Op de dag dat het Nederlands elftal onder de kreet ‘Arbeit macht frei’ loopt schrijf ik een blog over vrijheid: ’ Niet Arbeit maar beleving maakt vrij!’
Van Krems naar Eckartsau.
Na een dag met de trein vanuit Aachen werd ik door Kees en Noud in Krems van het station gehaald. Nee, mijn blog doe ik anders. Geen dagboek.
Vrijheid , da’s pas een thema. Freiheit. Ik zag het in de ogen van een oude hippie die we aan een tankstation helemaal enthousiast werd van het idee: Mit dem Pferd ganz nach Istanbul ! Toll, Wahnsinn! Fantastisch!
Het oude vrijheidsgevoel dat in de jaren zeventig zo werd gevoed kwam weer tot leven. Een droom ! Wie wil dat nu niet ? En zo zijn er meer mensen geweest die zo reageerden….
Noud maakt die dromen waar. Hij kan dat ook. Uitstekend organisator en planner (ook vrijheid kent zijn organisatie). Voorkomend en attent. Zorgt werkelijk dat alles prima loopt en – eerst de paarden – het naar hun zin hebben. Zo had de gehele week ook een goed verloop…. Van manege naar manege door het Donau dal met af en toe een heuvel
Uitgestrekte landerijen, weinig mensen, veel draf lange rit van 50 km en nog een echte tweeuurs-rit door het mooie dal van de Donau bij Eckartsau.
Lieve Karel en attente Noud.
Noud heeft een grootse organisatie opgetuigd waardoor het mogelijk is de reis te maken en meerderen (30 ?) mederijder en mederuiter te laten zijn. Ook in de Oostenrijkse week lukte het goed plekken te vinden met als topavond die bij Leopold en Gaby voor hun alte Weinkeller…Weingelt (nooit van gehoord) en die witte druif…. Sehr geschmakvol ! Kees met verfijnde smaak en Noud met gepolijste verhalen. Gaby en Leopold betrokken en oprecht . ….Super.
En dan momenten van leeg hoofd en vermoeid lichaam op het paard door de natuur wegspringende herten en reeën ,kwartels, fazanten,hazen. De zingende veldleeuwerik. Een zijn met je omgeving. Daar stond ik vroeger bij het lezen van een boek (Hesse; Narciss und Goldmund) niet bij stil: je moet natuurlijk fysiek wel fit zijn en “ het “ kunnen. Ausdauer hebben, wat een mooi woord is dat toch.. De laatste kilometertjes duurden altijd het langst….
Ach ja , vrijheid dat is verrassingen tegenkomen, je laten verrassen. Vrijheid is naar Istanbul gaan en naast routines van de dag nieuwe belevingen meemaken.
Mooi toch? En ik mag nog een weekje mee …..
Gé
Één reactie op Gé ’s verslag van de 7e etappe
Dat je zelf naar Istanbul wilt lopen okay. Maar paarden zoiets te laten doen….. Ik vind het te ver gaan, wat een aanslag op die dieren. Tussen de 35 a 50 km per dag en dan met een ruitergewicht en zadel op hun rug. Ik zou mijn eigen paard zoiets voor geen goud aandoen, daar is hij mij te dierbaar voor.
U kunt mij niet overtuigen dat dit op ten duur niet slecht voor het paard is qua benen en rug.
Als je voor een goed doel wilt lopen, pak dan de eigen benenwagen en loop uit vrije wil.