Op weg naar Istanbul

2012

We zijn aan de 19^de, de laatste, etappe begonnen van dit mooie avontuur dat begon op de 9^de april 2012 en eindigt, als alles verder goed loopt, op 27 augustus 2012. Ik heb er met volle teugen van genoten. Het was avontuur, soms spannend, altijd samen met mensen, verzorgend naar de paarden, gezellig, uitdagend, leerzaam maar vooral ontzettend leuk. Ik maak nog een afsluitend verslag voor deze site en kom op een paar zaken nader terug. Jan & Karel zijn wereldpaarden; zachtaardig, werken graag, aanhankelijk en als het moet duidelijk. Ook zij hebben veel geleerd: verkeersmak, steile heuvels op-af, met hoge temperaturen blijven lopen en bovenal ze werden onafscheidelijk. Ook hier kom ik op terug. Dan de teams. Ik heb van de mensen die mee waren genoten en zag dat ze het nagenoeg allemaal heel erg naar de zin hadden. Ik was blij met alle keuzes en vond het geweldig om 20 weken lang de dag en nacht met minimaal drie anderen te kunnen delen. Iedereen bedankt voor de gezelligheid, de betrokkenheid en vooral ook de passie waarmee jullie in Op weg naar Istanbul zaten.

En dan Hans de Leeuw, mijn steun en toeverlaat in Nederland, die als chauffeur de eerste twee weken meeging. De hele looptijd heeft hij deze fantastische site onderhouden en wekelijks gevuld vanuit SoMe Solutions, samen met Tim zijn zoon en Jaap & Luuk. Voorts verliep het hele Twitter , Facebook en mailverkeer via hun. Onze contactman voor Loop voor Leven: Hans de Leeuw !!!! Ik ben er erg dankbaar voor en heb wekelijks van de site genoten. Prachtig Hans, hartstikke bedankt.

Volgers, bedankt voor alle leuke en mooie reacties. Altijd fijn om te zien dat je gevolgd wordt en je reacties krijgt.

Ook de sponsoren hebben een belangrijke bijdrage geleverd:  Havens, Roflex, SoMe Solutions, Verhees Reclameproducties, Arthur’s Westernstore, Gerrie en Frank, de smeden, Elly en Saskia van SE Stables, en Edo Nauta, allemaal heel hartelijk dank voor de fijne steun.

Last but zeker not least mijn lieve MaJet, Mariëtte. Vijf maanden was ik onderweg, vijf maanden lang kreeg ik alle steun van haar op alle mogelijke vlakken. Haar moeder, Miep, overleed. Dat hebben we allemaal geweten. Een zware tijd van afscheid van iemand die ons allemaal heel lief was. MaJet, ik vind het heel fijn dat de laatste twee weken mee bent en samen met mij de laatste rit gaat rijden van Ortakoy naar Silivri. Veel deden we samen en dit ook. Dikke kus. Onze kinderen Kris/Frank, Rik/Fransje, Jos en Bob waren ook geweldig. Telefoontjes, mailtjes, sms’jes, acties ontwikkelen voor Loop voor Leven en het erbij zijn voor een hele week. Ik ben verguld.

En wie deze week aan de teugel, het stuur en de pollepel

Eigenlijk is het geen nieuws, maar deze week kent het team dezelfde samenstelling als dat van vorige week. Ben chauffeur en hoofd kwartiermaker met steun van MaJet en Carla op wisselende dagen. MaJet haar Turks spreekvaardigheid helpt ons in vele situaties een stuk verder en de Turken vinden het prachtig dat een van ons in ieder geval de taal beheerst. Karel kent deze week twee amazones die elkaar ook afwisselen MaJet en Carla. Nou ze gaan er alle drie voor en we hadden het weer reuze gezellig. Apart is ook wel dat je met z’n drietjes naar het einde toewerkt.

De burgemeesters in Turkije

Of je het gelooft of niet, maar hier in Turkije zijn we op ons plaats. De mensen zijn ontzettend aardig en behulpzaam, maar vooral heel erg geïnteresseerd.  In de dorpen waar we logeren, logeren we echt in en bij het dorp. De hele gemeenschap loopt uit en velen brengen van alles en nog wat om te eten. Onze voorraadkasten puilen uit en we hebben de paarden watermeloen leren eten, want de hoeveelheden die wij krijgen zijn door 4 mensen echt niet te verstouwen. Karel is er gek op en Jan spuugt de pitjes uit. In alle dorpen waar we te gast waren werden we door de burgemeester uitgenodigd en geholpen. We kwamen dan ook bij allerlei verschillende gemeenschappelijk voorzieningen terecht zoals daar zijn: het stadsplein, het kerkhof, de plaatselijke theetuin, schoolpleinen en op het terrein van de brandweer. Meestal waren de burgervaders ook nog actief in het verzorgen van onze activiteiten zodat we op allerlei verschillende plekken werden neergezet om te eten; bij hen thuis, bij medewerkers of bij inwoners. Ook hier weer op alle plekken waren we neerstreken mensen die graag een rondje op het paard wilden maken. We hebben er een spel van gemaakt wat erin resulteerde dat MaJet & Carla  op enige avond twee uur lang met de paarden rondliepen waar dan van alles en nog wat op zat. E zijn ons ervan bewust geworden dat wij de dorpen en de mensen heel aardig en apart vinden en wij een mooie ervaring met ze opdoen, maar wij zijn op iedere plek dé attractie waar velen naar komen kijken en willen weten waar dit circus mee bezig is.

 

De dagtochten

We maken ontzettend mooie dagtochten dwars door de velden heen. Er zijn geen omheiningen, afzettingen en prikkeldraad. De velden zijn gemaaid, graan, mais, zonnebloem. Zandpaden en veldwegen liggen overal, dus lopen we nauwelijks op asfalt, hoogstens om een weg over te steken.  Op de GPS zetten we één rechte lijn uit en daar blijven we tijdens de route bij in de buurt. Het landschap is, om met een paard doorheen te lopen, overweldigend. De uitgestrektheid en de afwisseling prachtig. Overal is water in de vorm van kleine meertjes, sloten en riviertjes. Voor de paarden is het overzichtelijk en ik kan er niet inkijken, maar volgens mij vinden ook zij het prima om hier te lopen. Voor Jan & Karel is het iedere dag feest, iedere dag een nieuwe omgeving, iedere dag een nieuwe hotelkamer en iedere dag weer andere mensen die voer en lekkers meebrengen en je aaien en aanhalen.

De laatste weken, sinds het zo warm is, hebben we de dagtochten korter gemaakt en zijn vooral vroeger vertrokken zodat we vroeg in de middag op locatie zijn. Paarden afspuiten, voeren, verzorgen materiaal en schaduw opzoeken zijn dan belangrijk voordat we een lekker koud biertje nemen.

 

Van Ahmetbey naar Yuvali een mooie route en prachtige ontvangst

We verlieten Ahmetbey met pijn in het hart. De burgemeester, Unal, had zeer goed voor ons gezorgd en ook voor de vervolgplekken bleek later. Later op onze rustdag kwamen families met hun kinderen om op de paarden te rijden. MaJet en Carla deden de attractie en er werden vele foto’s gemaakt. Na dit feest was de burgervader er om ons op te halen voor een etentje in het centrum en een koppie thee op een terras. We hadden een mooie rustdag. Voor het vertrek gingen met de burgemeester en zijn gevolg op de foto voor de archieven. Ataturk werd achter in de bus opgehangen dus konden we er weer tegen. Vroeg in de ochtend reden MaJet en ik aan naar onze volgende plek. Het was een mooie route met veel bekijks en contact onderweg in de dorpen die we passeerden. Leuk zijn de theetuinen waar de mannen in de schaduw met een sigaretje en koppie thee zitten en een beetje plauderen.  Als ze ons zien aankomen staan ze allemaal op en groeten Meraba, Hos Geldinez en gel- gel (kom hier). Soms stappen we af en gaan er ff bijzitten. MaJet legt dan uit waar we mee bezig zijn en de gezichten staan op verwondering en bewondering.  Och ja we zijn bijna in Istanbul en hier verklaren ze ons dus niet meer, net als verder naar het westen voor een beetje gek. Onderweg kwamen we langs een gezellige familie die spelletjes speelden aan tafel. We hebben daar pauze gemaakt, een kopje thee gedronken en de paarden kregen hooi. De kinderen mochten natuurlijk van MaJet een rondje rijden, op Karel.

 

 

Yuvali-Büyük Yoncali

Carla en ik vetrokken vroeg in de ochtend. We hadden een zware dag, avond en nacht achter de rug. Ook hier was de burgemeester onze man. De paardenwagen en caravan met Ben en MaJet waren al om 1200u aangekomen en Carla en ik waren er rond de klok van enen. Murat, een bijzonder aardige gozer van een jaar of 35 hielp ons al die tijd met van alles en nog wat. Paarden afspuiten, grasmaaien en ’s avonds eten bij een familie in het dorp. We werden voor de lunch uitgenodigd maar moesten wel nog even wachten en thee drinken  in de theetuin. Na de nodige kopjes en gehoord te hebben  “still 10 minutes”, gingen we op pad. Er werd een man bij de paarden gezet om toe te zien. We liepen naar het huis van de burgemeester waar door de hele familie een prachtige lunch was klaargemaakt. Onderweg erheen kwamen we nog een apart stel bijenkorven tegen.  Rond de klok van vieren waren we terug bij de paarden en moest er nog een plekje gezocht worden en dat werd gevonden…………………….naast de theetuin. Als dank voor al zijn hulp maakte ik Murat  ik nog een rondrit te paard om het dorp heen. Hij genoot er met volle teugen van.

Zo’n 50 meter naast onze locatie zou die avond een groot feest plaats vinden waar we voor uitgenodigd werden. Maar eerst werden we opgehaald om ergens bij mensen thuis te komen eten. Ook weer geweldig. De Roflex omheining was al opgezet en de hele gemeenschap was er bij betrokken; grasmaaien, glas opruimen, de omheining helpen opzetten en kijken, kijken en vragen stellen. Best heel mooi om te zien. Maar onze nacht moest nog komen. Rond de klok van tienen ging de muziek aan. De installatie die ze daarvoor hadden ingehuurd was enorm. De Rolling Stones zouden voor een optreden op Wembley jaloers zijn en hem goed kunnen gebruiken. De hele gemeenschap zong en danste mee. Toen we met z’n allen rond 23.30 uur in bed lagen dachten we het zal wel niet zo lang meer duren. Ik lag in de caravan op mijn bedje en dat voelde of we op een hobbelige weg reden. Het was bijna ondoenlijk. Maar eindelijk ging de muziek uit, kijk ik op mijn klokje en moet ontdekken dat het bijna 02.30uur is. Héhé nog drie uurtjes ronken en dan weer op de knollen.

Bij het vertrek om 08.30 uur was er geen mens op straat, afscheid nemen zat er dus niet in. Alles en iedereen lag nog te bed en de koeien en schapen stonden binnen kleine hekwerkjes rustig te wachten tot de herders hun roes uitgeslapen hadden.  Carla en ik reden weer een geweldige route en hadden veel plezier. Om 12.00ur kwamen we aan in Buyuk Yoncali. Alweer een plek geregeld door de burgemeester van dit plaatje. We kwamen op het terrein van de brandweer te staan. Nou jij weer. Overigens hebben we niemand gezien van de autoriteiten en het klinkt misschien een tikkeltje onaardig, maar een dagje rust zonder verplichtingen is ook wel weer eens heerlijk.

In de paddock hing een pruimenboom over de draad. Jan stond al een hele tijd van de grond te smullen toen ik maar eens ging kijken wat daar voor interessants te beleven was. Overal lagen pruimen. Toen ik aankwam en Jan opkeek, viel zijn oog op de pruimen in de boom. Hij moet gedacht hebben: “Verrek das handig hoef ik niet te bukken”, dus ging hij aan de slag….. inmiddels was Karels nieuwsgierigheid dusdanig geprikkeld dat deze besloot ook maar eens te gaan kijken en ja hoor, ook Karel ging aan de pluk. Maar kan dat wel ???? ik belde Sarah de dierenarts van Jan & Karel en amazone in de 12^de etappe en zij adviseerde de paarden er niet teveel van te laten eten. We hebben de paddock verzet en het probleem daarmee opgelost. Het zijn wel twee aparte, de boys from Malden. Pruimen, watermeloen, perziken, dikke rietstengels, ze eten en eten en vinden veel lekker. Carla probeerde ook een hard gekookt ei bij Karel, maar dat was geen succes.

 

Met MaJet van Büyük Yoncali naar Safaalan

We maakten samen een mooie tocht althans het eerste gedeelte. Op zo’n slordige 15 km afstand van de Zwarte Zee liepen we de hele dag door bossen en over mooie bospaden. Der vloog wel van alles en nog wat rond waar de paarden last van hadden, vooral van die maffe bloedzuigende dazen, wat een k-beesten. De laatste kilometers moesten we helaas langs de weg afleggen en MaJet loopt dan het liefst naast Karel. Ik moet overigens dan wel Jan de hele tijd aansporen anders raken we echt flink achterop. Het Duo MaJet en Karel van Brandenburg is lopend moeilijk bij te houden. Al rijdende deed MaJet nog een mooie ontdekking. Haar opa van moeders kant heet Karel en mijn opa van vaders kant heet Jan. Das toevallig hé. We moesten er natuurlijk wel om lachen. Karel van Brandenburg en Jan Dirks.

Rond de klok van 13.30u waren we binnen nadat we eerst nog een kopje thee dronken in het plaatselijke theehuis. Ben & Carla hadden een camping aan de rand van het dorpje geregeld, dus weer een rustige avond en een mooie rustdag. Maar ook hier verrekt het van de rondvliegende etterbakken. We hebben Jan & Karel weer de jassen en vliegenkappen aangedaan en dat scheelt een boel. En aan gedaan mag je letterlijk en figuurlijk opvatten. Voor de rest rusten we uit en bereiden ons voor op de aankomst in Istanbul, ik heb er zin in maar besef ook meteen dat dat dus dan wel het einde is…………………………………

 

Team van de week

Ik hou van traditie en vaste patronen dus het team van de week blijft er ook voor de laatste etappe in ondanks het feit dat het hetzelfde team is dan vorige week. Ook deze week hebben  Carla, MaJet en Ben weer helemaal goed gedaan. We hebben, zoals het hoort flink wat plezier gemaakt en met elkaar de terugtocht besproken. Heel apart is dat het ons in Turkije niet gelukt is om bij mensen privé de caravan en paardenoptrekje neer te zetten. Wel werden we overal heel goed verzorgd en was er machtig veel veilige plek in de openbare ruimte.

 

Savaalan-Yaylacik. De Turkse TV maakt hele dag opnamen

Helaas om te rijden een mindere tocht. Veel asfalt en veel bos en bomen. De Turken houden niet van wandelen, dus de bossen kennen geen wandelpaden. Voor de rest is het onderhoud aan de bossen ook minimaal zodat paden daarvoor ook niet nodig zijn. Hier in dit stukje van noord west Turkije tref je tegen de Zwarte Zee eindeloze bossen aan. We hebben vandaag veel langs het asfalt gelopen en hier en daar een paadje erlangs kunnen nemen. Twas wel gezellig om met MaJet samen te rijden en de aankomst in Yaylacik was ook prima. Ben en Carla hadden in dit kleine gehucht een plekje gevonden bij een beekje. De paarden kregen een mooie van fruithout in elkaar gezette paddock waar ze heerlijk konden staan en overnachten. De dorpsbewoners waren vanaf het eerste begin heel benieuwd wie wij waren en wat we kwamen doen. Overigens hebben MaJet en Carla rond de klok van zessen weer zowat het hele dorp op de paarden rondgereden. Ong en oud beleefde er veel plezier aan.  Vandaag heeft Selman met ons meegelopen die we op de vorige plek troffen. Hij vroeg  ’s avonds of hij de rest van de dagen ook mee mocht en dat vonden wij een goed idee.

De hele dag is er een cameraploeg met interviewer met ons meegereden. De eigenaresse van hotel Erkanli, Cathy Erkanli was er ook bij voor de vertalingen. Ons slotfeest vindt in Cathies hotel plaats in Ortakoy. Onze vrienden en kinderen zijn daar ook en de laatste drie dagen van mijn verblijf ben ik daar.

Zo’n tv ploeg de hele dag aan je kont is een aparte ervaring en ook best leuk. Op allerlei plekjes opnames en korte interviewtjes en langs de weg wordt de camera steeds in stelling gebracht. De uitzending wordt mij toegestuurd.

 

 

 

 

 

 

 

 

Bedankt Arthur en Anoeska

De hele uitrusting voor de paarden hebben we aangeschaft bij Arthur’s Westernstore in Voorstenbosch. Leuke winkel en goed spul. Een deel hebben Arthur en Anoeska gesponsord, waarvoor dank. De materialen hebben het prima gedaan en ik ben er erg blij mee. De paarden zien er prima uit met al dat leer en wij gaan lekker tekeer met het spul, want het kan er erg goed tegen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Yaylacik-Bekirli, nieuwe rustplaats naast de zerken

Motverdikke, het begint nu wel op te schieten, we zijn er bijna. Carla, Selman en ik maakten een prachtige tocht dwars door de bossen. Selman komt hier vandaan en is een ervaren ruiter die de weg kent dus dat kwam goed uit. We liepen een stuk van “Sultan’s Trail” een oude handelsroute route die loopt van Wenen naar Istanbul. Ik heb met hen contact gehad voor mijn vertrek en het is wel leuk dat je dan hier zo’n bord tegenkomt. Onderweg werden we een heel stuk
begeleid door een vriend van Selman die voor reed op zijn motor en de weg het dorp uitwees. Toen we na een prachtige rit in Bekirli   hadden Ben en MaJet een plekje aangewezen gekregen naast………………… het kerkhof, onze twee rustplaats in deze categorie, wel lekker rustig.

Bekirli-Ortakoy  

Het was een geweldig leuke tocht. Selman reed weer met ons mee en in Daykoy werden we opgepikt door Cathy en twee dames van haar manege. Zo reden Carla en ik Ortakoy tegemoet. Het was een tocht met prachtige uitzichten. Onderweg kwamen we in een bruidsstoet terecht. Bij aankomst bij paardenhotel Erkanli was het welkom overweldigend. Het is een mooi complex waar voor paard en ruiter alles te halen valt. De mensen zijn echte paardenlui en dat is wel heel prettig als je de weken ervoor op stadspleinen, kerkhoven, schoolspeelplaatsen, moskeeën en dergelijke hebt gestaan. (foto 70 t/m 74)

 

 

Ortakoy-Silivri  

Vandaag de laatste rit. Vanuit Ortakoy gaat een groep ruiters mee om MaJet en mij te vergezellen naar het strand van Silivri. Voor zover ik het heb begrepen staat daar een groep mensen uit………..

Nederland en mijn kinderen met aanhang zijn er. Ik verheug me daar heel erg op. Het eerste stuk van de route schijnt mooi te worden, het laatste stukje moeilijk ivm allerlei wegen die er door het gebied heen lopen. Ik ben benieuwd en breng verslag uit.

Het was een geweldige tocht. Tis heel leuk om met een grotere groep te rijden, we waren met z’n vijven. Bij aankomst was er een geweldige ontvangst en feest…..zie het volgende verslag.

 

De volgende etappe

Is dat even apart, komt er nog een 20ste etappe als een soort toegift. Nou ja of nee, ik weet ook niet hoe ik het anders moet noemen in dit kader. We moeten wel nog naar huis vanaf Istanbul, toch fijn als we daar ook nog iets over kunnen laten weten aan jullie. Anders gaat dit mooie verhaal zo meteen als een nachtkaars uit en gezien het feit dat ik liever actief ben blaas ik het ding liefst gewoon zelf uit, uit, uit.

Na aankomst in Istanbul, zal Mehmet Gürdogan,  baas van de veterinaire Turkse Hippische Bond ons verder helpen. De paarden worden opnieuw gekeurd en bloed afgenomen. Als alles klopt worden de papieren in orde gemaakt en kunnen we terug. We treffen Mehmet, waar ik in oktober 2011 persoonlijk kennis mee maakte in Istanbul, op de 27ste augustus en hij gaat meteen aan het werk. Na een dag of drie, vier kan alles in orde zijn en kunnen we de terugreis aanvaarden. Ik lees op dit moment ’s avonds voor het slapen gaan aan Jan&Karel alvast verhaaltjes voor over de reizen van  Marco Polo, dan krijgen ze misschien besef wat hun te wachten staat. De terugreis gaat een dikke 2.650km vreten. We doen het in vijf dagen en de overblijflocaties zijn al geregeld, meest op plaatsen waar we tijdens de reis al hebben overnacht en die mensen vinden het prachtig als we terugkomen.

De grens passeren van Turkije terug Europa in bij Bulgarije is het meest ingewikkeld. Daarom komt Alex Tonev met zijn paardentrailer onze Jan&Karel ophalen en hij brengt ze , met al zijn ervaring, de grens over. Zo heb ik het gepland en zo gaat het gebeuren. Ik heb begrepen dat er op 8 september om 15.00 uur een aankomstfeestje is georganiseerd op de plek waar ik vertrok. De 9de september ben ik uitgenodigd op het Horse Event in Deurne waar ik op het podium geïnterviewd wordt en Jan&Karel ook van de partij zullen zijn. Voor de rest zie ik het wel. Terug naar alledag, alledag dus dag, dag avontuur, op een dag ??????? zeg ik weer dag.

 En nu, bijna de laatste filmpjes, hieronder 5 over etappe 19, op YouTube staan er nog veel meer!