 uur. De paardenwagen kwam een half uur later. We zijn op weg gegaan en vonden een camping waar we nu gaan wachten tot MaJet en Carla er zijn, das morgen en we aan het laatste stuk van deze ontzettend fijn reis kunnen gaan beginnen. MAAR WE ZIJN NU IN TURKIJE !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Jan & Karel in de trailer naar Turkse grens

Jurie bracht ons naar Turkije

Een hartelijk welkom

Een nieuw hotel voor beide heren op Turkse grond

Nog pech onderweg

Op weg naar de grens hadden Ben en Eva nog pech met de caravan. Er moest wat aan gesleuteld worden en vermeldenswaard is dat Ben het verkeer ging staan te regelen en Eva onder de caravan lag. Zij heeft het euvel wel helemaal verholpen waardoor de vertraging die opgelopen werd heel erg meeviel. Eva, geweldig en bedankt mooi werk.

Eva repareert vakkundig de caravan

Ons eerste overnachtingsplaats in Turkije

Het lukte ons vrij snel een overnachtingsplek te vinden in Edirne, een paar kilometer van de Turkse grens. Camping met zwembad, waar Eva meteen in dook. De paarden staan weer in hun Roflexs onderkomen en de caravan onder een stel flinke bomen. We gaan ff genieten en wachten op de komst van MaJet en Carla. Als ik er maar van kan slapen. Tot de volgende week.

Paardjes worden uitgeladen op de nieuwe plek

Lekker onder de bomen

Met zwembad

En mobiele paddock

en tot slot nog enkele filmpjes over mijn reis. Er staan er inmiddels meer dan 70 op YouTube:  Via YouTube.com zoeken op Noud Dirks

De teams wisselen ervaringen uit

Onze ploeg van etappe 16 bestond uit Noud, Anja, Nikkie, Sanne en mijzelf, waarbij Noud en Nikkie de ruiters waren.

Team van week 16: vlnr Anne, Nikkie, Sanne en Jan

Echt vakantie werd het niet, maar wel een werkvakantie. Anja en ik dachten vooraf nog wel eens een middagje te kunnen zwemmen. No way!  Ondanks  een brandende zon en temperaturen van ongeveer 40 graden. Het was een geweldige week! Schitterend team en zeer gastvrije, vriendelijke mensen in Bulgarije. We, Anja en ik als chauffeurs hebben ook maar weinig hoeven zoeken. In bijna alle gevallen wisten de mensen op de plek, waar we waren, wel weer een volgend passend adres. Op een keer na. Zoeken in een dorp op ongeveer 25 km afstand,  10 km achter een aftands brommertje met dito berijder met als uitkomst de mooiste plek, die je je kunt bedenken. Een prachtig eco-landbouw-  en veebedrijf met airco -kantine en dito slaapkamers. En niet te vergeten ‘Don Corleone’ himself!  Genieten van gebaartjes, houding en trots van een Bulgaarse mecenas. “Feel at home”, zei zijn dochter, die wel goed Engels sprak. “ No problem”, met een wijds gebaar, was het enige, dat hij over de grens sprak.

Voor de rest waren het soms heel professionele en soms eenvoudige stallen met heel aardige mensen, waar we vertoefden.  En waar altijd wel iemand in voor ons begrijpelijk Engels duidelijkheid kon verschaffen. . Regelmatig denk je: waar komen we nu weer terecht? Oude, verlaten fabrieksterreinen met aan het eind een paardenwei met doodskoppen. Maar wel heel toegankelijke, bijzondere mensen met een open mind en kwetsbaar.

Oude fabriekshallen op achtergrond

Schedels zonder vel

En daar kwam altijd op het eind van de middag Noud weer met Jan. Vaag heeft hij dan iets van Lucky Luke, maar eigenlijk veel meer van The Marlboro man. Getekend, tanig, gebruind, like a real cowboy en zo uit de reclame.  Jammer, dat hij niet rookt, want dan lag er een nieuwe toekomst in het verschiet.

Noud 'Marlboro Man' door de lens van Jan

We vonden het een fantastische ervaring en ik heb ook weer genoten  van de bijzondere vriendschap met Noud. Ik wens de laatste twee ploegen evenveel plezier en…. Istanbul is in zicht!

Jan Seveke, mede namens  Anja Kalkman

De teams wisselen ervaringen uit

Het afscheid van Bart, Ansje en Michel was voor mij net als iedere keer weer ook een emotioneel moment. In een week tijd bouw je samen heel wat diepgang op en maakt veel mee waar we allemaal steeds weer opnieuw van genieten en het prachtig vinden. Je bent echt met z’n viertjes op stap en de beleving is voor ieder anders maar steeds weer leuk en uitdagend. Je komt op plaatsen waar je never nooit van je leven zou komen en je ontmoet mensen die aardig en vriendelijk voor je zijn. ’s Avonds aan tafel bij het eten en de borrel wissel je de opgedane ervaringen uit en legt mooie anekdotes op tafel. Genieten, genieten,  genieten en het allermooiste vind ik nog dat de kwartiermakers en ondersteuners bijna allemaal stuk voor stuk van paarden zijn gaan houden in het bijzonder van Jan & Karel.

Maar ik denk dan steeds………………….DAT KAN OOK NIET ANDERS MET DEZE GEWELDIGE PAARDJES.

Zaterdag in de loop van de dag hebben we Nikkie, de amazone van de 16^de en haar vriendin Sanne van de trein gehaald. Zij hadden al een dag of 10 door Bulgarije getrokken en veel beleefd en meegemaakt. We zijn deze week dus met z’n vijfjes. Ook weer helemaal prima.

Sanne de co van Nikkie die mooi kan tekenen

Anne kan lekker koken en is gezellig!

Janne, chauffeur

Amazone van de week, Nikkie

De Jantjes....ze passen bij elkaar

Hristova familie

Bart en Ansje hadden nog een pracht locatie versierd in de stad Sevlievo. Een motel waar we ook een huisje bij hadden met veranda, douche en keukentje. De familie Hristova verwende ons en waren erg aardig. Het toeval wilde dat pa, Hristofor een hele goede vriend is van Alexander Tonev, de man die voor de paarden alles in orde gaat maken om Europa uit en Turkije in te komen.

Door Jan & Karel afgegraasde stuk land tussen de motelhuisjes

ff nog wat hooi verzamelen

Hotel Rositsa bezet door 'Op weg naar Istanbul'

Bij het afscheid

Alexander Tonev biedt alle hulp

Afgelopen oktober zijn MaJet en ik naar Istanbul afgereisd om de aankomst en in-uitvoer van de paarden te regelen. Daarbij hebben wij de baas van de nationale Turks hippische bond, Mehmet Gürdogan ontmoet. Hij maakt alles voor de uitvoer van Turkije naar Europa aan officiële papieren in orde en adviseerde ons contact op te nemen met Alexander Tonev in Bulgarije die de invoer naar Turkije vanuit Europa kon regelen. Ik heb een paar keer contact met Alexander gehad voordat ik aan de reis begon en hem ontmoet in Schijndel waar hij paarden moest afleveren. Nu staan we op zijn terrein, vlakbij de stad Sevlievo. Alex is een bijzonder aimabel en sympathiek man die erg hulpbereid is. Dat komt dan ok wel heel goed uit. We hebben hier een paar wachtdagen omdat de veterinaire dienst de bloedonderzoeken moet doen, de paarden checkt en de papieren in orde moet maken. In de tussentijd kunnen wij een paar problemen oplossen zoals het vervangen van de aansluitstekker caravan, paardenwagen, installeren hulp aggregaat voor de mobiele omheining (gesloopt door Jan) en het verder uitzetten en plannen van de route. Alex weet voor alles een oplossing. Ondertussen maken wij hier in de omgeving een paar ritjes met de paarden waarbij Alex een van zijn paarden, Jorgo, beschikbaar heeft gesteld voor Sanne. Om hier te mogen paardrijden is prachtig, een heel mooi gebied met ruime mogelijkheden. Geweldig dus!

Uitzicht vanuit de caravan bij Alexander

Ons kampement met de stallen voor Jan & Karel

Prachtige omgeving, we hebben genoten hier

Sanne op Jorgo, Nikkie op Karel. Jan maakt foto

Zonsondergang

Vader Alexander Tonev, een vriend voor het leven en zoon Vasco, geweldig stel!

De Roflex weer compleet

In het verslag van de 15^de etappe meldde ik reeds dat de fantastische Mobiele Paddock van Roflex door ondeskundig gebruik voor een deel is gesneuveld. We hebben aansluitend de paddock zonder stroom opgezet hetgeen erin resulteerde dat de paarden dit snel doorhadden en gewoon door de bedrading heenliepen. Met Torsten Menzel van Roflex heb ik hier een paar keer telefonisch contact over gehad. Hij heeft afgelopen vrijdag een zending met nieuwe palen en nieuwe elektriciteitsvoorziening , ter vervanging van de gesneuvelden gepost. Eind van de week komt het materiaal binnen. Tot die tijd stelt Alex Tonev een noodvoorziening ter beschikking. Weer goed geregeld en wij kunnen verder. Allemaal weer hartstikke bedankt en de complimenten voor Roflex voor de kordate en snelle reactie en ondersteuning

Electra caravan defect. Reparatie in de late uurtjes

Bart was er achter gekomen samen met Ansje dat de verlichting van de caravan toch wel heel raar deed. Alex Tonev beloofde dat er iemand zou langskomen. Na twee dagen kwam er in de avond rond 22.00 uur een man aan, niet zo maar een maar de elektricien. Een nieuwe 16-polige stekker was zeker in Bulgarije nergens voorradig, maar ook niet nodig. Nadat de stekker geopend was en de man uitgetierd bleek uit de vertaling dat er, volgens hem, bij de Mercedes garage in Nijmegen alleen maar ‘kneusjes’ werken. Na een uurtje prutswerk deed alles het weer en waren er een paar onderdelen over. Dan te bedenken dat ik een paar honderd eurootjes betaalde aan Wensink en het hier omgerekend nog geen 12,50 euro.

Het werk van de grote Mercedesdealer in Nijmegen, Wensink wordt nu vakkundig hersteld

Officiële papierkraam in orde

Wat een gedoe allemaal als je met je paardje als vrij man even de grens Euro-Turkije wilt overstekken en terug. Laat ik maar duidelijk zijn dat kost heel veel geld en heeeeel veel tijd. Wachtdagen voor bloedproeven, wachtdagen voor de paparassen, wachttijd aan de grens en wachtmomenten aan alle loketten. Gelukkig hebben wij mensen geleerd geduld te bewaren en je opengevallen wachttijd nuttig in te vullen. Trouwens al die gasten die aan je paarden zitten en van alles willen meten is ook geen pretje. Ze kijken chagrijnig, brommen iets onverstaanbaars, knijpen de knollen en schelden erop als ze gaan ronddraaien. Het ergste is nog die witte jas. Jan raakte helemaal in paniek: “wat moet die figuur met snor en jurk in mij n hok” interpreteerde ik zijn gedachte ?? Voor de overtocht van Europa – Bulgarije, zijn de papieren in orde en is het nog even wachten op de uitkomsten van de bloedtesten. Alex Tonev zorgt ervoor dat er bij de grensovergang zullen zijn. Een te gekke vent en geweldig hoe alles geregeld kan worden.

De vakman dokter kijkt alles vakkundig na opafstand

Alex neemt het bloed af

Maar Vasco doet het werk

Een forse bergpas

Bij Alex op het terrein en de verdere route bediscussiërend ontdekte ik dat er vele obstakels in de komende 45 km zitten. Veel bos, veel afgronden, ondoordringbare bossen en verharde wegen afgezet over nagenoeg de hele route met vangrails en forse hoogteverschillen. Zijn advies…….. “Wij helpen en zetten jouw met de paarden de pass over en jullie gaan vanaf daar verder naar de volgende locatie in Magliz”. Ik heb er voor gekozen zijn advies op te volgen. Op een trip vergeven van allerlei risico’s zit ik niet te wachten. Het was een mooie rit en we hebben die dag dus 41,3 km gelopen bij heerlijke temperaturen, veel wind en zware bewolking. Om 1115u stapten we op en om2015u kwamen we aan. Onderweg hadden we nog pech en moesten een loszittend ijzer van Karel laten repareren, 1 uur en 3 kwartier oponthoud. We maakten een prachtige tocht, zonder asfalt van Shipka naar Magliz.

Geweldig gebied met prachtige uitzichten

Veel afwisseling

Zwaar weer op komst, het bleef ons bespaard.

De smid deed zijn werk en wij konden verder

Ik mot op de foto met mijn uitstraling

Uiteraard met toeschouwers en hulp

Onderweg wil iedereen op J&K voor de foto

Ook veel aandacht van oudere dametjes

Ook weer nieuw ruilaanbod, nu met uitgebreid opslagmogelijkheden

Magliz leuke plek om te zijn en een aparte locatie

We zijn aangeland bij Rajcho Gunchef. Geweldige kerel en vriend van Alex. Hij heeft met zijn paarden een oud fabriekspand gehuurd waar in kralen zo’n 25 paarden zijn gestald. Jan & Karel hebben een binnen verblijf weten te bemachtigen en dat is prettig zodat ze niet de hele tijd in een gras loze drassige omgeving hoeven te staan. Graag hadden we weer vroeg vertrokken, maar Karel heeft opnieuw een ijzer los en Rajcho zou nog een plaats regelen dus in plaats van op onze paardjes zitten we nu in onze tuinstoelen te wachten. Maar ook hier net als bij ons “Het komt goed”. Vandaag gaan we wel weer een hele mooie tocht maken over glooiend terrein met lege, net geoogste akkers waar je fantastisch overheen kunt draven.

Jan & Karel in hun koninklijke onderkomen

Oude fabriekshallen op achtergrond

Bulgaarse paardenstal

De stalknecht helemaal verrukt van Jan & Karel

Aankomstfeestje in Istanbul

Tja ik heb het steeds geroepen: ”27 augustus om 13.40 uur plaatselijke tijd kom ik aan op het strand van Silivri”. Dat staat nog steeds en ik lig goed op schema. Ik heb inmiddels begrepen dat er mensen zijn die graag de aankomst willen meemaken en ik vind dat helemaal geweldig. ’s Avonds hebben we een groot aankomstfeest een paar dorpjes verder. Bij deze voor al degenen die er bij willen zijn hier komen de adressen en plekken. De aankomst is in Silivri op/bij het strand. Silivri ligt op circa 75 ten westen van Istanbul-centrum. Met een Dolmus kun je er komen en er rijden ook bussen. De reistijd bedraagt ongeveer 2 uur. In Silivri kom je via de D 100 binnen. Als je centrum door bent, is er een baai aan de zee van Marmaris. Jan & Karel komen samen met mij en MaJet aan over de brug Inonü Caddesi en slaan af op de Sahil Caddesi en lopen door van Nil SK aan het strand. Daar is een kleine authentieke Turkse Theetuin: “Lokanta-Kafetaria-Bar Firmalari” daar staat de thee warm en het bier koud.

’s Avonds vieren we een groot feest in het nabij gelegen dorpje Ortaköy bij Erkanli Country. Ortaköy ligt landinwaarts oostelijk van Silivri op ongeveer 20 km. Je kunt daar ook overnachten (00902127343523). Leuk om iedereen die er bij kan zijn weer te zien.

Op pad bij Rajcho Gunchef

Ik gaf al aan dat we op een fabrieksterrein terecht waren gekomen. Heel bijzonder, niet alleen de locatie maar vooral de mensen die daar actief zijn. Rajcho Gunchef, hoe bedenk je zo’n naam, samen met zijn assistente/bedrijfsleider hebben een geweldig idee uitgewerkt en gerealiseerd. Hou je van trackings te paard van een week en zoek je iets heel aparts, kom dan hier naar toe. Een prachtig gebied om te paardrijden en mooie tochten te maken aangevuld met een hondenroedel die mee op pad gaat. Rajcho is zijn hele leven actief in de jachtsport en beheersing van  de wildstand in Bulgarije. Hij fokt hiertoe honden en niet zo maar iets aan honden geen damesrasjes of vechthonden, geen troeteltjes of bankzitters, niet echt puur natuur. Poolhonden worden gekruist met wolven en getraind in niet agressief gedrag en kunnen leven in de directe omgeving van mensen. Helpen bij de jacht is de opdracht. Ik heb mijn ogen uitgekeken over hoe gepast en verdraagzaam deze, toch gevaarlijk uitziende honden, de tijd doorkomen. Die Rajcho is een prachtmens en entertainer die heel veel samenwerkt met Nina, een instructrice en coach van het Nationale Paarden Team voor gehandicapten dat aan de Para-Lympics deelneemt. Op onze vertrek dag zijn ze met Nikkie en mij het eerste deel meegereden. Een mooie ervaring in een mooi gebied. Overigens vergeet ik bijna dat Rajcho voor we weggingen Karels linker achter ijzer nog heeft vastgezet, dat zat los. Het ijzer rechtsachter had ook nog een paar tikken nodig en die Rajcho hem dan ook. De manier waarop hij dat deed dwong veel respect en vooral vertrouwen af. Geweldig. De foto’s spreken voor zich.

Rajcho de entertrainer en Nina de coach van het nationale team gehandicpten paardrijders

De bijzondere honden in actie

Rajcho repareert Karel achterijzer

De honden vingen nog wat wild

Een prachtige tocht met een hele groep

Effu de rivier door

Rajcho in volle actie

Prachtig paard

Nina mag er ook zijn hoor

Bij het afscheid van Nina en Rajcho

Aankomst in Hristeni

Na een mooie tocht samen  voor een deel met Rajcho & Nina kwamen, Nikkie en ik aan in Hirsteni. Een dorp op een glooiend vlak in de heuvels, prachtig gesitueerd en met ons gebouw als echte bouwval, zaten we weer op een bijzondere locatie. Er is over nagedacht. Overal schaduw en als je wilt, overal zon. Leuke huisjes tegen een heuvel gebouwd en doorkruist door onverharde straten en steegjes. Droom je er ook al van ?? Nou wij hebben genoten. Maar het mooiste komt nog. Bij aankomst op de aangegeven plek troffen wij twee bijna té enthousiaste meiden aan. Meiden ????  Nee vrouwen !! Jan & Karel werden uit onze handen gehaald en meegevoerd naar de wasplaats. Hoeven krabben, helemaal nakijken, borstelen, afspuiten, dan in de shampoo en met warme water werden die twee ontzeept. Daarna drooggewreven en op een hele mooie stal ondergebracht. Die twee keken erbij alsof ze dat nog nooit hadden meegemaakt.

Met de bazin Michaëla kon ik het goed vinden en heb maar meteen een nieuw gezin gesticht. Rare opmerkingen maken n.a.v. deze actie mag….reageer onderstaand !!!!!!!

Leuk zo'n nieuw gezin. Heb er het nog niet met Jan & Karel over gehad

Ook voor Jan een feest met Michaela

Gezonde stand- en overnachtingsplaats

Voor iedereen.... Nikkie genoot

Bij het afscheid van de stalknecht

Van Hristeni naar Matzenho

Een klein dorpje onder de rook van Stara Zagora was het volgende doel. Daarvoor moesten Nikkie en ik het Bulgaars Middelgebergte over. Vanaf nu tot onze aankomstplaats rijden we over vlak land voornamelijk akkerland. Inmiddels zijn de graanvelden en veel zonnebloemvelden gemaaid en dat is wel net zo prettig. Als de maïs nou ook nog eens wordt binnengehaald dan kunnen we bijna in één rechte streep naar Istanbul rijden.

Vandaag maakten we wel een hele mooie maar ook zware tocht over de laatste heuvels. De tocht was prachtig, er moesten hoogtes met stijgingspercentage van 30% overwonnen worden en Jan & Karel deden het prima. We daalden circa 1.200 m.  Ik was regelmatig helemaal buitenadem en Nikkie huppelde als een jonge geit over de stenen en rotsen heen. Op de toppen waren de uitzichten wederom prachtig. We stonden regelmatig stil om het goed in ons op te nemen en filmpjes te maken. Ook vandaag weer zo’n rit die in de top thuishoort.

Wat een uitzicht

Berg op

Berg af

Flinke rotspartijen op ons pad

En mooie plaatjes

Wandelen door een geoogst maïsveld

Peter prachtvent met manager Nina prachtig duo

Vandaag zijn we in Manege 2000 aangeland. Apart is dat we deze week alleen nog maar bij maneges stonden. Als ik terugkijk op waar we allemaal stonden dan valt op dat je serietjes kunt maken. Als de kwartiermakers in het begin succes hebben met hun zelf bedachte zoekmethode en ze hebben succes dan herhalen ze dat steeds weer. Zo stonden dagen achter elkaar bij kleine keuterboertjes op de binnenerven, een andere week stonden we veelvuldig op campings en weer in een andere week waren burgemeesters degenen die plaatsen regelden waarbij meestal een officieel gebouw de plek werd (achter gemeentehuis, op schoolplein, rond kerkgebouw). Deze week is de week van de maneges en dat is ook weer eens heel fijn. Paardenmensen om je heen die je met raad en daad bijstaan en het geweldig vinden dat je een dergelijke tocht maakt. Nu zijn we bij Peter aangekomen en dat heeft mij veel rust gebracht. De paarden moeten nog eenmaal voordat we Istanbul bereiken beslagen worden. Op meerdere voorgaande plaatsen hadden ze Peter al geadviseerd. De laatste keren dat Jan & Karel beslagen werden of dat ijzers vastgezet moesten worden waren in mijn optiek absoluut niet goed gedaan. De laatste keer dat Jan beslagen werd, in de eerste week van juli, heeft dat Jan een flink trauma opgeleverd, zelfs zo erg dat ik zijn achter ijzers  sindsdien niet meer kan en mag schoonmaken. Ik waarschuwde Peter hiervoor. Als zeer professioneel man sprak hij Karel toe en ondernam een aantal pogingen hem rustig te krijgen en zover dat de achterbenen opgetild mochten worden. Het ging hartstikke goed en na het beslaan mocht ook ik er weer aankomen. De onrust die ik had hierover was groot en nu als sneeuw voor de zon verdwenen. Peter hartstikke bedankt.

We hebben hier een rustdag ingebouwd om na de zware tochten van de afgelopen drie dagen bij te komen. Fijn effe weer een wasje doen, de paardenwagen en caravan opruimen en werk dat is blijven liggen afmaken. Een heerlijke dag, maar morgen gaan we verder zodat we het geplande eindpunt van de 16^de etappe t.w. Radnevo morgenavond bereikt hebben.

Jan bleef goed rustig tijdens het beslaan. Peter is een echte vakman

Bij het krieken van de dag met de afwas van vorige avond

Nikkie aan de tomaat uit eigen tuin

De tentjes doen hun werk binnen de omheining

Team van de week

Met Anne, Sanne en Janne hadden we een mooie week. In het begin even pech omdat er niet gelopen kon worden in verband met de keuringen van de paarden voor de grensovertocht, maar de dagen die overbleven om tochten te rijden waren geweldig. Nikkie, de amazone van team 16, heeft enorme mazzel gehad. Vier prachttochten die allemaal afwisselend waren. We konden afgelopen week veel tijd met elkaar doorbrengen omdat we nagenoeg iedere dag mooi op tijd binnen waren. Anne kookt overigens heerlijk en dat was fijn omdat ik dat dan niet hoefde te doen. Met Jan lekker zitten beppen en gezellig een stevige borrel drinken en Sanne, een studiegenootje en vriendin van Nikkie beleefden we ook weer iets aparts. Zij tekent en schildert namelijk en heeft twee mooie portretjes van Jan & Karel gemaakt die nu in de caravan hangen.

Nou fijn dat jullie erbij waren. Bedankt voor alle steun en gezelligheid en heb een mooie terugreis.

Team van week 16: vlnr Anne, Nikkie, Sanne en Jan

Jan & Karel door Sanne aan het papier toevertrouwd, leuke prent

Van Matenho naar Tikhomirovo over de start en landingsbaan

De ingewikkeldste delen van de dag zijn het vertrek en de aankomst. De GPS werkt op een uitgezette ongeveer lijn, dus loop je eigenlijk op een soort veredeld kompas. Dat gaat overigens goed. De dekking bij Garmin van het straten en paden arsenaal is ongeveer 50% dus veel staat er niet op. Het vertrek en de aankomst plan je zo nauwkeurig mogelijk maar dat geeft geen enkele garantie dat het klopt. Vandaag bij het vertrek hadden we de goede richting te pakken maar ineens zaten we op de star- en landingsbanen van een vliegveld in gebruik. Dus een paar sirenes waarschuwden ons en Nikkie en ik liepen via een omgevallen hekwerk ergens aan de achterkant van het vliegveld het terrein weer af. Op nieuw kwamen we op een complex terecht met vele gebouwen. Hier en daar een blaffende hond en ineens stond er een man in legeruitrusting naast ons draaiend met zijn handen zo van: “Wat mot dat hier”. Bleek het een militair terrein te zijn. Wij uitleggen dat we op weg naar Istanbul zijn. Gelukkig sprak hij een paar woorden Duits en begreep hij dat we verdwaald waren. Hij liep met ons mee naar de uitgang en wenste ons veel succes verder. Vanaf daar maakten we een mooie tocht. Het landschap waar we in terecht kwamen gaf ons meteen het beeld dat we de komende drie weken zullen zien. Veel akkers waar de oogst net van is binnen gehaald, glooiend terrein en weinig bomen. Het werd erg warm, maar ook heel mooi. Het hele landschap wordt doorkruist door irrigatiekanalen die na de vijfde beek door ons irritatiekanalen  worden genoemd. Ze kennen aan beide zijden steile betonnen kanten en er stroomt met een rot vaart water doorheen. Je moet dus steeds einden omrijden om een overgang te vinden erg vervelend, zeker ook nog omdat de paarden er niet bij kunnen om te drinken. Maar goed alles went. De aarde hier is gitzwart en er zijn hier legio rijstvelden ook weer apart om doorheen/er langs te rijden. De tocht kende in de planning 27 km, het werden er uiteindelijk bijna 39, door al dat omlopen.

Toen we bijna thuis waren vroegen we langs de weg bij een bedrijf om water. Dat kregen we en lieten meteen het adres zien van waar we heen moesten. Zij kenden de familie en wezen ons de weg. Na een paar minuten reed er een auto langs ons en zei kom volg maar. Het was de dochter des huizes, Donika, die inmiddels was gewaarschuwd per telefoon dat we in aantocht waren. Ruim 4 km reed ze ons vooruit en kwamen we op een wonderschonen locatie aan, waar we twee dagen zullen blijven om de teams te laten wisselen. Eind volgende week gaan we over de 2.750 km heen en de grens met Turkije over. Het wordt spannend en ik wordt al een beetje zenuwachtig. Maar genieten blijft op nummer 1.

Start-en landingsbaan

Militair terrein, we worden geholpen eraf te komen door de bewaking

Rijstvelden

Enorme vlaktes, mooi om overheen te rijden

Gitzwarte aarde

Irrigatiekanalen worden irritatiekanalen

Deze keer een luxe onderkomen

Onderweg acties

We komen wat tegen en er gebeurt van alles. Nou een kleine greep uit de foto’s van de 16^de etappe.

Hond zonder oren

Schedels zonder vel

Amandelen

Het spoor over

Slobberen in de sloot

Vliegtuig op ons pad

Slobberen in de sloot

en tot slot nog enkele filmjes, deze week zijn er 15 op YouTube geplaatst, hier een paar voorproefjes: