Verslag van Carla, Ingrid & Ron van de 10e Etappe

Team van de week vlnr Ron, Ingrid en Carla

‘Gastvrijheid’ door Ron van Brandenburg

Ik moet bekennen dat ik afgelopen zondag 17 juni met enige bezorgdheid in het vliegtuig stapte richting Budapest. De komende week zou ik immers, samen met Carla mijn zus, verantwoordelijk zijn voor het vinden van geschikte onderkomens voor Karel , Jan en hun berijders Ingrid en Noud. En dat in twee landen waarvan we de taal niet spreken, het schrift niet kunnen lezen en hun woorden niet kunnen verbinden aan een ons wèl bekende taal. Waarom zou men ons überhaupt helpen, zo dacht ik; mensen die ze totaal niet kennen uit het rijke westen met twee paarden op pad naar Istanbul en uit een land waar mensen als Wilders zich enkel negatief kunnen uitlaten over Hongaren en Roemenen.

Ron ruiter in de dop, mooie zit

Ik had echter hierbij geen rekening gehouden met twee belangrijke feiten. Het eerste is dat mensen die zelf een of meerdere paarden hebben een wereldwijde verbondenheid hebben met alle andere paarden en hun berijders op deze wereld! Het zien alleen al van Jan en Karel weet hen soms tot tranen toe te beroeren. Ze worden bij aankomst vertroeteld alsof het hun eigen kind is (of nog meer), het beste voer lijkt niet goed genoeg, eindeloos worden ze geaaid en op de foto gezet. Het tweede feit waar ik geen rekening mee had gehouden, is de enorme gastvrijheid die deze mensen tonen. Kosten nog moeite worden gespaard om hun gasten te verwennen. Spontaan wordt je uitnodigt om mee te eten of een drankje te gebruiken. Vrienden of kennissen worden ingeschakeld om een volgend logeeradres te vinden enzovoort,  enzovoort. Hartverwarmend allemaal en deze ervaringen alleen al maken het tot een week om nooit te vergeten.

‘Familie’ door  Carla van Brandenburg

Hoe bijzonder is het om met je eigen broer Ron en zwager Noud ”in the middle of nowhere” te vertoeven, met de twee paarden Jan en Karel en Ingrid erbij. Samen met Ron op een terrasje te zitten in Roemenië, en de tijd vliegt zo’n 30 jaar terug. Samen in een CARREFOUR boodschappen te mogen doen en weer “als vroeger” ieder een MILKA chocolade reep uit te mogen kiezen. Als onze ouders er bij waren geweest was het “precies als vroeger”. Voor mij een heel aparte en unieke ervaring. Hoe bijzonder is het als Noud vertelt over vroeger, onze ouders en zijn eerste kennismaking met ons gezin ( ik was het kleine zusje van 8 jaar…destijds), de tijd dat hij onze grote zus Mariette leerde kennen. Hoe hij vertelde over zijn leven en zijn terugblik erop, of zoals hij het mooi verwoordde “ik ben een mazzelaar”.

Carla haar verslag al aan het schrijven

Daarnaast was het een mooi groot avontuur en vond ik de zorg die Noud voor zijn Jan en Karel had bijzonder om te zien. “Eerst de paarden, en dan de rest”,  zoals hij het verwoordde.  Nee, mensen over de paarden hoeft niemand zich zorgen te maken, want die krijgen de beste verzorging die zijn zich maar wensen kunnen! Jan en Karel zijn ook “mazzelaars”.

‘Amazone en Paard’ door Ingrid Heutink

Als relatief onervaren amazone moest ik me grondig voorbereiden om minimaal vier uur per dag op de rug van een paard te  kunnen zitten en dit überhaupt een week vol te houden. Ik had veel vragen over hoe om te gaan met de hitte van de Poesta, met nergens schaduw en wat te doen in geval van nood zoals paard op hol, zonnesteek, overval…. Ach, je haalt je van alles in je hoofd als je naar een onbekend land gaat. Het probleem van een luxepaard.

Ingrid & Noud vóór de hooimijt

Trose gastvrouw en -heer

Voor Jan en Karel zijn dit geen issues. Zij zijn werkpaarden met een enorme ‘eager to please’.

En: Ze zijn goed getraind en zeker niet bang.

En: Ze worden als hoofdrolspelers enorm in de watten gelegd door hun be-rijders.

En: Ze zijn enorm op elkaar ingespeeld, een ijzersterk duo.

En: De paarden hebben iedere dag een ruime, schone stal of een weiland tot hun beschikking. Er is altijd voldoende eten en drinken.

En: Alle materialen, zoals zadels, hoofdstellen, zadeltassen zijn met zorg uitgekozen en door Noud heel goed onderhouden.

En: Ieder dag worden ze gepoetst, geïnspecteerd op insectenbeten en wondjes, zo nodig behandeld met desinfecterende spray.

De paarden dragen peesbeschermers. Ook die worden drie keer daags geïnspecteerd op achtergebleven doornen of splinters.

Roemenië

Ik schets je een dag van Hongarije naar Roemenië ( dag 2):
Het landschap is plat. Er zijn akkers met graan, mais en zonnebloemen, afgewisseld met velden met kruiden ( Lijkt op de Slufter op Texel). Alles is groen tot de horizon. Er zijn heel veel vogels zoals Ooievaar, blauwe en bruine kiekendief, grauwe klauwier, bijeneter, wielewaal, nachtegaal, ijsvogel. En het is onvoorstelbaar heet: 37 graden en meer.

Mensen kom je niet tegen, behalve die ene man die met zijn herdersstaf ons de weg wijst naar Istanbul: Rechtdoor, eerste weg rechts, einde links……We moesten er erg om lachen.

Gelukkig hebben we onze Garmin, die ons bij het zigzaggen door de akkers altijd weer in de goede richting zet.

We rijden altijd achter elkaar en Karel gaat voorop. Vanaf zijn rug heb je een geweldig uitzicht. Jan met op zijn rug Noud blijft meters achter. Dat heeft een paardenreden. Jan is de baas, stuurt Karel vooruit als verkenner. Is er gevaar, dan draait Karel zich om van het gevaar af en is Jan als eerste weg van het gevaar. Misschien ook een menselijke reden? Noud kan op de rug van Jan heel relaxed verder rijden, SMS-en met de hele wereld en genieten van zijn tocht.

Jan en Karel zijn eigenlijk nergens bang voor, dus op hol slaan is niet voor gekomen. Een paard schrikt natuurlijk wel eens ,maar dat zijn altijd controleerbare situaties.

Drukke wegen met enthousiast toeterende vrachtwagenchauffeurs maken op de paarden geen indruk. Ze lopen gewoon door. In onzekere situaties had ik de keuze Karel met een tak van de Zweepjesboom te bewegen of om Jan voor te laten gaan. Ik koos vaak voor dat laatste. Dus als het er echt op aan komt: JAN VOOR KAREL.

Jan & Karel

Wat was voor Jan en Karel echt spannend? Een kukelende kalkoen in Roemenië. Daar moesten de paarden eerst uitgebreid naar kijken voor ze verder wilden.

De paarden hebben plezier in iedere dag weer een tocht van 20 kilometer. Zij hebben weinig last van de hitte.

Ze dragen Noud en zijn bijrijder ieder dag een stukje dichter bij het doel Istanbul.

JAN EN KAREL ZIJN WERELDPAARDEN. Voor mij was het een mega ervaring die ik niet snel zal vergeten.

 

Één reactie op Verslag van Carla, Ingrid & Ron van de 10e Etappe

  1. Bob

    Wat leuk om dit te lezen van mijn oom en tante bij papsie op bezoek! Dikke knuffel xxx

Geef een reactie

*